Het leven na de SRS, week 20


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 24 maart 2017, dag 134
“Alle eendje zijn geen eentjes”

‘Zo, het Indisch smoor vlees staat lekker te sudderen en dan heb ik weer even tijd om wat te schrijven’.
Wie de ‘kop’ (nog) leest zal zien dan ik een paar veranderingen heb aangebracht. Allereerst wil ik gaan doorschrijven in dezelfde stijl als het “dagboek”. Alleen is het een gepasseerd station dat ik het verwijs naar mijn operatie. Die is nu bij 4.5 maanden geleden en speelt niet meer zo’n grote rol in mijn leven. Wat wel speelt is mij nieuwe leven erna. Ik durf bijna keihard te roepen dat de door de operatie verwijderde testosteron eieren voor een hele andere ikke zorgen. Het kan bijna niet anders, dan dat ook de vrouwelijke hormonen nu pas echt hun werk gaan doen. Er is tenslotte, in mijn lijfje, geen machtsstrijd meer aan de gang. Ik zelf kan niet anders zeggen dan dat het mij heel erg goed bevalt. En dan heb ik het niet over het vrouw zijn alleen, nee, mijn ‘zijn’ in het algemeen. Dat ik daar een vrouwelijke touch bij krijg is mooi  meegenomen en zeg nou zelf, het is toch veel leuker om jezelf te kunnen zijn.

En het is niet alleen de ikke die in een rap tempo veranderd, mijn omgeving veranderd mee. Als ik zie hoe ik naar Justin en Sophie ben toegegroeid, dan is dat bijzonder te noemen. In zo’n korte tijd is de band aan het herstellen, we kunnen weer normaal doen tegen elkaar. Dat is het, zo moet ik het noemen:’doen normaal tegen elkaar’. Op emotioneel gebied valt er nog heel veel te doen. Ook al doen wij nu ‘normaal’ tegen elkaar, echt praten is er nog niet bij. Op dat gebied is er nog veel te halen. Dat komt ook wel op z’n pootjes terecht. Kijk maar naar de twee jongsten, voor hen is het allemaal zo gewoon. Het knapste vind ik het nog steeds van Sebastiaan. Die is zo liberaal en lief. Hij geeft nooit enige krimp als mensen zich vergissen, eerder zal hij de persoon corrigeren en zeggen dat ik anders aangesproken wil worden. En dat doet hij dan ook nog eens op een hele beleefde manier. Voorlopig heb ik nog niet gemerkt dat hij daar enig hinder van ondervind. En ik blijf het zeggen: ‘daar kunnen volwassenen nog heel veel van leren!’

Volwassen, vrienden, familieleden, kennissen, zij moeten er nog steeds aan wennen. De één wat moeilijker dan de ander. Ik begrijp dat ook wel, maar soms…. soms kan ik er geen begrip voor opbrengen. Dan is dat meer bij kennissen dan bij de overige genoemden. Zo is er bij de één geen spoortje verwijzing naar mijn oude omhulsel meer te bekennen, terwijl de ander het constant doet. En ook dat geeft niet, als het maar niet op een vervelende manier gebeurd. Het is ook heel moeilijk uit te leggen, vind ik. Ook er tegenin gaan is niet meer mijn ding. Nu deed ik dat sowieso al niet snel, maar heb ik ondervonden dat het niet helpt, het geeft alleen maar een rot gevoel. En dus, kan ik heel gelukkig zeggen, dat de ‘nieuwe’ mensen in mijn leven een echte aanwinst zijn. Dat is zo anders, zij leren alleen Rianne kennen en leggen geen link met de ooit zo andere persoon. Ik heb mij daar heel erg in vergist, de nieuwe mensen! Tot kort voor mijn operatie hield ik de boot heel erg af, ik had niet de behoefte en zag er het nut niet van in. Slechts een paar liet ik toe. Waarom zou ik op zoek gaan naar nieuwe contacten. Nou, daarom dus, het geeft zoveel voldoening. Weet je, ik ben en blijf een vreemde ‘eend’ in de bijt, daarom kan je je beter mengen tussen allemaal gelijkgestemde ‘eendjes’. Of in ieder geval ‘eendjes’ die zelf ook anders zijn en wel normaal kunnen doen. De één is de ander niet, gelukkig zijn wij niet allemaal hetzelfde, alleen staan onze neuzen wel dezelfde kant op!

