Het leven na de SRS, week 21


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex ReassignmentSurgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 31 maart 2017, dag 141
“ZO”, viel vandaag ‘zo’ fout”

‘Even wat ander! Loop jij ‘ZO‘, door Zoetermeer?’ (Vandaar dat het even later ging hozen). Wat een ongelooflijk horkerige rot vraag!  Wel het hoogtepunt van vandaag en weet je dat ik het mij heel erg aantrok. Het was zo gezellig vandaag, lekker weer, echt een dag om er even uit te gaan. Daarom vertrokken Saskia en ik vol zin naar de oude kern van Zoetermeer. Lekker van het weer genieten en eindelijk tijd om te shoppen. (Lees: lekker tussen de kledingrekken snuffelen). Niet kopen, maar kijken. Zo belandde wij in een nieuw boetiekje met 2e hands kleding. En ik moet zeggen, met hele leuke kleding! Al snuffelend door de leuke kleding raakte Saskia in gesprek met de verkoopster/eigenaresse, een heel normaal iets als je met haar op pad ben, want die klept wat af. En toen er 1 seconde een stilte viel, greep ik mijn kans om ook wat te zeggen. Ik had mijn mond nog niet tegen haar, de verkoopster/eigenaresse, opengedaan, toen die geweldige vraag kwam:  ‘Even wat ander! Loop jij ‘ZO‘, door Zoetermeer?’ Normaal ben ik niet op mijn bekkie gevallen, maar nu kwam het aan alsof ik een klap van een molenwiek kreeg. (Die kreeg ik jaren geleden al eerder, dus let op je woorden 🙂 ). Saskia nam het gesprek direct weer over en al wist zij mijn eer goed te verdedigen, voor mij was het al te laat. Het vergalde echt mijn dag! (En natuurlijk dat ik niet kon Facebooken, het internet lag er uit). Dat was dus die 1 op de 99 momenten dat je met je ‘zijn’ word geconfronteerd en het gewoon niet trekt.

Gelukkig voor mij, werd mij kort daarna, door de kids, medegedeeld dat zij vriendinnetjes hadden uitgenodigd om mee te eten. Dat word hier niet gevraagd maar medegedeeld. Moet ik maar niet zo enthousiast en lekker koken! Daar kon ik dan weer positieve energie uithalen, een lekkere maaltijd serveren en al die blije koppies zien smullen.  (Paprika kip, Vlaamse frieten voor de kids en wij een mooi stuk rosbief). En tijdens het koken ook maar even de frituurpan onderhanden genomen. Wat een werk is dat altijd, pppffff. En weet je wat, je krijgt hem weer als nieuw met Dubro Ontvetter, gekocht bij de AC-Tion.  Even laten intrekken en een kind kan de was doen. Je geloofd je ogen niet, zo goed is dat spul. Dus de wasemkap moest er ook maar gelijk aan geloven. Eerst het vet eraf en daarna met RVS-reiniger na poetsen, als nieuw!

Zaterdag 01 april 2017, 142
“Een beest van een transgender”

Wij hebben net een film gezien en ik weet eerlijk gezegd niet wat mij overkomen is. Ik had mij in de verste verte niet ingelezen in deze film en was in de veronderstelling dat het een remake was van de tv serie. Een tv serie waarvan ik geen enkele aflevering van heb gemist. Vol verwachting zat ik dan ook in mijn zetel, rij E, stoel 11. Rechts van mij een kopje koffie en links van mij de beker popcorn van Saskia. (Ik kan goed eten met links). Na de eeuwig durende reclame’s kwam eindelijk het verzoek om de 3D brillen op te zetten. Yes, het ging beginnen, eerst de standaard intro van Disney, altijd mooi, toch en toen startte de film………. (Ik zette nog snel even op Facebook: “Brrrr, spannend”).
Zingen? Gaan zij nu echt zingen? Hoor ik het nu goed? Ik kijk naar Saskia en zij kijkt naar mij, ‘Saskia………, is dit een musical?’ Ik zeg heel eerlijk, mijn oude ikke was opgestaan en de bioscoop uitgelopen. Serieus! “Schakelen, ik moest mij even hergroeperen, even omschakelen naar iets, ja, naar wat. Daar zat ik dan, overruled door een totaal verkeerd beeld van de film die ik ging zien. Het leek in de verste verte niet op de tv serie. Het was een remake van een tekenfilm, een tekenfilm waar mijn dochter Janine zo gek op was. “Beauty and the Beast”. Zo heette dus de film waarnaar ik ging kijken. Niet ‘mijn’ Beauty en niet ‘mijn’ Beast. Al hoewel ze het allebei best wel waren, een beauty was het zeker. niet alleen de actrice, ook de film. Ik zeg het zonder blozen, echt waar. Ik heb tot in mijn tenen genoten en moest zelfs een traantje weg pinken. Ik moest zeker aan het zingen wennen, nog steeds niet helemaal mijn ding, maar ik loop er vanaf nu niet meer voor weg. Wauw, en die jurken, helemaal te gek. En met Janine had ik deze film vele malen, in getekende versie, op video gezien. Dus Lumiére en meneer Pendule waren oude bekenden.

