Het leven na de SRS, week 23


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex ReassignmentSurgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 14 april 2017, dag 155
“Een zoete hieperdepiep”

Goh, het kleine ventje is vandaag 3 jaar geworden. Voor ons dan, want hij houd stug vol dat hij ‘half twee’ is, en blijft! Ach, zolang hij daarin geloofd gaan wij er niet tegenin. Maar op zijn leeftijd is het wel een portret. Zo wilde hij vanochtend, perse in zijn pyjama naar de creche. Hij kreeg, als jarige, natuurlijk zijn zin. De gewone kleren gingen in zijn tas mee, die zou hij na zijn slaapje vast wel aan krijgen. Niet dus, toen ik hem op ging halen liep hij er nog steeds in.

Maar nog even over gisteren. Gisteren waren wij uitgenodigd voor een grandioos diner. Een diner om nooit te vergeten. Het was door de “Stichting Doe Goed In Zoetermeer” georganiseerd, in de prachtige locatie “De Hofstede”.  Welke op haar beurt, belangeloos, het doel steunde met de entourage en de maaltijd. De “Wijnclub” zorgde voor een voortreffelijke vochthuishouding. Die ik zó lekker vond, dat ik door Sophie naar huis werd gereden. Wat is dat dan een uitkomst zeg, een gezinslid met rijbewijs.  En om de rij van goede doelen af te sluiten, wij waren weer aangewezen door de stichting “Iedereen een Maaltijd”. (Voor Saskia was het even een emotionele start. Het feest vond plaats in dezelfde ruimte waarin het afscheid van haar vader werd gehouden, slik. Gelukkig kon zij zich snel aanpassen). 

Werkelijk alles was perfect, van binnenkomst tot aan het vertrek, werden alle gasten in de watten gelegd. Het was ook een leuke mix van gasten, waarmee wij al snel aansluiting hadden. Dat zag je überhaupt om ons heen gebeuren, een goed uitgekozen gastenlijst dus. Wij zaten zelf aan een grote ronde tafel. Lekker dichtbij de ‘band’ die voor alle pluimage een muzikale noot speelden. Waaronder ook diverse verzoeknummers. (Uiteraard speelden zij een nummertje van de ‘Stones’, daar had ik echt niets mee te maken hoor…….).  Maar reeds aan tafel zongen wij met diverse nummers mee en deinden heen en weer op onze stoelen. Na het toetje gingen we los, los op de dansvloer. En oh wat hielp de lekkere wijn daarbij.

Er gebeurde ook iets heel speciaals. Reeds bij binnenkomst werd mij ingefluisterd dat er nog een “transgender” aanwezig was. (Kom ik zo even op terug, of niet). Ik werd in een flits gewezen op deze prachtige persoon en liet het even voor wat het was. Ik kwam tenslotte voor iets anders. Na de maaltijd ging ik even met Justin en Sophie een luchtje scheppen. Ook haar trof ik buiten aan en zij nam het voortouw. Zodra onze blikken kruisten stapte zij op mij af, om zich voor te stellen. Al snel raakten wij in een leuk gesprek. Ik genoot zo van haar enthousiasme en haar uitstraling. Wauw, want zij is echt een plaatje. Een heel sterk plaatje, dat heel goed weet aan te geven wat zij wel en wat zij niet wil. Het is trouwens ook nog eens zo dat zij er heel erg open is. een openheid die mijn inziens helemaal niet zou hoeven. In die zin dan, dat zij op geen enkele wijze, echt niet, maar één spoortje heeft van wat je aan man zou toebedelen. Echt helemaal niets! En nog zo lekker aan het ontdekken, speels, jong en nog een heel mooi leven voor zich. 14 jaar jong…. Ja, echt, 14 jaar is zij! Goh, wat boft zij. Boffen met zo’n geweldige moeder en natuurlijk met de tijd van nu. Een tijd waarin iedereen wel weet wat er in de wereld speelt. Speelt op het gebied van mensen die niet in het plaatje van de “standaardnorm” vallen, zoals wij tweeën. (Zij werd trouwens heel goed beschermd door haar moeder. Zij waakt echt over het welzijn van haar dochter en schermt haar goed af voor kwaadwillende en mensen die het maar al te interessant vinden). Ik heb er daarom bewust voor gekozen om “onze” foto onder ‘foto momentjes’ te plaatsen.

