Dagboek SRS week 19


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb.

Zaterdag 18 maart 2017, dag 128
“De rook komt uit mijn oren”

Zelfs toen ik vandaag een artikel in de AD las kon ik niet boos worden. Het is mij tot op heden niet gelukt om een boosheid naar boven te halen, zoals ik dat voor de srs kon. Ik ben dus nog steeds niet boos geweest. Het artikel maakt wel veel los, want ik vind dit echt niet kunnen. Los van het feit dat hier homomannen en trans-vrouwen worden genoemd, kun je niet zomaar een groep mensen wegzetten alsof die HIV gevoelig zouden zijn. Het zou veel netter zijn als men had gevraagd naar: “Mensen met veel wisselende contacten”. En daarnaast gaat er bij mij toch echt iets borrelen bij de vraag naar transgender vrouwen. Waarom zouden wij, bij geslachtsgemeenschap met mannen, in Godsnaam meer kans hebben op HIV dan een geboren en getogen man? Trouwens, er word hier ook gesuggereerd dat transgender vrouwen het met ‘meerdere’ mannen doen!! (Ik was een paar weken geleden al ernstig in een HIV hoek gedrukt en ik moet zeggen dat dit nog erger voelt).

Maar goed, niets meer te melden over boosheid. Zodra ik weer in staat ben om boos te worden, dan wel, ik weer iemand kan dubbelvouwen, dan meld ik mij hieromtrent vanzelf wel weer..:). Ik wil het nu even hebben over genotsmiddelen en de verslaving daaraan. Want dat is altijd wel een rode draad in mijn leven geweest. Mijn leven bestond niet zonder een peukkie in mijn mond en een glas met ijsblokken naast mij. Die ijsblokken altijd ’s avonds hoor, aangelengd met een beetje whiskey, wodka of jenever. Of was het nu andersom, whiskey, wodka of jenever, aangelengd met een klein beetje ijs. Het laatste denk ik wel. Ik kon ook geen maat houden, de fles moest zo veel mogelijk leeg. Altijd weer net over die grens heen. Die twee hadden ook wel een dingetje met elkaar, die peuk en die fles bedoel ik dan. Ik zou echt niet een drankje kunnen drinken zonder peukje er bij.  Gelukkig is dit omgekeerd niet zo, want dan zou ik wel heel vroeg op de dag dronken zijn geweest! Ja, er valt nu serieus iets te melden over deze verslavingen. Ze zijn er nog steeds en misschien moet ik maar eens toe gaan geven dat ze altijd in mijn leven blijven. Althans, misschien een klein beetje dan. Natuurlijk was en is er altijd een reden om te drinken en te roken. Ik had altijd wel een of ander excuus om er mee door te gaan en al helemaal om er maar niet mee te hoeven stoppen. En was ik gestopt, dan viel ik steevast in die eeuwige valkuil van er even aan te willen proeven, waarna hup, weer voor jaren de klos. En het lag aan de oorzaak, niet aan de gebruiker, toch?
En nu, nu heb ik van de week een bietje met mijn zoon gedronken, een sigaretje met hem gerookt, maal 3, dat wel, maar het smaakte ook heel goed. En natuurlijk het onverwachte super contact met mijn zoon. Weet je wel hoe uniek dit moment was. “Het excuus”. Maar nu heb ik het over afgelopen week. Ik heb het laatst echt wel in een blog eerlijk toegegeven, maar niemand had hierop gereageerd. Dat ik een paar weken geleden ook een drankje had gedronken en hierbij ook rookte. Ja,  maar dat kwam door de ontstane problemen. “Het excuus”). Nee, het unieke nu is dat ik zonder enige moeite iets kan drinken, iets kan roken, iets kan eten, zonder dat daar meer, meer, meer op volgt. En dat is voor mij een hele aparte ervaring.

Ik heb mij voorgenomen dat ik alleen bij speciale gelegenheden iets zou kunnen drinken. Het komt alleen niet in huis, dat is al 2 jaar de regel hier en dat blijft zo. Zo komen er ook geen gekochte rookwaren in huis. (niet te betalen trouwens). En word er niet in huis gerookt. En als ik zin heb, dan rook ik er eentje met deze of gene mee. Of misschien wel helemaal niet meer. Ook best wel een fijne gedachte. Zo blij dat ik dat nu kan…….. En het is nog steeds leuk om de kids te laten geloven dat ik ook via mijn oren kan roken.

