Opwindbaren spierbundels


img_1215

 

Waarschuwing

 

Er komt een tijd dat je er open over moet schrijven, althans, dat zei ik tegen mijzelf dan. Die zelf opgelegde rem was daar omdat het voor sommige nog steeds niet door de beugel kan. Je schrijft niet over intieme zaken. Uit een soort van fatsoen schoof ik het maar voor mij uit. Nu het ‘echt’ een beleving dreigt te gaan worden, vind ik dat lezers daar recht op hebben. En dan met name de geïnteresseerden en de, naar informatie zoekende transgender. Het is aan de lezer zelf of er doorgelezen word.  Nogmaals, er staat niet voor niets ”waarschuwing”.

Toen ik nog heel klein was, kreeg ik van ene ome Cor een blikken speelgoed-paardje. Je kon dat ding opwinden en dan huppelde het over de tafel. Een mooi stukje speelgoed. Veel speelgoed was toen voorzien van een springveer, al dan niet op te winden met een vast sleuteltje of één die je kon verwijderen. Het leken een beetje op van de sleuteltjes waarmee je radiatoren ontlucht, of een buitenkraan kan bedienen. Voor de oude vertrouwde wekkers kan ik mij alleen nog maar herinneren dat het sleuteltje vast zat. Voor klokken en speelgoed zat het sleuteltje er volgens mij los bij. Ik kan het mij niet echt niet voor de geest halen, of ik speelgoed had waar batterijen ingingen. Bestond dat toen überhaupt wel, speelgoed waar batterijen ingingen. Want de batterijen, zoals wij die nu kennen, zijn pas rond 1950 geïntroduceerd. Dus hoe zat dat toen dan met de “elektrische melkboer”? Die vond pas zijn weg (…..) in de jaren 60, door de hippies en de vrouwenemancipatie. Toen kreeg je, als feministe, bij iedere tuinbroek een massagestaaf cadeau? Maar nu dwaal ik af, de vraag was eigenlijk naar de werking van zo’n ding, voordat de batterij haar intrede deed. Was dat misschien ook met een springveer en zo’n handig sleuteltje? Was het dan toch geen wekkertje dat werd opgewonden, maar een speelgoedje voor inwendig plezier? Nee, dat zou te gek zijn geweest. Want eerst ‘opwinden’ (jezelf, dat ding, of allebei), krr, krr, krr, krr, hoorde je, als je het sleuteltje ronddraaide, dan gauw “daar” inbrengen, loslaten en dan eindelijk: ttttttrrrrrr, ……….. op, huh, ppff!! Weer er uit en weer krr, krr, krr enz enz.  Nee, ik kan mij niet voorstellen dat dit werkte, echt niet.

Voor die genoemde revolutie bestonden die dingen er wel, met of zonder aandrijving, doorgaans alleen voor medische doeleinden. Voor onder andere prostaatklachten.
Er ruste ook jaren een waanzinnig taboe op, nog steeds wel denk ik. Al praten veel vrouwen met het ‘grootste’ gemak over hun avonturen met vriend Tarzan, toch ligt deze nog vaak diep in het nachtkastje opgeborgen. En daar ben ik, als één van de oude stempel, helemaal niet rouwig om. Van mij hoeft het niet open en bloot, als verzamelobject, aanwezig te zijn. Saskia verzameld “Hello Kitty’s”. Dat is toch veel gezelliger in de slaapkamer.
‘Onlangs las ik in de krant, dat een vrouw, vanwege rare geluiden, haar huis uit was gevlucht. Een opgetrommelde eenheid van politieagenten vond uiteindelijk een vibrator in het ligbad. Die was van het randje gefloept en aangesprongen. En dat maakte natuurlijk een heleboel kabaal’. (Probeer het maar eens, bij gebrek aan, met een elektrische tandenborstel).

Maar even serieus, zou ik zelf zo’n ding willen hebben? Ik weet het niet hoor, echt niet. Ik vind het dilateren al een opgaaf en niet fijn. (Sommige hebben dat fijne gevoel overigens wel) Zou het ooit wel komen, ik geloof het niet. Dus waarom dan gaan hobby-en met zo’n fantasie geval? Puur om het eens te ervaren? Misschien, heel misschien. Al is het maar om mijn seksualiteit te gaan ontdekken. Daar moet ik, of ik wil of niet, mee beginnen. Het hoort bij het herstel en de ontwikkeling van mijn vagina. Het is op zeker wel gewenst. Alleen ben ik door de complicaties, daar nog niet echt aan toe gekomen. De plekken van wildgroei deden gewoon te zeer en al hoewel het er allemaal al een tijdje goed uitziet, het juiste gevoel is er nog niet. Aanraking is op de ene plek bijna gevoelloos en de andere plek is juist het tegenovergestelde. Ik deed wel trouw, heel summier, wat er van mij gevraagd werd, de oefeningen voor het stimuleren, maar er kwam weinig positief respons. Ja, een heel overdreven heftig gevoel, waar ik nog niets mee kon. Waar ook geen greintje genot uit te halen viel. Van het ene uiterste in het andere. Eerlijk gezegd dus nog absoluut niet fijn. Zijn er dan geen prikkels, jazeker, die zijn er wel. Alleen, wat zijn het voor prikkels. Die prikkels die de laatste weken steeds meer van zich laten voelen zijn alleen maar dubbel.

Ik heb het nog niet in andere blogs gelezen, misschien te beschamend voor een trans-vrouw, maar bij intimiteit heb ik in eerste aanvang het gevoel dat ik nog een mannelijk groei-orgaan heb, echt waar. Je zou bijna geneigd zijn om, op dat moment, te denken dat de operatie niet heeft plaatsgevonden. Ik keek ook bijna onder de dekens……. Ook zit er een bepaalde spier waarmee je het mannelijke deel kon bewegen. Die spier kan ik nog steeds ‘bedienen’, alleen gebeurd er dan niets, nee, he he :). Nu is voor mij, na viereneenhalve maand, de tijd aangebroken om mijzelf echt te gaan ontdekken. Gek genoeg heb ik daar met een bepaald gevoel van schaamde, ook wel zin in. Het hoort er tenslotte bij. Het is ook zo mooi gemaakt, dat het zonder meer mogelijk is. Ook beschik ik over een zogenaamd g-spot, al zal die nog niet zo makkelijk te vinden zijn. De concentratie ligt nu meer op de omgeving en de clitoris. Een clitoris die mooi op haar plekje zit en niet te onderscheiden is van een geboren en getogen vrouw. Dus waarom zou ik er geen gebruik van maken?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s