Kijk, mensen bedoelen het goed. Met mij, met haar. Echt. In dit geval was het meer dan lief bedoelt om de één, en de ander, van elkaar op de hoogte te brengen. Maar niet iedereen vind dit fijn. Het is aan ons zelf om “uit de kast” te komen. Nou weet ik van mijzelf wel dat het bij mij niet onzichtbaar is, maar het kan bij een ander wel zo zijn. Misschien wil die ander niet meer aan zijn of haar oude leven herinnert worden. Trouwens, ook al is dat niet zo, dan nog. En nu is dit stukje “opvoeding” niet gericht op gisteravond, maar ik zeg het in het algemeen. Het is nu toevallig even een in-koppertje naar iedereen die mijn blogs leest. Wat ik gisteravond ook nog zo opvallend vond, is dat men het woord “transgender” nu koppelt aan mensen die letterlijk van geslacht veranderen. En niet alleen vanavond, iedereen doet het, incluis mijzelf. Terwijl het woord “transgender” bedoelt is als een ‘paraplu term’. Lees dit maar eens: Klik hier! Ik ben dus een transvrouw, niets meer en niets minder. Ga ik daar verder over zeurpieten, nee natuurlijk niet. Bij de “bakker” verkopen ze ook alleen maar zoete broodjes?

Zaterdag 15 april 2017, dag 156
“Mag ik even een teiltje”

Ik houd het kort, niets met genderdysforie te maken trouwens. Nee,meer iets wat iedereen het liefst buiten de deur houd. Ziek worden, ik haat dat. Saskia en Daniël hadden al ruim een week last van diarree en braak neigingen en zijn gelukkig aan de beterende hand. Ik voelde het wel aankomen, maar wilde er gewoon niet aan. Reeds gisteravond bracht ik mijn maaginhoud spontaan naar het toilet, alleen dan via de opening waar het ook naar binnen was gegaan. Een vroege duik onder het dons moest mij weer beter laten worden. Zo voelde ik mij ook vanochtend. Helaas weet ik nu even niet meer waar ik het zoeken moet en ben ik blij dat Saskia enigszins is opgekrabbeld. We gaan de taken maar een beetje verdelen want de maagjes van de kids moeten toch gevuld worden en het huishouden gaat door. Waar wij allebei geen zin in hebben is wel de paasversiering uit de berging halen. Dat laat ik wel aan mijn schoonmoeder over. Daar vieren wij morgen Pasen en hopelijk kan ik dan wel genieten van haar heerlijke gerechten. Nu moet ik echt even niet aan eten denken.

Dus morgen weer op z’n netjes de deur uit. Ik had van Saskia een leuk setje gekregen. Een dag voordat ik naar mijn zus ging. Het was er alleen niet van gekomen om het daar aan te doen, dus droeg ik het eergisteren voor het eerst. Een leuk jurkje met een bijpassende bh. Allemaal van de Zeeman en wat je daar niet kan, is even passen. Ook hadden wij toen helemaal geen tijd om echt goed te kijken, kijken naar wat wij eigenlijk in het mandje legde. Het jurkje is super, alleen de bh is niet helemaal gelukt. Buiten dat het een “voeding bh” is, past hij voor geen meter. Hoe krijg ik het weer voor elkaar om zo’n bh te kopen. Ik moet nog veel leren! (Of Saskia de schuld geven 🙂 ). Al hoewel, als ik wel zo’n ding nodig had gehad, hoefde ik straks niet te koken.

Zondag 16 april 2017, dag 157
“Pizza met Para-trama-dol”

Het was weer een avondje als vanouds. Daniël, die pas om 01:00 vanochtend in slaap viel. Niet helemaal zijn schuld, want hij had nog laat op de middag een dutje gedaan, Helemaal fout dus. Daarnaast waren de overige Volkeringetjes druk in de weer met vriendjes en vriendinnetjes, hetgeen Daniël ook weer deed stuiteren. Ja, en eenmaal stuurloos in een structuurloze omgevingen is vragen om een ongeleid projectiel. En hij was op een gegeven moment echt heel erg zielig. Daar kan ik dan weer niet tegen. Ik had het zo met hem te doen. Het koste heel veel moeite om hem uit zijn verdriet te halen en hem, al snikkend in mijn armen, langzaamaan op zijn welverdiende nachtrust voor te bereiden. Hij was zo overstuur omdat Sophie hem niet toeliet in haar avondje Netflixen met een vriendin. Die twee meiden hadden een avondje voor zichzelf gepland. Lekker onder de dekens, de hele avond naar één serie kijken. Rond een uurtje of elf kwamen zij even beneden om een pizza in de oven te schuiven. In de gaartijd van de pizza kreeg Daniël wel even alle aandacht van ze. Toen zij weer naar boven gingen, mocht hij niet mee. Wel kreeg hij, heel lief, een stukje pizza. Niet groter als het plastic stukje speelgoed pizzapunt bij zijn speel-keukentje. Daar stond dat mannetje dan, onderaan de trap, voor het hekje. Dikke tranen rolden over zijn wangetjes, zijn lijfje rillend van verdriet. Echt niet leuk om te zien. En net, net voordat hij bijna, nog na-snikkend van zijn inmense verdriet, in slaap dreigde te vallen, kwam Justin met zijn vriendin binnen. Toen begon het circus weer opnieuw. Even geen welterusten voor zieke Rianne……….