Maandag 20 maart 2017, dag 130
“Mag borstvoeding in de wellness”

Ruim 6 jaar geleden ontmoette wij een heel leuk stel, tijdens een expositie van Hans Willink. Saskia sprak toen wel het meest met deze twee mensen en daarna bleven wij contact houden via Facebook. In de tussentijd kregen -wij- Daniél, zij kregen er zelfs twee en ik ging in transitie. Al die tijd deelden wij lief en leed via messenger en Facebook. (Gedurende mijn “bed-peace” bijna dagelijks). Maar afspreken kwam er steeds niet van en zeg nou zelf, je stapt niet zo snel in de auto om iemand helemaal in Zoetermeer te bezoeken :). Maar vandaag was het eindelijk zover, na maanden van opgeschoven date’s stond ik vanochtend bij hun op de stoep.

Ooit, heel lang geleden, toen ik nog als macho man door het leven ging, is mij nog nooit, zonder te vragen, een baby in mijn armen gedrukt. Altijd werd dit gevraagd. ‘Wil je hem/haar misschien even vasthouden? Vindt jij het misschien leuk om hem of haar de fles te geven?’ Eigenlijk heel gewoon als je het zo zegt. (Niet verder verklappen hoor, maar mijn ex-echtgenote moest mij er echt van overtuigen dat het normaal was dat vaders ook bijdragen in de verzorging van baby’s. Het maakte mij wel een ervaringsdeskundige”).
Mannen staan nu eenmaal niet te springen om baby’s te verzorgen, dan komt al snel het ouderwetse gedachtegoed om de hoek kijken, het afschuiven zo gezegd, want: “de zorg voor baby’s ligt bij vrouwen”. Vrouwen, die vraag je niets, die doen het gewoon. En zo had ik ineens een baby in mijn armen en voedde ik hem een flesje verse moedermelk. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. En dat is het natuurlijk ook. (Waarom zou een man dat niet kunnen! De meeste vaders doen het zonder er bij na te denken, maar bij kids van een ander ligt dat toch gevoeliger, denk ik). Dit ging zo overdreven verschrikkelijk natuurlijk. En het voelde ook meer dan geweldig. Zelf de klodder residu over mijn jurk vond ik reuze leuk, dat neem je als vrouw voor lief, toch. Ook dat voelde voor mij alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. (Saskia doet toch de was). Het voelde zo mooi vrouwelijk, het ultieme “op en top vrouw” zijn.

En verder, verder heb ik het besluit genomen om één belofte aan Saskia waar te maken. Uitdrukkelijk maar één belofte hoor, want ik weet niet of ik er goed aan doe. En volgens mij heb ik gelukkig geen andere beloftes gedaan. Dus eentje inlossen moet toch mogelijk zijn. Ik ga mijzelf bloot geven, iets waar ik als man nooit aan had meegewerkt, geen haar op mijn hoofd die mij binnen de muren van een Wellness zou krijgen. Het leek mij altijd verschrikkelijk, echt waar. Alleen kon Saskia daar niet mee leven, zij bleef het jaren lang steeds proberen, maar altijd had ik een excuus om niet mee te gaan en ooit zei ik op een onbewaakt moment: ‘later, als ik een meisje ben, dan ga ik wel mee!’ OEPS! En Saskia vergeet schijnbaar niets. En nu ik afgelopen week ook nog eens het fiat voor dit soort extreme dingen kreeg, kon ik er niet meer onderuit. Rest mij alleen nog maar de vraag: “durf ik gelijk al naakt of schiet ik in een van de mooie badpakken die ik van mijn zus heb gekregen”. En bevalt het, dan val ik in de prijzen, want Saskia heeft meerdere toegangskaarten via de Douglas gescoord. binnenkort ga ik het Elysium onveilig maken en weet je: “ik heb er nu echt zin”.

Dinsdag 21 februari 2017, dag 131
“Op een oude (brom) fiets hoef ik niets te leren”

Mag je sommige dingen nog wel doen als trans-vrouw? Je wilt natuurlijk zo vrouwelijk mogelijk overkomen en alles wat maar een beetje ruikt naar mannelijkheid is namelijk taboe. (Volgens het handboek “Translessen voor dummies”) Maar ik vindt sommige dingen nog zo leuk……. Dus daarom ga ik het toch gewoon doen. ‘Blijven dromen van een Ford Mustang’ en misschien, heel misschien de Zoetermeerse wegen onveilig maken met een oud vervoersmiddel uit mijn jeugd. Gisteren zat ik een beetje te dollen met een vriendin, we hadden het over scooters en brommers. Want als ik mij opnieuw wil gaan verplaatsen op een fiets met hulpmotor dan moet het wel iets leuks zijn. Iets uit mijn jeugd zou dan wel heel grappig zijn. En nu heeft zij toevallig een kennis, en die kennis heeft een oude Puch, een oude opknapper, een Puch MV50. En hij wil er vanaf!!! En ja, dan word hij van mij!!! Ik had vroeger ook zo’n ding, met een heel hoog stuur en het zadel zo laag mogelijk. Ik had hem toen helemaal mat zwart gespoten en droeg op mijn koppie een ‘potje’. Eigenlijk zou ik deze roze moeten spuiten, maar dat gaat mij iets te ver :). Ik denk wel dat ook deze mat zwart gaat worden…….

