Het leven na de SRS, week 24


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex ReassignmentSurgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Zondag 23 april 207, dag 164
“Tolerantie of acceptatie?”

Gisteren werd ik keihard op de werkelijkheid gewezen. Het gaat fysiek helemaal nog niet zoals ik het zou willen en kunnen. Ik deed het anders wel en kon het ook, maar ten kosten van wat? Ten koste van mijn eigen lijf dus, ’s avonds hielp geen enkele pijnbestrijding meer. (En nu, in de ochtenduurtjes van de zondag, is de pijn nog steeds aanwezig). Alleen mij geestelijk welzijn kreeg een enorme boost, want wat ik gisteren meemaakte en deed heeft mij psychisch weer heel wat hoger op de ladder gezet. En dat mag best wel wat kosten.

Gisteren was ik zelfs ietsje te laat op mijn afspraak. Dat is niets voor mij, dat gebeurd zelden. Maar helaas werd Daniël wakker toen ik naar beneden liep en die kan ik dan niet even negeren, ook al zit ik in een strak schema van douchen, aankleden en make-up. Ik zou het nog op de laatste moment gered hebben als de auto het deed. (Eergisteren nog wel dan). Ik noem geen namen, want dat zou Daniël niet leuk vinden, maar die kleine handjes van hem zitten overal aan. Zo had hij, zo lief als hij is, spontaan de binnenverlichting van de auto aangedaan, iets wat eigenlijk overdag niet nodig is. Ik was dus gedwongen om op de fiets te springen. Dat kan ik al wel, maar dat stukje van niets, vraagt ‘toch’ tijd en energie. Twee dingen die bij mij nog niet helemaal goed samen zijn.

Maar ik kwam uiteindelijk bij één van de AH’s, die Zoetermeer rijk is, aan. (Na een gevecht met het kabelslot, die werkte even niet mee. Wat twee dames in de AH weer een goed beeld gaf op mijn benen, die vonden zij, achteraf heel mooi).
Ik had mij opgegeven, om als vrijwilligster, een ochtendje boodschappen in te zamelen voor mensen die het (even) minder breed hebben. Mensen die even met de vingers tussen de deur zitten. (Of in een zaagtafel, zoals in mijn geval). Ik deed dit nu voor stichting “Iedereen een Maaltijd”. Samen met andere vrijwilligers behaalde de stichting een prachtig resultaat. In de twee afgelopen dagen konden zij 30 kratten, vol met geschonken boodschappen, omzetten in noodpakketten en maaltijden. Dat geeft nog eens een voldaan gevoel!

18072795_1274925009291809_436494107_n

Zou je dat eigenlijk wel doen? Nou, zo als ‘Transgender’, je zo open en bloot in het publiek wagen? Juist, vind ik! Het is juist goed om dat te doen. Niet alleen voor je eigen zelfvertrouwen, maar juist ook voor de gewone mens in de AH. (Al hoewel ik soms ook wel ongewone mensen in die winkel zie. En nee, ze hebben daar geen spiegels). Het was zelfs zo, dat mijn ‘zijn’ slechts één enkele keer in beeld kwam. Dat was met een oud collega van mij. Die mijn eerste transitie poging, 22 jaar geleden, van dichtbij had meegemaakt.
Ik stond daar, aan die kraam, midden in de AH, vol zelfvertrouwen. Stralend van oor tot oor. Dat maakt de boodschappen doende medemens ook blij, op zo’n druilerige zaterdagochtend, toch? Een beetje positiviteit kan dan helemaal geen kwaad. Zodoende sprak ik, over het doel waarvoor ik daar stond, met alles en iedereen. Zonder maar één vooroordeel! (Nou lieg ik, er was maar één man die mij mij enkele minuten vol walging stond aan te staren. De ongewone mens dus). Ik sprak met alle lagen van de bevolking die Zoetermeer rijk is. Bruine, zwarte, gele en witte mensen. Ongelovigen, licht gelovigen en zwaar gelovigen. IQ 0.0 tot IQ 180. Van elke soort wat. Op hun beurt, ‘kochten’ zij, ook wat van elk soort boodschappen, op mijn tafeltje!

Zo zie je maar weer, doe jij normaal, doen zij ook normaal. Ik heb mij, buiten die ene aliën, alleen maar mijzelf gevoeld. Zelfs niet één enkele keer hield ik mij bezig met het feit of ik wel geaccepteerd of getolereerd zou worden. Want dat is vermoeiend hoor, als je jezelf dat aan doet. Van te voren al in gaat vullen wat andere mensen wel, of niet, van je zullen denken! ‘Lopen ze mij stug voorbij? Krijg ik rare blikken? Krijgt de stichting, door mij, nu minder producten binnen?’ Gelukkig hield ik mij daar niet mee bezig. Zou ook niemand moeten doen. En zo zie je maar, samen met andere geweldige vrijwilligers, behaalden wij een prachtig resultaat! Dat was het belangrijkste!