En dan straks weer lekker eten bij mijn schoonmoeder. Samen met aldaar logerende familie uit Duitsland en het meisje van Justin. Volle bak dus! Voor mij schuift het lijnen wel heel erg op zo. ‘Wat bazel je nu weer over lijnen’. Nou gewoon, ik wil echt van die kilo’s af. Niet alleen maar voor mijn figuurtje. (Als ik dat überhaupt al had).  Nee, het is ook heel belangrijk voor mijn gezondheid. De reuma vaart er wel bij, want iedere kilo meer is ook belastend voor mijn gewrichten. De apneu komt ook weer in alle hevigheid terug en Saskia doet daardoor ook weer wat minder uurtjes haar luikjes dicht. De apneu zorgt laat mij ook niet uitrusten, dat merk ik aan alles. Dus? Ja, wat dus? Er zit niets anders op om naar het leven van 2 jaar terug te gaan. Weer korte metten maken met alle gratis gekregen grammen aan onverzadigde vetten. (Of hoe je dat ook noemt). Toen lukte het mij toch ook, om binnen een half jaar, 60 hele ponden door het afvalputje te spoelen. Nu zonder nicotine en met een andere hormoon huishouding. Oeps, daar zit misschien wel de boosdoener. Nu niet zo zeer 100% de schuld neerleggen bij het roken, maar wel even rekening houden met de hormonen en het vele malen minder bewegen. Want ook dat ligt bijna op een nulpunt. Ik beweeg zo verschrikkelijk weinig. De energie daarvoor is nog steeds niet terug. Kan wellicht ook niet anders naar zo’n operatie. En vergeet niet die niet te omzeilen zenuwpijnen in mijn onderbenen en voeten. Die zijn er nog in volle glorie. Nog steeds slik ik daarvoor 3000 milligram paracetamol en 150 milligram tramadol, per dag! (Daar smokkel ik trouwens wel mee. Als ik zeker weet dat ik geen activiteiten meer hoef uit te voeren, slik ik niets. Dan neem ik de pijn maar voor lief. Altijd beter dan al die rotzooi maar in mijn lijf te pompen).
Eerst maar de Paasdagen doorkomen met lekker eten, en dan! Hihi, wat een excuus! Herkenbaar?

“Mijn eerste Pasen zonder eieren”

22:00    Die tekst deed het goed op Facebook :).
Ik heb een geweldige dag achter te rug. Er stond een uitje op onze agenda waar ik mij best wel ongerust over maakte. Het etentje bij mijn schoonmoeder wel te verstaan. Zij had, zoals eigenlijk al jaáren het geval is, familie uit Duitsland over. Mede door het overlijden van mijn schoonvader, was daar even een hiaat in gekomen, waardoor de kans ontschoten was om mijzelf eerder aan te kondigen als Rianne. De laatste keer dat wij elkaar zagen, was ik nog “op en top man”. Dus voor hun best wel even slikken, leek mij. (Dat vulde ik gemakshalve maar in). Zij waren natuurlijk wel op de hoogte gebracht, maar niet door mij en ik kon mij levendig inbeelden dat het best wel moeilijk voor ze was.