Zaterdag 25 maart 2017, dag 135
“Libanon, Israël en eenden met krulstaarten”

Waar ga ik beginnen, of beter gezegd met wie? (Daarnaast ben ik ook heel erg moe, dus vergeef mij mijn spelfouten, Mario, dubbelzinnige teksten en geraaskal). Ik zeg met wie, omdat vrouwen best jaloers kunnen zijn, en nu zijn trans-vrouwen dubbel vrouw. Nu ontmoette ik er vandaag meerderen die zeker een stukje fame verdienen in deze blog. Een van deze dames ken ik al langer dan vandaag. Zij is een van de eerste waarmee ik contact had in transen-land. Zij is ook de veroorzaakster dat ik jullie al twee jaar bestook met blogs. Na het trouw lezen van haar verhalen en ervaringen was ik vergoed verknocht aan het schrijven. Al die tijd hebben wij over en weer contact gehad, via onze blogs, mail en Facebook. En nu zagen wij elkaar ‘life’. Vandaag hebben wij even van elkaar mogen “proeven”, waren wij allebei de personen die wij dachten te zijn. Van mijn kant wel, zij is helemaal de vrouw die ik voor ogen had, echt de vrouw waarmee ik twee jaar op het internet kon sparren en lief en leed kon delen. Dat was ook niet zo raar. Heel veel dingen in haar blogs waren voor mij heel herkenbaar. Onze echtgenotes hebben trouwens dezelfde voornaam.  Ook hebben zij in het verleden een stukje media gedaan door in een te gek tijdschrift hun verhaal te doen. Waar wij niet aan toe kwamen, was het lekker klessebessen. Dat gevoel deelden wij samen en daarom nodigden zij ons uit voor een kopje thee op haar stekje, wauw! Dan zie ik de twee beroemde eenden ook eens in het echt.

Waar begin ik, waar eindig ik, met de omschrijving, ervaring, ontmoeting van een andere soortgenote. Een hele bijzondere, of begin ik met: één pittige tante? Dat laatste lijkt mij beter. Eerlijk gezegd kun je beter met het “slechte” beginnen en met het mooie eindigen. Oke, net als velen onder de transgenders, ben ook ik aangesloten bij diverse groepjes en forums van ‘lotgenoten’. Zo zit ik vanaf mijn eerste gender perikelen bij een groot forum. Ik kan mij nog heel goed herinneren dat daar een ‘nieuwe vrouw’ zich had aangemeld. Eentje die niet op haar mondje was gevallen en er ook zeker geen blad voor had hangen. Destijds was ik heel huiverig om maar op welke manier dan ook op haar relaas te reageren, bang voor een pittig gevecht met woorden. Als ik haar berichten las dan had ik stellig een grote oei oei, als dat maar goed afloopt! En dat hadden de beheerders ook. Zij kreeg dan ook snel een “ban”. Tot zover deel één.
Ik ontmoette haar vandaag in levende lijve en er was van mijn kant totaal geen enkel herkenningspunt dat zij uitgerekend de vrouw van destijds op het forum was. Nee, verre van dat. Dat kwam pas veel later in ons gesprek naar buiten. Wij hebben namelijk iets heel unieks te delen, iets waar ik mijn hele leven nooit aan had gedacht dat een dergelijke ontmoeting zou plaats vinden. Het kon dus wel.  Kijk, iedereen weet wel dat ik een veteraan ben, een Libanon veteraan wel te verstaan. Dat er ook andere Libanon veteranen transgender zijn is ook bekend, dus niets nieuws onder de zon. Maar…….., maar zij is een Joodse vrouw, een vrouw die in het Israëlische leger heeft gediend!  Het leger waar wij tegenop keken, een machtig en sterk leger. Ik denk wel het krachtdadigste leger dat de wereld heeft. Zij had dat ook naar de Unifill, dus niet! Nee, hé hé, wij hadden de beschikking over een ‘pijl en boog’ en als je mazzel had ook nog een knots. In de ogen van dat machtige leger een lachertje. Onze kracht lag anders, heel anders en daar kan dat leger weer niet aan tippen. Ook om ons kon je toch niet heen, daarom zijn wij nog steeds welkom aan beide zijden. Daarover hebben wij gezellig even apart, op het buitenterras, zitten kletsen. Er is nog zoveel te bespreken en te delen. Ook met haar vriend, een lid van “het Korps”. Die een half woord hoefde te zeggen over gevoelens, gevoelens die ik gelijk aan kon vullen.

De één werd vergezeld door een vriend en de ander door een vriendin. Ik heb kort, te kort met andere leuke bezoekers kunnen praten, jammer. Want dit zijn ook hele fijne mensen, waar ik graag langer mee had willen kletsen. Hopelijk krijg ik daar de volgende keer meer tijd voor.
P.S. ik heb haar mijn gevoelens van destijds, in dat forum, eerlijk gezegd en niet nu gluiperig even geschreven.