Wat wel roze is geworden, is mijn nieuwe fiets!! (Ik had een prachtige fiets, een stoere beache-bike. Alleen zat daar zo’n hinderlijke stang in de weg. Hetgeen zoonlief deed besluiten om hem heel summier te vorderen. Ïk heb alle excuses wel gehoord waarmee hij deze mooie fiets tot zijn eigendom kon sluizen).  Saskia zou Saskia niet zijn als zij weer eens niet iets voor elkaar kreeg. Dus ik vanmiddag stond er een knal roze damesfiets in de tuin!! Niet alleen knal roze, nee, ook nog met bloemmotief op de spatborden. Mandje voorop, versiert met een bloemenkrans. Oke, totaal het andere uiterste maar sorry, echt waar, ik vind het geweldig. Er moeten wel een paar dingetjes worden opgeknapt, maar dat is voor mij alleen maar een leuke uitdaging en ook nog eens wat bezigheidstherapie. En zeg nou zelf, ik heb liever dat ze naar mijn fiets kijken, dan naar mij. (Of was het nou over mijn fiets lullen is nog altijd beter dan, dan iets wat lekker puh niet meer gaat 🙂 ).

Woensdag 22 maart 2017, dag 132
“Kippenvel met lange blond haren”

Gisteren werd ik op een jubileum gewezen, het was precies twee jaar geleden dat ik met dit blog begon. 299 blogs en ruim 40.000 keer gelezen!
Verder was de het voor mij een abnormaal drukke dag geweest. Abnormaal druk na de operatie dan. In mijn hoofd wil ik veel meer dan mijn lijfje aan kan. Daardoor zat ik er gisteren helemaal doorheen.En had ik daarvan geleerd, nou, niet echt. Maar vandaag had ik opnieuw weer wat te vieren. Vanochtend had ik een controle afspraak bij mijn internist. Hij vertelde mij dat mijn hormoon waarden meer dan goed waren en alle overige organen het nog prima deden. Hierdoor hoef ik pas over één jaar weer terug te komen! Yes, yes, helemaal blij verliet ik het Lijkenburg ziekenhuis, met in mijn handtas een recept voor het hele jaar aan medicijnen.

Daarna was het tijd voor de kapper. Niet voor mij, maar voor de twee jongsten. Dit werd hun aangeboden door de stichting “Iedereen een maaltijd”. Er is wat haar bij hun afgeknipt, geheel een luxe was het dus niet. En Daniël zou Daniël niet zijn als hij er een showtje van maakte. In eerste instantie wilde hij absoluut niet in een kappersstoel plaats nemen. Hij had zich een nadrukkelijk NEE voorgehouden en hield dit tijdens de knip beurt van Sebastiaan stug vol. IMG_2488Wat de kapster van “Bij mijn Kapper” ook geduldig en professioneel probeerde, hij veranderde niet van standpunt. Totdat een andere kapster een stoel vrij had, in een flits zat hij in haar stoel en wilde ook geknipt worden. Iets waar hij ook nog eens heel erg van genoot. Wat ik wel heb geleerd, is dat hij dus gaat voor vrouwen met lang blond haar.

