Het leven na de SRS, week 22


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex ReassignmentSurgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Zaterdag 08 april 2017, dag 149
“Far far away”

Daar zit ik dan, vroeg in de ochtend, op een heerlijke loungebank, die op haar beurt in een half-open serre staat. Omgeven door prachtige naaldbomen luister ik naar het gezang van allerlei gevogelte. Van het gemengde gezang herken ik er slechts een paar, ik weet ook niet wat hier allemaal rondvliegt en eerlijk gezegd heb ik bij biologieles nooit zo goed opgelet. Ik kan in ieder geval een meeuw van een spreeuw onderscheiden…….

Na een rit van ruim drie en een half uur landde ik eindelijk bij het prachtige huis van mijn zus en mijn zwager, gelegen in Maasmechelen, België. Wauw, wat een mooi huis, wat een tuin en wat een ruimte. Een heerlijke slaapkamer voor mijzelf, met een lekker bed. Na aankomst eerst een lekkere maaltijd genoten, die mijn zus vers had bereid, onder het genot van een Belgisch biertje. (Wat heb ik het toch slecht). Daarna quality time. Met een bakje koffie aan de keukentafel, uren bijgekletst. Wij hadden wat in te halen. By the way, het is ook ruim 25 jaar geleden dat ik ‘alleen’ naar mijn zus was afgereisd. Vraag mij niet waarom, het kwam er gewoon niet van. Zij woont inmiddels al weer 4 jaar in het Belgische en was hier nog niet eerder geweest. Daar ben ik wel “schuldig” aan. Mijn wereld is de afgelopen jaren best wel anders verlopen dan hoe dat doorgaans ging. Maar ik ben er! Ik ben er, niet alleen fysiek, ook geestelijk.
Ben benieuwd naar wat het weekeind mij nog meer gaat brengen, vast heel veel! Mijn zus en zwager zijn “doeners”, geen bankhangers, gelukkig maar, want dat ben ik ook niet. (Ook al zit ik nu op een loungebank). Ik hoorde mijn zus al over een boswandeling, in de mooie nabije bossen, praten. Maar ook over een “behandeling”! Oh wat heerlijk dat zij een schoonheidssalon heeft. Ik zei het al eerder, wat heb ik het toch slecht!

23:45 Ik ben moe, moe van een geweldige dag. Genoten van mijn familie en de prachtige omgeving. Ik vertel daar morgenochtend wel meer over. (Vanuit hier kon ik Saskia nog een beetje helpen met de reis die zij naar Hoorn maakte. Ja, ook zij is er nog even op uit gegaan. Zelfs nadat ik al 16 jaar bij het “spoor” weg ben, vind ik daar nog steeds de weg. En morgen ga ik zelf, na al die jaren, weer een lange rit met de trein maken. Daar heb ik echt zin in, leuk om weer eens te doen!). Welterusten allemaal.

Zondag 09 april, dag 150
“Waterp(l)as”