Trouwens, niet helemaal ingelezen is niet waar. Toevallig las ik een paar dagen geleden dat “the Beast” werd gespeeld door een acteur uit een of andere serie en dat er ook een ‘knipoog’ naar homoseksualiteit in de film zou zitten. Nou, dat heb ik dan gemist. Ja, er zat een hoofdrolspeler in die je een homoseksuele inslag zou kunnen geven. En die, op een gegeven moment, zijn vriend, een kusje lijkt te willen geven. Nou, nou, met veel fantasie en 3 hoera’s voor Disney, lijkt dat misschien ook zeker de bedoeling. Maar als ik even naar mijzelf kijk en een klein stukje uit de film, dan zit er ook een flinke ‘knipoog’ naar transgenders toe. Er spelen drie karakters in de film, bijrolletjes, die “de drie mislukte musketiers” worden genoemd. Wanneer zij door “mevrouw kast” onder handen worden genomen, dan ……….. zie het maar met eigen ogen, het transgender moment is leuk, echt leuk. (En voor sommige heel herkenbaar).

Disney is in ieder geval druk bezig met emanciperen. Dappere prinses, homo, transgender en getinte mensen.

Zondag 02 april 2017, dag 143
“One creepy face and a jail”

Mooi, zo mooi. Ik sprak net even met een vriendin, die een hele mooie ervaring had. Mooi in de zin waarop haar vriend voor haar opkwam. Een vrouw zat haar heel onbeleefd, zeg maar gerust onbeschoft, lang aan te kijken, op een afwijzende manier. Haar vriend stond, zonder iets te zeggen, op en nam plaats voor deze mevrouw. Zonder maar één woord te zeggen ging hij haar aanstaren. Toen zij de stilte doorbrak, door hem te vragen naar zijn gedrag, antwoordde hij enkel dat zij dat ook deed bij zijn vriendin. Chapeau!!

Terwijl iedereen vandaag zo’n beetje in de zon zat, kreeg ik de voorjaarskriebels en moest van mijzelf poetsen. (Als Saskia mij niet even de tuin in had gesleurd, had ik geen zon gezien).                                                                                                                                             FullSizeRender (4)Ik had mijn zinnen gezet op iets wat al een tijdje een grote beurt nodig had. Toen ik iets, buiten verwachting, schoner kreeg dan ik verwacht had, maakte ik er een foto van. Puur om het verschil te laten zien. Daarna ging ik weer verder met poetsen. Tot dat ik een paar uurtjes geleden de foto’s zat te bekijken. Ik schrok er echt van. Het zal jullie vast ook niet ontgaan. Gatver, wat eng!!!

En uiteindelijk ging ik toch onverwachts naar Scheveningen. Door het lot strandde mijn schoonmoeder, op weg naar Zoetermeer. Zij was op weg om onze jongsten naar huis te brengen. Die hadden bij haar gelogeerd en ons een weekeinde vrijaf gegeven…… Maar nu moest ik halsoverkop naar de Pompstationsweg, recht tegenover het “Oranje hotel”. Geen betere plek om pech te krijgen. Gelukkig was ik incognito, je weet maar nooit, want de laatste keer dat ik daar was, was in mijn oude hoedanigheid. 

Maandag 03 april 2017, dag 144
“Een afgemat bijtje op een rots”

He bah, ik dacht dat het wel snel voorbij zou gaan, maar hoe meer tijd er verstrijkt, des te onrustiger ik word. Al dagen zit ik niet helemaal lekker in mijn vel. Letterlijk een beetje ziekjes en dat sluimert maar door. Verder veel geestelijke onrust, krijg mijn gedachten niet op een rijtje, iets waar ik een lange tijd geen last van heb gehad.  Er gaat zoveel door mijn hoofd dat ik even de draad kwijt ben. Een, voor mij, best wel lange wandeling deed vanavond best wel even goed. Even 10 keer niets. Als vanouds naar het, verderop gelegen, parkje gelopen. Dwars door een schapenweide naar de speeltuin. Vanaf een rotsblok gekeken hoe Sebastiaan en Daniël zich uitleefden, heerlijk. Dat kleine mannetje word best wel snel groot en heeft bijna de hele tocht gelopen. Alleen de laatste 200 meter heeft hij in de wagen gezeten. Goh, die word over 11 dagen alweer 3 jaar. En Sebastiaan, bijna 10, ook al een hele kerel. Een heel slim mannetje, ben benieuwd wat hij van zijn leven gaat maken.
Die trip heb ik lang niet meer kunnen maken. Dat is gauw zo’n 7 a 8 maanden geleden geweest. Ik ben zo blij dat dit weer kan. Het is ook een van onze favoriete bezigheden na het avondeten, even lekker uitwaaien en de kids flink afmatten. Bij Daniël ging daardoor om 21:45 uur het licht al uit. En dat is voor zijn doen vroeg!