Zondag 26 maart 2017, dag 136
“Rokjesdag met klodders”

Ik las net dat ‘last’van de ‘zomertijd” tussen je oren zit. Heb je daar dan ook pilletjes voor? De hele dag ben ik ‘van het padje af’. Vanochtend werd ik al als een gebakje wakker, oorzaak: geen wekker gezet en uitslapen is niets voor mij, Dus toen ik eindelijk zo ver was om mijn benen uit het bed te zwaaien en de voetjes op de vloerbedekking te krijgen, werd ik ruw op de waarheid van tijd gewezen. Zonder ‘fok’ op mijn hoofd zag ik de digitale cijfers op de wekker 10:00 uur roepen. ’10:00 uur’: zei ik tegen Saskia, opschieten dus, want om 12:00 uur hadden wij een afspraak. ‘Uh, had je de klok al vooruit gezet?’ zei Saskia….. shit, dus nog maar één uurtje over om alles te doen. Zoekende naar een hap lucht probeerde ik mijn staartjes uit mijn haren te halen, want ik mag zo van de baas niet meer de slaapkamer verlaten. Oh nee, haar los, uitgerekend nu! Kijk, voor het behoud van mijn haarwerk, wat trouwens voor elk lang haar geld, is het beter om het in staartjes te dragen. Dus ik doe dat trouw, het ziet er alleen niet uit. Haar los betekent een uitgebreide wasbeurt (minimaal 30 minuten), huid schoonmaken, oude lijmresten verwijderen en weer plakken. Daar had ik helemaal geen tijd voor. Dan maar even twee nietjes er in en hup, klaarmaken voor de afspraak. En ik kon daardoor ook niet even onder de douche springen voor een grondige beurt, inclusief het ‘nat’ scheren.

Bijna op de geplande tijd sprongen wij in het autootje, ongeschoren en met een bos haar gelijkend op een suikerspin. Ja hoor, dochterlief had de auto met een bijna lege tank ergens langs de stoeprand gegooid, ook dat nog! Vraag mij niet hoe, maar wij waren slechts 5 minuutjes te laat op onze afspraak. 5 Minuutjes maar, maar ik houd daar niet van. Afspraak is afspraak en tijd is tijd, op tijd! Het brengt mij toch, op de één of andere manier, van mijn stuk. Ik houd niet van gejaag.

Eenmaal terug in Zoetermeer ging het niet anders, niets ging zoals het moest gaan. Ja, het douchen ging goed, de haartjes weer geplakt en de stoppels verwijderd, maar het liep niet. Oh ja, we hebben ook nog twee kids en Daniël leek het wel wat om een stukje te fietsen. Mijn eerste tochtje op mijn nieuwe fiets, joepie. Tegenwind, vermoeide benen, een naar aanvoelend operatiegebied, ontbrekende zin, een fietspad waarvan geen einde in zicht was. Het rondje Noord AA, weet je nog, die uitgegraven bak met water, het lukte mij niet om het te voltooien. Saskia en ik keken elkaar aan en zonder iets tegen elkaar te zeggen kregen wij Daniël zo gek om terug te keren. Terug naar het winkelcentrum dat wij even daarvoor passeerden. Wij konden hem overtuigen van de aftocht door hem een ijsje voor te houden. “Mag ik drie kinderijsjes van u? Oh, alleen maar vanille. Doet u dat dan maar, één met spikkels graag?’ Natuurlijk kregen wij er twee met spikkels aangereikt, die ik dan maar nam. Drup…., drup……, drup…… lekker wéér, twee grote klodders ijs met spikkels op mijn rok en één kleverige bonk softijs op het gebreide truitje. Niet wrijven maar deppen, te laat……..
Rond een uurtje of zeven, oude tijd, waren de kippenbouten eindelijk gaar, de patat dubbel doorbakken, lees: gekrompen en hardgebakken bouwsteentjes (a la Brix) en de pindasaus aangekoekt. Weet je, ik wil naar bed, slapen, slapen, slapen. Als Daniël daar nu ook zo over zou denken! Ik fluister het steeds in zijn oortjes, tevergeefs. Morgen is het gelukkig maandag. Met wekker, met vastgeplakt haar en goede moed. Op naar rokjesdag!!!!

