Van zijspoor naar nevenspoor


Ik zal vast niet alleen voor mijzelf spreken als ik zeg dat de meesten, die op welke wijze dan ook “uit de kast” komen, een heel ander leven krijgen. Sommige dingen veranderen in een rap tempo, terwijl andere zaken heel sluimerend gebeuren. Hier bedoel ik overigens geen negatieve dingen mee, sluimerend klinkt alleen een beetje negatief. Door de innerlijke bevrijding ga je anders met dingen om, kijk je anders tegen dingen aan en komen er dingen op je pad, die je voorheen niet voor mogelijk hield.  

images (6)

Die ‘innerlijke bevrijding’, die blijft mij nog dagelijks verbazen. Het doet zoveel met je persoonlijkheid. Het is bijna niet te benoemen hoe vaak ik wel niet dingen denk, doe of voel, die er voorheen niet waren. Of dingen, waarvan je in je stoutste dromen nooit zou hebben gedacht, dat die ooit zouden uitkomen.
‘Innerlijke bevrijding’? Is dat wel de juiste benaming? Ook weer zo iets. Je voelt je bevrijd, maar dat is het echt niet alleen. Verre van dat! Laat je iets los? Net alsof er ‘iets’ in je gezeten heeft, iets dat er nu in alle hevigheid uitbreekt? Dat is een beetje kort door de bocht, dat riekt naar het algemeen gehoorde: “eindelijk jezelf zijn”. Of zijn het allemaal kleine deeltjes hiervan? “Eindelijk jezelf zijn”…………. Wie ben je dan al die jaren geweest? Als je echt rechtlijnig zou denken, dat je dat inderdaad gaat uitspreken naar je naasten en omgeving, dan snap ik wel dat er mensen gillend de andere kant op rennen. Want met wie hebben zij dan al die voorgaande jaren te maken gehad? Niet te denken aan de enorme vertrouwensbreuk. Het zal je maar gezegd worden, dat de persoon die je al die jaren lief had, koesterde en vertrouwde, zegt dat het eigenlijk allemaal gebakken lucht was. Want zo kan het overkomen. Denk daar maar aan als het op je lippen brand, op je lippen brand om, wie dan ook, te zeggen dat je nooit jezelf was, of kon zijn. Mensen hebben namelijk de gave om, hetgeen jij zegt, op zichzelf te betrekken. Zij zien jouw ongelukkig zijn dan als een persoonlijk falen. Een vertrouwensbreuk herstellen kost tijd, heel veel tijd. En niet te vergeten, ook een hele emmer vol energie. Kan je dat wel volhouden? Opbrengen? Want je hebt al eigenlijk genoeg aan jezelf!

Ja hoor, daar heb ik mij ook schuldig aan gemaakt!! Met héél veel grote uitroeptekens!  En wat doe je daar dan aan? Praten, praten en nog eens praten? Ja, natuurlijk doe je dat. Alleen is dat absoluut niet genoeg. Je moet het laten zien, laten voelen, alle zeilen bijzetten om die “nieuwe” kant van jou zo goed mogelijk uit de verf te doen komen. Jij bent er tenslotte heilig van overtuigd dat het de enigste juiste weg is. Jij slaat, kort of lang, een toch wel heel erg egoïstische weg in. Ga daar dan ook maar je uiterste best voor doen om te laten zien dat het bij je hoort. Dat het een positieve stap is, dat het vooral een toevoeging is op jouw leven en het leven van de mensen die jij koestert. En vergeet alsjeblieft niet letterlijk te herhalen dat je er ook voor de ander zult zijn. Je kan het niet vaak genoeg zeggen. Je kunt het niet vaak genoeg laten voelen, laten zien. Pas dan kan je een serieuze afweging maken of je er wel of niet goed aan hebt gedaan, om jouw weg naar het ‘geluk’ te willen delen. Want eerlijk is eerlijk, niet iedereen staat hier voor open.
Willen ze niet, dan zou ik er verder niet al te veel energie in blijven steken. Die bewaar je maar voor de welwillende, dat zijn er namelijk meer dan je denkt. En wil je daar zelf niet al te veel moeite voor doen, doe het dan ook niet. Met half werk ga je dat stukje in ieder geval niet redden. Wees dan die kanjer die voor zichzelf kiest en de schade niet groter maakt (dan die al is).

