“Band of Bitches”


Ik kan het niet vaak genoeg onderstrepen, dat ‘wij’, door mijn transitie, in een ander leven rollen. Dat wij, naast ons oude leven, een enorme toevoeging hebben gekregen. Dat wij, bijna degelijks, nieuwe impulsen krijgen. Dat wij, aan dingen deelnemen, waar wij voorheen nog nooit van gehoord hadden. Dat wij nieuwe mensen leren kennen. Maar ook, dat wat wij al hadden, dierbaarder is geworden. De familie en vrienden zijn kostbaarder, closer. Je hoort wel eens, om je heen gezegd worden, dat “anders zijn” ook automatisch leid tot eenzaamheid. Nou, dat gaat in ons geval niet op.  

Allemaal positieve mensen!


Dankzij een introductie van vriendin Ylse, werden wij “levende Boeken” in “Human Library”. (LINK) Voor ons was gisteren de grote dag. Ook Saskia was een “boek”. Zij vergezelde mij naar het kennismakingsgesprek en voerde daarbij eigenlijk het hoogste woord. (Wat haar niet ongewoon is). Het leverde haar een ere plaat op het scorebord op. Want zeg nou eerlijk, zij is die plaats meer dan waard. Iedere partner van een transgender is dat. Je zal er maar mee moeten leven……. Juist, daarom was zij ook een “boek”.

Gisteren reisden wij, in de vroege uurtjes, met het openbaar vervoer, naar hartje Rotterdam. Ondanks wat ontwenningsverschijnselen met het in- en uitchecken, kwamen wij precies op tijd bij de afgesproken locatie aan, de Centrale Bibliotheek van Rotterdam. Na een wat rommelige start, de koffieautomaat was defect, kreeg langzaamaan het geheel een goed georganiseerd indruk. Nadat iedereen een beetje zijn draai had gevonden werden bij gekoppeld aan onze “Matchmaker”, Vivian. Zij is een Chinese studente die zich als vrijwilligster had opgegeven. Haar doel van die dag was ons te introduceren met een lezer(es) en andersom. Zij las de spelregels voor en hield de tijd in de gaten. Naast dat hield zij ook ons welzijn in de gaten en zorgde zij ervoor dat wij ons te aller tijden op ons gemak voelden. (Een van de spelregels was dat het “boek” ongeschonden werd terug gezet, er mochten geen pagina’s uit worden gescheurd 🙂 ).Dat heeft zij tot in de puntjes gedaan!! (Nu ik dit schrijf, realiseer ik mij dat wij niet eens de kans hebben benut om haar te bedanken voor dit alles, oeps, minpuntje voor ons…..).
Er waren veel “boeken”. Ik dacht zelf een stuk of 30, best veel. Maar de goed geselecteerde invulling van de “boekenkast” was ook voor ons een enorme boost om eens je eigen vooroordelen tegen het licht te houden. Zo spraken wij individueel met mensen waar je, normaal gesproken, nooit mee in gesprek zou gaan. (Dit was überhaupt de hele opzet van Human Library). Wie gaat er nu filosoferen met onder andere asielzoekers en een religieuze moslim? Ik zeg het verkeerd, wanneer zouden wij de kans hebben gehad, om als transgender of vrouw van, met anders denkende in gesprek te gaan. Huh, anders denkende, niet dus! Of wel, maar dan waren de eventuele vooroordelen snel verdwenen. Missie geslaagd!! Voor ons wel!!  En dat gebeurde, in het algemeen, bij vrijwel iedere lezer en zij, die zich lieten lezen.

Wij hadden ons vooraf best wel een voorstelling gemaakt van wat er op ons pad zou komen. In onze hoofdjes hadden wij de meeste antwoorden al klaar en waren wij voorbereid op de meest directe vragen. Hoe anders kon dat verlopen? En ik had speciaal voor deze dag nog even een nieuw jurkje gekocht. Les 1: vergeet het labeltje er niet uit te halen. Gelukkig was één van de “boeken”, een agente, zo attent om mij op deze grote misser te wijzen en het labeltje terstond te verwijderen.
Mijn allereerste lezeres was een markante dame op leeftijd. Zij was van Surinaamse afkomst en was heel nieuwsgierig naar het woord “Transgender”. Zij wist niet wat het woord voor betekenis had, hoe een transgender er uit zag. Daar ga je dan, met je goed voorbereide gespreksstof. Zit er iemand voor je die nog helemaal “puur” en onwetend is naar jouw bestaan in de samenleving. Ik had er werkelijk nog nooit bij stil gestaan dat ook dit mogelijk is. Dat er nog mensen zijn die nog nooit van een transgender hebben gehoord. Zij keek haar ogen uit en nam mij, meerdere malen, van top tot teen op, toen ik vertelde dat ik vroeger als man door het leven ging, een man was. (Simpeler kon ik het ook niet uitleggen, het gesprek aangaan). Voor haar was ik een openbaring en wilde alles van mij weten. We hadden een heel fijn en openhartig gesprek. Zij verliet de zaal echt met een glimlach van oor tot oor, zo van: WAUW. wat ik vandaag heb meegemaakt…..