07:30  Mijn neefje Cyrill heeft afgelopen week een, door mij gevonden, vitrinekast in Zoetermeer opgehaald. Dit met uitzondering van de achterwand. Die paste niet in de auto. Dat was in mij voordeel, bleek afgelopen vrijdag. Hierdoor hoefde ik niet “heen” met de trein, maar in een luxe terreinwagen, van Engelse makelarij. Enig nadeel was, dat wij niet ‘full speed’ konden door de glazen achterwand, die achterin lag en ook nog eens een stukje uitstak. Naast de glasplaat stonden Neerlands Wegen weer eens propvol, waardoor wij tussen Utrecht en ‘s-Hertogenbosch op een toeristische snelheid reden. Zeg maar stapvoets. Het was door die glasplaat ook, dat wij gisteren wat later er op uit trokken. Samen met zwager Willem eerst de vitrinekast in elkaar gezet. Dat ging met vier handen redelijk snel, een eitje voor ons. Het stellen van deze, voor 99% uit glas vervaardigde, vitrine kast (daarom heet het ook waarschijnlijk ook zo) vergde wat meer tijd. Pas nadat de basis 100% in het ‘lood’ stond, kon de rest worden afgemonteerd. Oke, speling in de glazen schuifdeuren. En niet zo’n klein beetje ook en wie mij kent, dat moet en zal worden verholpen. Alles weer er uit en opnieuw stellen, tot drie maal toe. Eerlijk gezegd wilde ik bijna de moed opgeven, toen ik een moment van heldere Belgische nuchterheid kreeg. Wat nou als? En ja hoor, de bodemplaat was in het midden, één millimeter doorgezakt. En één millimeter onder, zorgde voor tien millimeter speling aan de bovenzijde. Opgelost!! Door een paar wigjes, uit het ruime assortiment aan tools van Willem, werd de vitrinekast een, tot op de millimeter nauwkeurig, blikvanger in de entree van de salon. En toen kwam mijn zus Sandra thuis van haar job, uh, ik had de kast graag 10 centimeter naar links gehad?………

Goed, in de middag belandden wij in het Nationaal park  “De Hoge Kempen”. Nu wil ik helemaal niet meer weg! Zus-lief woont aan de rand van dit immense park. Wauw, wat is het daar mooi. Ik geef de vitrinekast alle schuld dat ik maar een heel klein rondje door dit natuurschoon kon lopen. Lopen op hakken, want wandelschoenen had ik natuurlijk niet meegenomen. Het grotere rondje, om een waterplas heen, liet ik verstek gaan. Nee, ik blijf stug bij de kast, die heeft het gedaan. Daarna reden wij een lange tijd door de omgeving, genietende van de weldaad aan prachtige villa’s en rustieke dorpjes langs de Maas.  Heel stiekem keek ik ook naar het onderhoud van de veelal monumentaal ogende huizen en panden. Hier ligt voor honderd jaar aan werk voor het oprapen! Ach, je weet maar nooit waar mijn hakken mij ooit eens brengen. De natuur hier is heel aantrekkelijk en werk genoeg. Daarnaast lijkt het hier veel gemoedelijker, vriendelijker dan in het westen. Het gejaag is vele malen minder en in vergelijking met de randstad, is het hier zo heerlijk rustig. Wat houd mij eigenlijk tegen?

17806730_1258840387566938_1756485613_n
In België is het normaal dat je niet zonder make-up de deur uit gaat!

Na het eten hebben wij, tot in de late uurtjes in de, half open en verhoogde, serre gezeten. (Met een Belgisch biertje natuurlijk) Met z’n allen, want ook mijn neefjes waren, met aanwas, aan komen waaien. (Het meisje van neef Glenn had zelfs een cadeautje voor mij meegenomen, een schattig vestje. Helaas paste ik het niet).

21:00  Gekreukeld ben ik, maar oh zo voldaan! Wat heb ik een heerlijk weekeind achter de rug. Allemaal mogelijk gemaakt door mijn zus en zwager….. Het was inderdaad leuk om weer eens zo’n lange rit met de trein te maken. (Overigens geen conducteur, tussen Geleen en Zoetermeer, gezien. Dat gebeurde in mijn tijd echt niet!). Het weer was ook meer dan geweldig en dat maakt alles fijn. Rond een uur op 7 was ik thuis en kon gelijk aan de slag. Saskia zou, met de jongsten twee, binnen een uurtje ook arriveren en die moesten ook nog eten. Gelukkig lag er nog het e.e.a. in de vriezer. Nu afbouwen en naar bed!