Ik beleef het zo van dichtbij. Dat mijn leven zo erg veranderd. Voorlopig, voor onbepaalde tijd, aan het veranderen is. Nieuwe indrukken, nieuwe vrienden, nieuwe dimensies en vooral veel confrontaties met mijzelf. Innerlijke conflicten zijn er, met de regelmaat van de klok. Zoveel strubbelingen met mijn oude ik, versus mijn nieuwe leven. Dingen zeggen die vroeger totaal niet bij jou paste en nu juist wel bij jouw sterkere persoonlijkheid horen. Dingen die je ineens doet, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Het is zo verbazingwekkend hoe moeilijke zaken, uit het niets, een peulenschil zijn geworden. Maar ook totaal het tegenovergestelde. Dingen echt niet meer leuk vinden, dat terwijl ze je daar vroeger, letterlijk voor wakker mochten maken. Zo verwonderlijk is het ‘zin in alles’ gevoel, contra het gewoon niet meer doen. Ik doe echt niets meer tegen mijn zin, echt niet! Ja, dingetjes die ik niet leuk vind, die passeren echt nog wel eens de revue. Dat hoort nu eenmaal bij het leven, toch? (Net als dat dilateren, dat moet wel van de dokter, maar de zin ontbreekt mij echt).

En dat, dat vind echt niet iedereen leuk. Dat denk je soms wel eens, maar dat is echt niet zo. Zeker niet de bezigheden die jou als mens maakte, die ze zo gewend waren van jou. Hoe vaak ik hierover/hierdoor nu wel niet in de clinch lig met Saskia. Niet op één hand te tellen! Zij moet nu, of ze wil of niet, ook flink alle zeilen bij zetten om mij bij te kunnen houden. Dat moet zij, echt moeten, want mijn persoonlijke groei vraagt ook veranderingen bij haar. Door ‘mijn’ veranderende ‘blik’, slik ik niet meer alles wat er voorheen was ingeslopen. Dat brengt, mijn inziens, ook hele positieve dingen met zich mee. Voor haar soms even slikken, maar uiteindelijk ziet zij het zelf ook wel. Zo is zij ook een flink stuk “gegroeid”. Heeft zij, door het doorstaan van mijn transitie, een persoonlijke groei moeten maken. Heeft het haar gesterkt. En dat is ook iets waar je terdege rekening mee moet houden. Het kan iemand zo sterk maken dat die, op haar of zijn beurt, ook niet meer in jouw straatje past. Ook dat zorgt voor best wel stevige discussies. De vroegere, wederzijds aan elkaar gegeven ruimte, is erg ingekort. Voor mij deels terecht, geld dat ook voor een ander?  Ik schrijf uitdrukkelijk ‘deels’, deels omdat wij elkaar aan het aftasten zijn, aan het ontdekken zijn, wat wij (nog) aan elkaar hebben. Wat wij voor elkaar, in dit nieuwe leven, kunnen betekenen. Ga er maar aanstaan. Zelfs ik realiseer mij nu, dat ook wij misschien niet voor eeuwig verbonden kunnen zijn. Die mogelijkheid is er wel degelijk.

Hoe je het ook wend of keert, het trekt altijd een wissel. Kom je, of je wilt of niet, beiden op een zijspoor terecht. Individueel en samen. De kunst is alleen, om weer op het “nevenspoor” terug te komen en vandaar de wissel naar het hoofdspoor terug te vinden.

8 gedachtes over “Van zijspoor naar nevenspoor

  1. Heel mooi ge-/omschreven. Ohh, wat heb ik vaak die fout gemaakt door te zeggen “eindelijk mezelf te mogen zijn” en ik denk af en toe nog wel.
    Ben best geëmotioneerd door je verhaal, maar prachtig hoe jullie elkaar opnieuw leren kennen.
    Heel mooi.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s