22:30    Zo, rust in de tent. Daniël begint eindelijk rustig te worden, dus, met een beetje mazzel, slaapt hij binnen een uur. En dan….!! Dan kan ik ook eindelijk plat. Ik heb een leuke avond achter de rug. Samen met Sebastiaan naar de bios geweest. Hij was zo vol van de film “Kong”, dat ik hem dit niet kon ontzeggen. Wat heeft dat mannetje genoten zeg. En daardoor ik ook. Hij heeft mij, tijdens en na het uitje, wel 100 keer geknuffeld en bedankt. Verder was het meer een ‘off’ dagje. Even tien keer niks doen. Wel mijn haarwerk een uitgebreide wasbeurt gegeven. Dat is toch gauw 45 minuten douchen bij elkaar. Eerst de shampoo aanmaken, (dan word het veel sneller en makkelijker in je haarbos opgenomen. Dus eerst mengen met water, in een bakje en dan op je hoofd) lekker in masseren en een paar minuten in laten werken. In de tussentijd het lijfje wassen, om daarna de boel weer uit- en af te spoelen. Daarna hetzelfde ritueel met de conditioner. Die laat ik wat langer inwerken en kam in de tussentijd met haar. Uitspoelen, afdrogen en föhnen. En dan het lastigste van alles. Voorzichtig de lijmlaag aan de voorzijde verwijderen. Schoonmaken met alcohol, auw auw. Weer netjes vastplakken en het zit weer, voor een week of twee, perfect. Voor mij echt nooit meer ander haar. En een keertje niet gekookt. Gewoon even een makkelijke weekeind hap.

Maandag 24 april 2017, dag 165

Verder dan “t Hart van Nederland” is het bericht (nog) niet verder in de media verschenen. Er is wéér een slachtoffer in de LHBTQI scene gevallen, dit maal een transgender. Het bericht is binnen de trans-wereld gedeeld en zeker een handje vol heeft haar of zijn verontwaardiging geuit. Hier en daar ook een kritisch woord. Want er is zeker wat op aan te merken. Zelf kan ik haar alleen maar heel veel sterkte wensen met hetgeen haar is aangedaan. Hopelijk krijgt het een plekje en vindt zij haar leven in de maatschappij weer terug.

Laten wij één ding niet vergeten, er is een mens zwaar mishandeld. En dat moeten wij op geen enkele manier accepteren!

En verder, verder heb ik vandaag even lekker zitten beppen met een overbuurvrouw, dat is zo’n heerlijk mens. Die bruist altijd van de positieve energie en ziet door alles heen altijd iets moois. Net zoals haar tweede huisje, dat aankomende week even flink onderhanden word genomen. Zij ziet het, ik zie het. Als de resten van “de jeugd” explosie zijn opgeruimd, een paar emmertjes verf worden opengetrokken, ziet het er weer picobello uit. En ook al is het maar even, met haar heb je maar één minuutje nodig om er weer tegenaan te kunnen.

Dinsdag 25 april 2017, dag 166
“Op z’n Grieks”

Twee leuke dingen stonden vandaag op mijn agenda. Op de valreep nog even de laatste stukken voor belastingaangifte inleveren en daarna een oude bekende opzoeken. Dit jaar ga ik voor het eerst op de deurmat liggen om op die blauwe enveloppe te wachten. (De postboderin zal ik dit keer ook niet bijten). Er valt dit jaar, herstel, over het afgelopen jaar, best wel wat aan kosten af te trekken. En toen……..

images (7)

Diepblauwe zee, parelwit strand, strakke lucht en een heerlijk brandende zon. Ik lag op een strandstoel, naast mij een blonde schone en op het tafeltje een verfrissende cocktail. Enkele meters verderop dansten een groepje mannen, gekleed in koddig witte rokjes. En Daniël, die had het reuze naar zijn zin. Althans, daar ging ik maar van uit, hij was bij zijn oma in Nederland gebleven. Wauw, dat zag ik allemaal gebeuren toen ik een hapje Yannis nam. Oeps, een hapje van Yannis zijn Gyros nam.
Yannis ken ik nog van jaren terug, toen hij nog op de markt in Zoetermeer stond. Toen hij naar een andere markt was verhuisd, zijn wij elkaar uit het oog verloren. Het is niet zo lang geleden dat ik voor bepaalde doeleinden, eindeloos lang in bed lag. Puur uit verveling zocht ik toen, naar alles en nog wat, op het internet. Zo kwam ik bij toeval de alom bekende, rijdende, olijf tegen. De onmiskenbare olijf van Yannis. Hij bleek een zaakje te zijn begonnen in Delft. Dit naast zijn vaste standplaatsen op andere markten. En vandaag was ik bij hem in de buurt, in de buurt om wat papieren af te geven. Oh, wat was dat weer lekker. En wat was het leuk om hem weer eens te zien en te spreken. Daar hadden wij gelukkig alle tijd voor. Die man heeft trouwens een goed geheugen zeg. Hij wist alle namen van de kids nog! Hij wist zelf van mijn transitie en hoe ik er uit zag. (Hij herkende mij anders niet bij binnenkomst…..). Ik heb het donkerbruine vermoeden dat een gewezen Zeeuws meisje daar iets mee te maken heeft. Dus mensen, onthoud die naam: “De Griekse Olijf” (Die trouwens blauw is geschilderd!!).