Maandag 10 april 2017, dag 151
“Kijk uit wat je zegt”

Wie komt mij even opvegen? “Eigen schuld, dikke bult”. Iets anders kan ik er niet van maken. Ik deed het met liefde, advies geven, hoe glasweefsel aan te brengen en te sausen. Daarom vertrok ik vanmiddag ook opgetogen en vol zin naar de plek waar dringend aanwijzingen nodig waren. Vergezeld door Sophie, die zou de handen zelf uit de mouwen gaan steken. Ik had het kunnen weten, ik ken mijzelf. Ik kon het niet aanzien en binnen no time werd het ‘voordoen’ zo’n beetje alles doen…….. De verrichtte werkzaamheden zagen er pico-bello uit. Dat kan natuurlijk niet anders, maar ik niet. Helaas, dit had voor mij lichamelijke consequenties. Zelfs een heel lang en warm bad bood geen hulp. Jeetje, een kleine twee uur bezig zijn in mijn oude beroep, voelt aan alsof ik 6 lange dagen van 12 uur, aan een stuk, aan het beunen ben geweest. Nog een hele lange weg te gaan dus.

Het enigste lekkere aan het bad, was wel het ontdoen van de bossen lichaamsbeharing. Daar komt ook maar geen einde aan. Helaas is, op dat gebied, nog geen enkel hormonaal resultaat te zien. Het scheren moest ook wel. Tenslotte ga ik morgen, voor het eerst in mijn leven, naar een wellness. Ik heb het altijd af kunnen houden. Het leek mij echt niets. Saskia is er wel een groot fan van en is een ster in het ronselen van vrij kaartjes. Tja,  en zij vergeet ook helaas niets. Zo reageerde is jaren geleden, op haar zoveelste verzoek om mee te gaan, ‘ja hoor, als ik een meisje ben, ga ik wel mee!’ Oeps. Dus morgen ben ik de klos. Ik ga dus wellnessen, (of hoe je dat ook moet schrijven of zeggen). Dagje wellness, ook goed, toch? Nou, wens mij maar alle geluk in de wereld toe. Misschien loop ik wel, binnen één minuut, gillend weg. Ik vind het sowieso al moeilijk.om mij bloot te geven, letterlijk dan, maar nu is het wel heel erg apart.

Dinsdag 11 april 2017, dag 152
“Elysium in vogelvlucht”

Het is vandaag, op de kop af, vijf maanden geleden dat ik geopereerd ben. Wel een feestje waard. Daarom reisden wij vandaag af voor een welverdiende dag rust. (Eigenlijk kwam het zo uit hoor, het uitje was niet speciaal gepland om deze heugelijke dag uitgebreid te vieren). Sinds jaar en dag wilde Saskia zo ontzettend graag met mij een dagje wellness doen. Eindelijk had zij mij om en wilde ik het zelf ook heel graag! Dus vandaag was het eindelijk zover. Dat wij binnen een paar uur weer thuis waren, ach, dat kon de pret niet drukken :(.

Reeds in de vroege ochtend zat ik al helemaal klaar, klaar om mijn eerste dagje ever, in een wellness door te brengen. Alle handelingen had ik 10 x doorgenomen en mijn tas stond vol verwachting bij de voordeur klaar. Na Daniël, bij de creche te hebben afgezet (lees: eruit hadden gegooid), reden wij dol enthousiast richting Bleiswijk, de zon en ontspanning tegemoet.

Ik moet zeggen, dat het helemaal strippen, tot op het naakte velletje, mij eigenlijk heel makkelijk afging. Maar goed, eenmaal uit de kleren, badjasje aan, werd ik door Saskia rond geleid. Wat is het daar prachtig! Na een deel te hebben bewonderd, bezochten wij als eerste een sauna. Mij te heet, ik voelde de lijm van mijn haarwerk gaan vloeien, dus snel wat anders opgezocht. Dat werd een relaxed bad. Wauw, dat was lekker! Daarna nog een infra-rood sauna en toen een bakje koffie. Hierna dook Saskia de “romantische” sauna in en dook ik in het naastgelegen zwembad. Dat deed mij echt goed. Het is zooo lang geleden dat ik had gezwommen. Heerlijk, heerlijk, heerlijk. Heel even ging ik ook die sauna in, maar weer hetzelfde probleem met de lijm. Daarna bezochten wij, voor langere tijd, het zoutbad. Wauw, dat vond ik nou echt lekker. Ik had mij helemaal voorgenomen om daar ‘s-middags nog even langer dan nu in te gaan vertoeven. Daarna was het tijd voor de inwendige mens. Samen zochten wij naar een knus plekje om te lunchen. En toen gebeurde het, Saskia werd lijkbleek en acuut doodziek.