Maar  het was nog niet klaar. Nee, daarna reden wij naar boerderij “’t Geertje”. Een begrip in de weide omtrek. Ik had daar afgesproken met vriendin Marijke en haar twee zoontjes. Weet je, de kids hebben daar ruim 2.5 uur naar hartenlust gespeeld en Daniël was op een gegeven moment even helemaal op. Hij zag de wereld aan voor een doedelzak en zelfs ik kon hem even niet bereiken. Hetgeen resulteerde in een enorm ontregeld en gillend mannetje in mijn armen. Niet ongewoon voor iedere ouder of wie dan ook die maar iets met kinderen heeft, maar ditmaal ging het bijna anders dan anders. Er stond al een tijdje een vader met argusogen naar mij te kijken. Hij keek niet echt met een fijne blik naar mij. Ach, ik ben wel wat gewend dus maakte er absoluut geen punt van. Ik was ook niet met hem getrouwd. (Dat was een andere ongelukkige). Maar goed, toen Daniël begon te huilen, huilen op een niveau dat het maandelijkse luchtalarm overstemd, kwam die beste man mijn kant op. Hij keek met een blik alsof ik een of ander perverst was die zomaar een kind iets aandeed. Ook maakte hij zich breder dan hij daadwerkelijk was en dat maakte natuurlijk heel veel indruk op mij :). Hij leek wel op een beetje op een bekende politicus moordenaar, niet mijn type, daar krijg ik altijd kippenvel van. Maar zonder daar iets van mee te hebben gekregen nam Marijke hem ineens over, in een poging om hem te troosten. Mijn heimelijke vriend keek het nog een paar seconden aan, ik nu ook, met een dodelijke blik, dat was voldoende om hem te doen afdruipen. Goh, toch nog steeds overwicht, wie had dat ooit gedacht, van zwaargewicht met spierkracht, naar lichtgewicht met overredingskracht.

En toen ik thuis kwam, helemaal verkleumt, toen ging het lichtje weer even uit. Ik heb een leuke dag gehad en weer veel geleerd. Niet meer te koud gekleed uren in een speeltuin / stadsboerderij rondhangen, geen vreemde kinderen oppakken en Daniël voortaan maar gelijk in de armen van een langharige, blonde kapster drukken.

Donderdag 23 maart 2017, dag 133
“Transgenders zijn asfalt-vreters”

Vandaag was een dag van grote tegenpolen, hele positieve en hele negatieve. Nu ga ik mij niet verlagen door het negatieve te benadrukken. Het is al meer dan genoeg dat ik het vermeld. Meer dan dat zijn deze figuren niet waard.
Deze week was onze vriendin weer in Nederland. Op de eerste plaats om mij te bezoeken en omdat zij er toch was, kon zij ook de nodige afspraken aflopen voor haar transitie. Ik heb zoveel bewondering voor haar, iedere keer maar weer vanuit het oosten van Duitsland naar Nederland reizen voor één bezoekje aan de psych of aan een internist. (En dan hoor ik sommige wel eens piepen dat zij voor hun transitie van Den Haag naar Amsterdam moeten reizen). Kijk, dat laatst genoemde stukje reizen lijkt mij absoluut geen opgave, maar er zijn er velen onder ons die vanuit alle uithoeken van ons landje naar het westen moeten komen. Domweg omdat er geen andere mogelijkheden zijn. Alleen in het noorden kan je terecht in Groningen, mits je in de 3 noordelijke provincies woont. En kies je voor het traject waar ik ook voor heb gekozen, dan zit er bijvoorbeeld niets anders op om voor je hormonen naar Den Haag te komen. Zo reist een vriendin, om de zoveel maanden, voor controle, vanuit Friesland naar Den Haag. En dan heb je het best over een aardige tripje, voor een héél kort bezoekje. Datzelfde heb ik natuurlijk als ik voor controle naar Alkmaar rij, twee uur asfalt vreten voor 5 minuten kijkdoos spelen………

Maar vanmiddag zaten wij lekker in het zonnetje, op een terrasje aan het ruime sop in Zoetermeer. Lees: zo’n kunstmatig aangelegd (blauwalg) meer, met een strandje, plekje voor naakt recreatie en een homo-ontmoetingsplaats. Voor iedereen is er wel een plekje te vinden. In ieder geval kregen wij in die twee uur zon voldoende vitamientjes op onze toet gebrand, heerlijk. (Bedankt Marion!). En het bevorderd ook nog eens mijn herstel, want ik merk heel goed dat inspanning nog helemaal niet gewaardeerd word door mijn lichaam. Ik wil te graag, denk ik. Te graag wil ik weer aan de bak, echt waar. En nu denk je misschien dat dit lastig zal worden voor een trans-vrouw van 54 jaar, maar daar geloof ik niet in. Bijna wekelijks word ik door enthousiaste werkgevers gebeld. Zij zijn erg geïnteresseerd naar mijn, op mijn cv vermelde, vaardigheden. Daarnaast bellen er nog steeds “nieuwe” opdrachtgevers met de mooiste opdrachten. Dat ik daar geen gehoor aan kan geven is niet echt leuk. Hopelijk kan ik ze in de toekomst wel te willen zijn via een werkgevers constructie. Voorlopig maar eerst naar mijn lichaam luisteren. Het heeft tijd nodig om te herstellen. In de tussentijd ga ik kijken of ik wellicht wat vrijwilligerswerk kan doen, mijn steentje bijdragen aan de geweldige organisaties die Zoetermeer heeft.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

mmm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s