Maandag 27 maart 2017, dag 137
“Oeps, natte panty’s”

Hoe deden ze dat vroeger, plantjes water geven? Water geven als je zo’n prachtige grote tuin vol bloemenpracht had? Toch niet echt met een gietertje? Dat was dus mijn spannende moment van vandaag. Ja, sinds mijn coming out doe ik ineens aan bloemetjes, hoe zou dat nu komen, haha. Wat minder intelligent, wat meer aan de blonde kant eigenlijk, is dat ik de buitenkraan nog niet uit zijn winterslaap heb gehaald. Daardoor kon ik net, in het donker, de dorstige bloembakken met een gietertje besproeien. Ik kreeg zowat het heen en weer syndroom. Niet dat ik beschik over een klein gietertje, maar helemaal vol is deze niet meer van de grond te krijgen. En aangezien ik ook nog wat bakken op ooghoogte heb hangen zou dat op zeker een hilarische missie worden. (Gegarandeerd succes op YouTube). Buiten natte panty’s is het mij zonder kleerscheuren gelukt. Niet dat ik de boel er overheen liet plonzen, nee, ik had geen schoenen aan, daarom kreeg ik natte voeten :).

Dinsdag 28 maart 2017, dag 138

Vandaag niet echt veel te melden. Ik ben een klein beetje ziekjes. De dag begon al met overgeven. De lekkere broodjes, die ik tijdens de lunch maakte, bleven gelukkig wel binnen. Toch heb ik wat uurtjes kunnen rommelen. In de blokhut, de tuin en in huis. Je zou er haast moedeloos van worden als ik kijk naar alles wat er de laatste maanden is blijven liggen. Het is alleen fijn dat ik er weer zin in heb, zin om alles aan te pakken. Nu alleen de energie nog vinden. Want ik heb mij daar een boel energie ingeleverd. Ik weet ook wel dat dit nog lang gaat duren, ik heb dat wel geleerd de afgelopen jaren. Het heeft mij ook veel gekost om de reuma plek te geven, er mee om te leren gaan. Daar hadden buitenstaanders uiteindelijk totaal geen benul van. Hier vind ik dus op zeker ook een manier voor. Wacht maar af, het gaat helemaal goed komen.

Donderdag 30 maart 2017, dag 140
“Vooroordeel of gewoon een blower”

Meten is weten, ik deed in mijn beroep niet anders. En toch liep dat vandaag helaas niet goed af. Niets gesneuveld, alleen kon niet alles mee met het transport. Ik had voor mijn zus een prachtige vitrinekast gevonden en vanochtend vroeg reisde neefje-lief helemaal vanuit het noord-oosten van België naar Zoetermeer. Ik zou volgende week ook die kant op reizen en de kast gaan monteren. Helaas, alles paste in de auto, behalve de achterwand. Een glazen plaat van 184 X 80 centimeter. Tips of hulp?

Daarna bezocht ik een vriend in Gouda en vandaar reed ik naar mijn psychologe, Tanja van Hengel, in Schoonhoven. Met haar had ik een goed gesprek gehad en samen besloten wij nog wat cessies in te plannen. Dat is toch wel nodig. Daarna weer snel naar huis om boodschappen te doen en weer iets eetbaars op tafel zetten. (Het werd wat makkelijks….. Ik noem het uit schaamte maar niet, haha).
Bij de plaatselijke Bruna haalde ik voor Justin een pakje shag. De jongen die mij hielp was schijnbaar nieuw en ook heel zenuwachtig door mijn verschijning. Verschijning: voor rokjedag droeg ik een keurige rokje, gemaakt van mijn koppelriem, een mintgroen naveltruitje en een roze panty met paarse bloemen. Maar ik denk dat hij de blauwe Crocs wat hippie-achtig vond. Zou er anders geen verklaring voor hebben :). Het begon er al mee dat ik hem moest vertellen hoe een pakje Van Nelle er uit zag en dat de G op het pakje staat voor gram. Daarna hetzelfde met de vloei, Rizla Orange, niet zo moeilijk lijkt mij. Toen hij het uiteindelijk had gevonden kon ik eindelijk de zuurverdiende spaarcentjes van Justin overhandigen. (€ 10,50 voor shag…… niet normaal meer!). Maar goed, ik gaf de beste jongeman het geld. En toen, toen vroeg hij mij heel verbaasd: ‘maar wilt u er geen tipjes bij?’ Huh, hoorde ik het nou goed, tipjes! Ik hoorde het goed! Deze jongen dacht werkelijk dat ik de shag kocht om er joints van te draaien. Gelukkig konden wij er allebei hard om lachen……. Heerlijk, voorjaar, toch maar een bloemetjesjurk kopen en een paar zelf geplukte narcissen in mijn haar steken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s