Nou mensen, daar kunnen velen een voorbeeld aan nemen. Ik werd net zo hartelijk ontvangen als altijd en er was werkelijk geen enkel spoortje te bekennen dat maar iets weg zou hebben van een ongemakkelijk gevoel.  De hele dag vierden wij Pasen als de 20 voorgaande keren. Als vanouds was het beren gezellig en zelf het eten was hetzelfde. Mijn schoonmoeder vriest graag dingen in, grapje :).  We beginnen de middag steevast aan tafel. Een gezellige Paastafel met drie verschillende salades. Huzarensalade, vis-salade en een eiersalade. Zoals altijd vers gemaakt en overheerlijk. En zoals het hoort, dankten wij gezamenlijk vóór het eten. Het is tenslotte een christelijk feest. (En dat ook weer traditie getrouw, op z’n Duits. Je had het gezicht van Daniël moeten zien, hihi, die snapte er niets van!). Oh, en voordat ik het vergeet, Daniël werd extra in de watten gelegd door zijn verjaardag. Hij kreeg twee grote dozen met Duplo. En de rest van de kids,  die kregen een Duitse chocolade kip, met in de strik een eurobiljet. Na deze brunch gingen de volwassenen uitbuiken en mochten de kleintjes op eieren jacht. Sebastiaan had binnen een paar tellen al zoveel eieren gevonden dat ik Daniël maar te hulp schoot. Als ik dat niet had gedaan, had hij geen ei gevonden. Hij snapte het ook niet helemaal. Na dit gezellige samenzijn volgde later de maaltijd, ook weer van een vast recept. Verse kippen-ragout met rijst, jammie, jammie! Familie, bedankt voor de geweldige Paasviering!

Dinsdag 18 april 2017, dag 159

Bah, bah en nog eens bah. Er spookt nog steeds een of ander virus door mijn lijf. Nog steeds misselijk en brak. Een beetje blij kijken word zo wel heel erg moeilijk. Dat is het, ik ben ook niet echt blij meer. Mijn ‘te doen’ lijst stond helemaal vol. Voor jaren was mijn toekomst agenda gevuld met dingen die ik wilde gaan doen. Doen door de geweldige opleving van het nieuw gegunde leven. Daar is onverwachts een flinke streep doorheen gezet en het vergt ontzettend veel energie om die zin weer op te pakken. Het lijkt wel of het mij niet gegund word…… Het lijkt wel een beetje op een sluimerende depressie. Ik kan maar één ding verzinnen wat daar de oorzaak van is. Ik zou hele moeilijke beslissing kunnen nemen en niet meer achterom kijken. Maar dat zou wel heel gemakkelijk zijn. In ieder geval makkelijker dan verzanden en verzuipen in de huidige status. Dat is niet meer mijn ding. Dat past niet bij Rianne. Het is mij al vele malen gelukt om de draad op te pakken en in volle vaart naar de zon te varen, dus waarom niet nog een keer? En nog een keer en nog een keer……… pppffff. Oke, laat eigenlijk maar. Ik moet dit alleen doen.

Woensdag 19 april 2017, dag 160
“De ballen geen verstand van”

img_1215

 

Waarschuwing: seksueel geweld! 

 

Het zal je maar gevraagd worden: “Als ik ‘s-ochtends wakker word heb ik altijd jeuk aan mijn ballen en moet ik altijd even jeuken, mis jij dat niet?’ Er viel even een stilte, voordat ik antwoord gaf: ‘Uh, nou, niet echt nee. Eigenlijk kan ik mij dat niet zo goed herinneren’. Weer even was het muisstil en toen vervolgde ik: ‘nu je het zegt, staat mij nog bij dat het soms vastgeplakt zat, daar beneden’. (Lees: ‘heb je wel eens van Sanex gehoord?’). Daarna kwamen de gewone vragen weer en hadden we een leuk gesprek. Moet kunnen zo’n onderwerp op een kinderfeestje……. Gelukkig wel buiten bereik van vele kleine oortjes, want we zaten even in de buitenlucht. Koud, maar wel knus. En de beste man had volgens mij ook niet zo’n zin in al dat kindergeweld. Van hem kon ik het hebben hoor, dat wel. Hij is een man apart, eentje die ik wel graag mag.

Maar kan ik mij eigenlijk nog iets herinneren van dat geval tussen mijn benen? Jawel, vooral veel ongemakken. Wat er nu voor in de plaats is gekomen, is 1000 X beter! En dat meen ik serieus. Ik moet daar ook echt eens een blog aan gaan wijden. Helemaal over de “Pilo” (piemel op z’n Daniëls). Even wat dieper ingaan op de tijd met Pilo, en de maanden zonder.

Donderdag 20 april, dag 161
“De stemming zit waar in?”