Het is vast één van de naweeën van de narcose, dat ik mij maar zo futloos blijf voelen. Niets voor zo’n bezige bij als ik. Ik hoop stellig dat ik het er een beetje uit kan lopen, of misschien wel uit kan zweten. De hardloop schoenen zijn in ieder geval uit het vet gehaald en de strakke joggingsbroek hangt in het zicht klaar, nu alleen nog aandoen. Die joggingsbroek was een kleine, stille, hint van Saskia. Die hing ‘ineens’ over mijn stoel. Lief hé? Ze heeft volkomen gelijk, want de futloosheid heeft ook niet veel goeds gedaan met mijn lijf, + 12 kilogram in amper 5 maanden. Werk aan de winkel!

En aankomend weekeind ga ik voor het eerst op reis, daar heb ik echt zin in. Een weekeinde België, bij mijn zus…… Ook weer zo iets. Zou ik vroeger nooit gedaan hebben. Alleen op pad. Ik heb dat volgens mij nog nooit gedaan, echt niet. Saskia vindt het niet leuk, verre van dat, maar ik heb het gewoon even nodig. Best wel gek eigenlijk, zij is al vaker alleen op pad geweest, maar andersom is iets nieuws. Ik kijk er echt naar uit en ben ook zo benieuwd naar het leven daar, quality time met mijn zus.

Woensdag 05 april 2017, dag 146
“Hoge nood?”

Net nog even een bescheiden blogje geschreven. Ik heb daarin niet vermeld wat ik vanavond heb meegemaakt. Het had met mijn blog te maken. Samen met Justin en zijn vriendinnetje bezochten wij een introductieavond, bij een van de ROC’s te Den Haag. Na welkom te zijn geheten, volgden een paar huisregels en het verloop van de avond. In één en de zelfde adem verteld de beste spreker: ‘recht tegenover vindt u het toilet, waar iedereen gebruik van kan maken. En voor diegene, die dat op prijs stelt, vindt aan het einde van de gang, een gescheiden heren- en damestoilet.’ Zo kan het dus ook. (Na de introductie bezocht ik uit voorzorg het damestoilet :). Het was namelijk niet zeker of ik snel naar huis kon rijden. Dit vanwege een enorme verkeerschaos, veroorzaak door een Turks stembureau, recht tegenover deze school.  Het duurde inderdaad even wat langer om “Zichtenburg” uit te komen. Mijn kleine nood, werd gelukkig geen hoge nood).

Donderdag 06 april 2017, dag 147
“Noemenswaardige verbetering”

“Het”, een “noemenswaardige verbetering” noemen, is misschien wel te bescheiden uitgedrukt.
Ik heb het ooit eerder in een blog verteld, alleen weet ik niet meer welke. Het ging over één van mijn bijnamen. (De andere bijnamen vertel ik misschien nog wel eens, inclusief de herkomst). Maar ik werd door sommige “de zeikerd” genoemd. Niet vanwege het figuurlijk zeiken, nee, het letterlijk zeiken. Mensen die wat langer met mij mee hobbelen weten zich vast nog wel te herinneren dat ik een notoire toiletbezoeker was. Met de klemtoon op ‘was’ en op ‘bezoeker’. Het verleden als man dus. Ik had echt een serieus plas probleem. Ik moest altijd plassen, soms wel meerdere keren per uur. Altijd aandrang en het gevoel een overvolle blaas te hebben. Het was ook pijnlijk, zo’n constant gevoel op klappen te staan. En daarnaast het oh zo vervelende nadruppelen. Om die reden droeg ik dan ook nooit licht gekleurde broeken. Ik was altijd bezig met het zoeken naar een toilet of anders zoekende naar het juiste moment om even zonder te kunnen.

En nu, weg! Bijna helemaal weg! Ik zeg bijna, omdat ik eigenlijk niet meer weet hoe het hoort te zijn, maar de meeste klachten zijn verdwenen. Zo is het gevoel van de constante overvolle blaas verdwenen. De pijn is weg en nadruppelen, wat is dat ook al weer! Al die klachten zaten dus schijnbaar in de plasbuis. Want buiten mijn plasbuis is er verder niet gestoeid met mijn urinewegen. De plasbuis is een flink stuk korter geworden, de blaas is daarbij gewoon blaas gebleven. En nu ineens, vrijwel klachtenvrij, hoe is het mogelijk? Ik heb er geen antwoord op, ook desgevraagd niet gekregen. Terwijl ik alleen maar heb gelezen dat er transgenders zijn die “juist” urineweg problemen, door de operatie, kregen, heb ik, vrij recent, ook het tegenovergestelde van derden gehoord. Ik sprak met een, nog niet ‘daar’ geopereerde vrouw. Ook zij vertelde mij met soortgelijke klachten te kampen. En zij was er juist wel op gewezen dat een geslachtsaanpassende operatie voor aanzienlijke verbetering kon zorgen. Binnen bepaalde specialisme is er dus wel degelijk kennis van zaken. Ben alleen benieuwd in welke hoek dan en waarom daar niets mee gedaan word. Wie weet kunnen zij met die kennis heel veel mannen van vervelende kwaaltjes af helpen. En nu hoor ik jullie al denken en zie ik een grijns verschijnen. Maar over dat soort hulp heb ik het dus niet! Dat zou het VU niet aankunnen :).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s