 

 

 

 

 

7 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 24

  1. Ik zit met tranen over mn wangen te lezen, emoties schieten alle kanten op.. ik baal dat je “door mij” zo’n pijn hebt! Maar ben zo trots dat je dit hebt gedaan..
    Mensen kijken uberhaubt soms vol walging als je inzameld. Of je nu jij bent of ik of wie dan ook, dat zegt weinig over jou natuurlijk. En voor de duidelijkheid: al besloot heel zoetermeer om niets te geven omdat jikj bent wie je bent, stond je er nog. Dan maar niets.. Dank dat je dit voor onze stichting gedaan hebt.. want het is niet mijn stichting, hij is van ieder die op zijn manier een handje helpt, en jij doet dat zeker xx

    Like

    • Uh, hoe kan ik daar nu, zonder tranen op reageren! Maar het is absoluut niet “jouw” schuld dat IK over mijn grenzen ga. Dat deed ik zelf, met alle plezier van de wereld. (En daar was ook Tineke schuldig aan hoor. Die maakte het veel te gezellig. Wij hebben samen zoveel lol en voldoening gehad!). Blij dat ik ook een steentje bij heb kunnen dragen, echt waar!

      Liefs en dikke knuffels,
      Rianne

      Like

  2. Nou Rianne, ik ben helemaal bij gelezen. Zoals eerder op Facebook gemeld ik was/ben verslaafd aan je dagboek. Daardoor kom ik zelfs bijna te laat op afspraken, maar dat is vrouwelijk toch 🙂
    Ik ga nu verder met het begin. Zoals je weet wacht ik op en leef ik naar de operatie (hopelijk) Maar ik heb je dagboek met een lach en ook met een traan gelezen. Je schrijft geweldig en ik vind je een prachtvrouw maar vooral een prachtmens. Beter te laat dan nooit, jullie nog gefeliciteerd met de verjaardag van Daniel.
    Groetjes,
    je Facebookvriendin Inge. x

    Like

    • Hoi Hoi,
      Dank je wel hoor, wauw! Ja, een spannende tijd voor jou. Het gaat sneller dan je denkt😃. Hihi, hij word al weer bijna 4….. (vergeet niet op tijd te beginnen met ontharen daar beneden!)

      Liefs,
      Rianne

      Like

  3. Hoi Rianne,
    Wat goed van je dat je gelijk “de koe bij de horens pakt” en kijk nu eens hoeveel voldoening dit geeft.
    Vrijwilligerswerk is er overal te doen en kan je een hoop positieve dingen opleveren.

    Als je echt een keer je zelfvertrouwen wil testen dan moet je net als ik vorig jaar december bij een Kerstmarkt in Goes heb gedaan “Free Hugs” gaan geven.
    Ik werk ook als vrijwilligster bij het ’t Westlicht (centrum voor bewustwording en persoonlijke groei) en daar doen ze dat elke jaar.
    Voor mij de ultieme test hoe mensen en zeker mannen op je reageren als je vraagt of je ze een “Free Hug” mag geven.
    Ik kan je verzekeren dat je dan ook wel eens reacties krijgt die je niet verwacht, maar zeker niet negatief!!

    ik ga er vanuit dat deze positieve ervaring voor jou het begin zal zijn voor nog meer vrijwilligerswerk waar dan ook.

    Knuff
    Marlies de Koster

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Marlies,
      Wat een heerlijke leuke reactie! Dat lijkt mij echt leuk om te doen, knuffels uitdelen. Ik ben wel een echt knuffeldier en heb totaal geen moeite om mijn warmte met anderen te delen. Er zijn helaas zoveel mensen die niet beseffen hoe fijn dat is, elkaar een keer een dikke knuffel geven. Een en al warmte…

      Liefs,
      Rianne

      Like

  4. Hoi Rianne,
    Ja, is echt heel leuk om te doen maar wel heel vermoeiend. Elke keer als je mensen aanspreekt en vraagt om een knuffel moet je lachen omdat dat goed werkt.
    Wat sommige mannen gebruiken om er onderuit te komen is het smoesje dat dat niet mag van hun vrouw die naast hem loopt.
    En mensen met een bepaald geloof weigeren ook altijd.
    Na een paar uurtjes moet je echt even rusten omdat het erg veel energie vraagt (ook voor mensen zonder een herseninfarct).
    Maar misschien een idee voor een leuke actie bij jullie in Zoetermeer .
    Knuff Marlies

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s