09:00   Nog even over de “pilo-man” van gisteren. Van sommige weet je van tevoren dat je soortgelijke opmerkingen kan verwachten. Die hebben op dat vlak weinig terughoudendheid. Dan moet je voor jezelf een keuze maken, ga ik wel, of ga ik niet in gesprek. Zo is het maar net. (Zo ben ik volgende week een “levend boek” in ‘Human Library  “Link” . Reken maar dat hier ook pittige vragen aan mij worden gesteld). De kennis, Pilo-man, heeft een heel interessant vakgebied en beroepshalve een enorme kennis van medicijnen en het menselijk lichaam. Daardoor kon hij mij ook een bepaalde rust en handvatten geven. Zo sneed het mes toch een beetje aan twee kanten, hihi. ‘Puntje bij het paaltje’……….. (stilte, inkoppertje) wist hij kort en bondig uit te leggen dat veel factoren in mijn medicijngebruik boosdoeners zijn. Boosdoeners in mijn huidige staat van ontwikkeling en welzijn. Ik slik en spuit gewoon veel te veel troep. Alleen, wat gaan wij daar aan doen? Vooralsnog niets. Weet je, pijn is killing en daar wil je vanaf, koste wat kost. En als dat voorlopig even verholpen word door het slikken van troep. So be it!

Pijn? Oke, dat is niet fijn, maar wel goed te onderdrukken. En wie ging nu vrijwillig onder het mes? Ik toch, dus niet zeuren! Alleen de stemmingswisselingen door bepaalde medicijnen, die zijn wel heel erg vervelend. Die komen en gaan op de meest bizarre momenten en zijn zo onberekenbaar. Daar heb ik dan niet om gevraagd. Ja, ik hoor jullie denken; ‘van het één, komt het ander’. Die discussie ga ik niet winnen!
Naast die nieuwe dosis aan medicatie, gebruik ik ook nog een portie reuma gerelateerde zooi. Al jaren. Dat heeft, jaren geleden, heel lang geduurd voordat de juiste dosis en de juiste medicijnen voor het gewenste resultaat zorgde. Jaren lang heb ik daar goed onder kunnen functioneren en door heel veel wilskracht kon ik de rolstoel weer in de ‘wilgen’ hangen.  En juist de dosis van die medicijnen, is vlak voor de operatie aangepast. Buiten het feit dat ik vóór de operatie even helemaal niets mocht gebruiken, is de dosis, op last van de verzekeraar, naar beneden bijgesteld. Letterlijk zei de reumatoloog: ‘de fabrikant zegt dat het middel alleen helpt als je het om de twee weken toedient. Alleen denkt de verzekeraar daar anders over. Zij zijn van mening dat, om de drie weken, ook afdoende is’. Nu ik weer een aantal maanden trouw de ‘drie weken’ aanhoud, merk ik dat de reumatische klachten, in alle hevigheid terug komen. Neem alleen maar de daaraan, bij mij, gekoppelde psoriasis, die was helemaal weg. Dus de verzekeraar heeft volkomen gelijk, ppfff. En nee, ik kan niet stiekem overgaan op ‘om de twee weken’. Het medicijn, Humira genaamd, kost maar liefst zo’n kleine € 600,- per injectie.  (Klein) Beetje cynisch, maar zo betaal ik, met mijn gezondheid, toch uiteindelijk zelf de operatie……..

Stemmingswisselingen? Nee toch? 🙂

20:30    Doe maar even niet meer! ‘Doe Maar’, weten jullie het nog? “Totdat de bom valt ?” Waardeloos thuiskomen zo…. 3 uurtjes weg en het huis was compleet overhoop gehaald. Zeg dan gewoon dat je geen zin hebt om op te passen. Zelf het eten, wat ik vooraf voor ze had klaargemaakt, zat en lag overal. ‘Wat krijg ik eigenlijk voor het oppassen?’ In gedachte zeg ik: ‘een enorme stoot voor je harses’. Maar dat mag niet…… Samen met Saskia alle zooi op moeten ruimen, daarna zuigen en de vloer dweilen, zo erg was het.

Wij hadden een paar uurtjes vrijaf gevraagd om naar de info avond van Human Library te gaan. En dat was echt heel erg leuk. Daar kijken wij echt naar uit. Volgende week zaterdag gaat het allemaal gebeuren, in de bibliotheek van Rotterdam. Alleen al na de indrukken die ik vandaag al kreeg, beloofd het een hele speciale dag te worden. Iedereen was zo enthousiast! Rotjeknor, here we come!

 

3 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 23

  1. Beste Rianne,
    Ik volg je nu sinds een maandje en wil je een compliment geven voor je blog.
    Waar ik als transgender erg op let is kleding want dat is voor elke trans toch wel een uitdaging.
    We zijn tenslotte niet elke dag in een Wellness 😂
    Misschien even privé hierover verder praten lijkt me beter dan dit hier te doen.
    Groetjes Marlies.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s