Daarna weer terug de “boekenkast” in. Een soort van veredelde kantine zeg maar. Ook daar had ik een verhelderend gesprek. Ik sprak daar met een moslim, een religieuse moslim. Ondanks dat ik een lang gesprek met hem heb gevoerd is het bij mij nog niet helemaal doorgedrongen wat hij allemaal vertelde. Ik heb het opgeslagen en beleef het in stukje opnieuw. Dit was zo verschrikkelijk anders dan ik voor beeld had. Ik zou mijzelf verloochenen als ik zou ontkennen dat mijn beeld nou niet echt overeen kwam met wat hij vertelde. Ik ben er, eerlijk gezegd, nog stil van. Sterker nog, dat hij, vanwege zijn ‘heilige’ overtuiging van iedere letter in de Koran, ook ter dood kan worden veroordeeld. Veroordeeld door andere stromingen binnen de islam. Hij kan zich, net als ik, in vele Arabische landen, beter niet uiten waar hij voor staat.

Daarna volgden nog twee gesprekken, onafhankelijk van elkaar, met vrouwen van de “Bovenwindse Eilanden”. In Nederland opgegroeid, maar onmiskenbaar roots uit den vreemden, voor mij dan. Beiden hadden 0,0 accent, oei oei, mijn vooroordeel! (Daarom schrijf ik dit ook. Je word op zo’n dag erg met jezelf geconfronteerd. Waarbij ik ook nog eens een sprong naar het verleden feilloos vertelde. Ik heb namelijk ook een zus met Senegalees bloed. Met haar ben ik opgegroeid en als er één geen accent heeft…. Ja, Haags, maar dat klinkt alleen maar als muziek in je oren. Hoe kom ik, uitgerekend ik, aan zo’n vooroordeel?). Met een van hun deelde ik dit ook, het accent, de stem achter de mens. Ook zij maakt regelmatig mee dat een ontmoeting, na een voorafgaand telefoongesprek, tot heel veel verbazing kan leiden. Een woord was voldoende om ons te doen lachen. Het was verhelderend, dat was het. Zij waren nieuwsgierig naar de mens achter de transgender. Zij hadden er al genoeg de revue zien passeren, maar er ‘een’ in levende lijve te kunnen ontmoetten, was andere koek.

Er was ook voldoende ruimte om even lekker niets te doen, even je hoofd leeg te maken voor een volgend gesprek. Ik kreeg daar ook de kans toe, nam er ook dankbaar gebruik van. Maar ons kent ons, beter gezegd: ik ben niet vies van een beetje aandacht. Dus mocht ik heel even in de schijnwerpers staan voor een interview. Dat was voor een lokaal station en weet dus niet of daar iets van de zien is geweest.

De laatste twee lezeressen kwamen uit de organisatie zelf. Twee gesprekken die wat dieper op de voorafgaande processen ingingen. De processen die ik voorafgaande aan de daadwerkelijke transitie had. Daar zat voor beiden ook een persoonlijk verhaal achter. De een met een eigen verhaal en de ander met het verhaal van vrienden. Al dan niet transgender gerelateerd. Het gaf mij ook een kijkje in de keuken van anderen. Hoe die nog worstelen met dingen die voor mij zo gewoon zijn geworden. Hoe anderen, vanaf de zijlijn, betrokken zijn geraakt met een “coming-out” en hoe om te gaan met een transgender binnen je vriendenkring. Ook was het heel verbazingwekkend te ontdekken dat er geen leeftijdsverschil is als het om dat soort emoties gaat. Het Hoe, Wat en Waarom is gelijk.

Tja, en hoe kan het ook anders…… De militair! Een ISAF militair dan wel te verstaan. In camouflage, een veteraan en daarnaast ook nog eens regisseur. Zodoende ook nog eens een link met de fantastische man die wij ook hebben mogen leren kennen. Frank Marcus van het veteranen instituut. (Lezers, van mijn blog, kunnen zich vast nog wel herinneren dat wij uitgenodigd zijn/waren voor een militaire bedevaartstocht naar Lourdes. Hiervoor stuurde Frank ons een prachtige voorlichtingsfilm. En raad eens wie die gemaakt had?). Zowel Saskia als ik, waren heel gefascineerd door deze man. Tijd te kort, maar oh zo veel stof tot nadenken gekregen. Heel herkenbaar, heel veel nieuws en veel te leren. Maar er was zoveel meer. Zo kwam Saskia, in ons gesprek, dat over een bepaald onderwerp ging, spontaan en rucksigloss met de woorden: “Band of Bitches”. Meer kan ik daar verder helaas niet over verklappen, hihi.

Deze “Bitch” gaat alles nog eens rustig verwerken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 gedachtes over ““Band of Bitches”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s