Ongeveer twee uur later zat ik beteuterd in onze tuin. (Zittend op de vlonders, die zo hard is, dat je binnen een paar minuten al gaat verzitten). Kijkend naar alle onkruid, dat weelderig en in overvloed overal opkomt. Uit de wind was het zonnetje geweldig, maar alle delen van mijn lijf, die buiten de zonnestralen vielen, vroren er zowat af.  Goh, bij het “Elysium” hadden ze van die fijne strandstoelen………………

Woensdag 12 april 2017, dag 153
“De naakte waarheid”

08:30    Wat gisteren een onvergetelijke dag had moeten worden, liep helaas anders. Daar kon Saskia niets aan doen, ziek is ziek. Na een avondje napraten en er een nachtje over te hebben kunnen slapen, blijf ik het toch bijzonder vinden. Ook al duurde het maar kort, het was onvergetelijk. Al was het maar een flits geweest, een split second in mijn nakie tussen allemaal vreemden. Dan was het ook bijzonder geweest. De voorlaatste keer dat ik mij publiekelijk naakt toonde, was ruim 17 jaar geleden. En toen ook nog eens als man….. Dat heb ik altijd als zeer onprettig ervaren, ook al was toen iedereen zijn of haar badkleding vergeten. Ik vond het altijd verschrikkelijk om maar iets van mijn mannelijkheid, aan derden te laten zien. Dat was er altijd al geweest. En daarom was het gisteren toch een onvergetelijke dag.  Mij zomaar, tussen wildvreemden, helemaal bloot te geven. Je bent en blijft een trans-vrouw, met kleren aan al een ‘vreemde eend in de bijt’, laat staan zonder. Daar zeg ik wat! Weet je dat ik gisteren, ‘poedelnaakt’ minder bekijks had dan netjes in de kleren! Weet je, dat ik mij niet één keer ongemakkelijk heb gevoeld. Dat ik niet één keer ben aangestaard of dat er naar mij werd gewezen. En zelf heb ik ook een lesje geleerd. geleerd dat ieder mens, in zijn of haar naakte waarheid, prachtig is. kleren maken absoluut niet de mens. Iedereen is daar gelijk. Ja, natuurlijk, ook daar lopen enkele figuren rond die graag gezien willen worden. Maar vele malen minder dan in de plaatselijk Albert Heijn.

En het aller belangrijkste wat ik heb bereikt, is wel de acceptatie van mijn eigen lichaam. Je kunt wel zeggen dat een lichaam niet bij je hoort. Jezelf niet compleet voelen voor de spiegel. (Soms) Mannelijke lichamelijk heden ongemakkelijk vinden. Maar een gevoel van “YES”, dat had ik na de operatie nog niet gehad. Niet dat wij geen spiegels in huis hebben. Daar heb ik mijzelf echt wel even een paar keer, meer dan gemiddeld, in bekeken. Daar was alleen niet het echte “wauw”, “yes” of “oh” gevoel bij. Sterker nog, ik dacht soms even zo iets van: ‘en wat nu?’  En daarbij had ik ook veel moeite met alle kilo’s die ik er gratis bij heb gekregen. Enne, dat zie je dus het beste met kleren aan, of voor je eigen spiegel, echt waar! Je creëert eigenlijk een zelfbeeld, door de ogen van een ander……. Die ‘naakte waarheid’ ontdek je wel, al drijvende, in een zoutbad. (De pijnlijke waarheid zit dan alleen maar in wondjes en plekken waar je je nog even snel hebt geschoren. Aluin is daar niets bij 🙂 ).

2 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 22

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s