Dagboek SRS week 18


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb.

Zaterdag 11 maart 2017, dag 121
“Boekdelen spreken”

Het is vandaag precies 4 maanden geleden dat ik geopereerd ben. Het is inderdaad zo dat het allemaal een ver-van-mijn-bed-show lijkt, die afgelopen 4 maanden. Nu lijkt alles zo snel voorbij te zijn gegaan, terwijl het in het begin absoluut niet zo leek. Gelukkig is alles terug te lezen. Ik ben er nu heel erg blij mee dat ik alles van dag tot dag heb opgeschreven. Want echt, je vergeet heel veel dingen. Het operatiegebied is goed genezen en er zit nog maar een klein plekje wildgroei. Daar mag ik nog om de 14 dagen voor terug naar Alkmaar. Voor de rest zijn er nagenoeg geen ongemakken meer en kan ik de dingen doen die ik daarvoor deed. Gewoon zitten zonder er bij na te denken bijvoorbeeld :).De energie en kracht is nog wel ver te zoeken. Die zijn beide helemaal weg. Daar kan ik nu pas weer een beetje aan gaan werken en dat valt mij moeilijker dan ik dacht. Ben bang dat dit wel een paar maandjes gaat duren en dan bedoel ik niet met paar = 2 :(. Zo heb ik de afgelopen 2 dagen een paar uurtjes wat tijd besteed aan de voorkant van het huis, schoonmaken en wat Lidl plantjes gepoot. Pppffff, iets wat ik altijd met het grootste gemak deed kost nu zoveel moeite. En dat is een beetje met alles zo, werkelijk iedere stukje inzet zal gedoseerd moeten gaan, tot dat ik weer op het peil ben van één jaar geleden. En liefst nog een stukje meer. Dat geldt trouwens ook voor een heleboel lichaamsmassa, ook daar heb ik de afgelopen maanden te veel van cadeau gekregen. Daar heb ik wel een streefdatum voor. Namelijk Veteranendag, dan wil ik het liefst weer stralen in maatje 38…… “keep on dreaming”. Ook is er nog geen bevredigend antwoord op de zenuwpijn, waarvoor ik nog steeds veel, te veel, pijnstillers slik. (3000 mg Paracetamol en 150 mg Tramadol).

Verder zijn er ook leuke en minder leuke ontwikkelingen waaraan gewerkt word. Een van de leuke ontwikkelingen is wel dat ik volgende maand deelneem aan “Human Library”. Ik ben dan één van de boeken waaruit gasten kunnen kiezen. Dat zal best een druk en intensief dagje worden, die 29e april, want zo’n 6 uur achter elkaar zware gesprekken voeren moet haast zwaar zijn. Ik heb er heel veel zin in en ben benieuwd of ik vooroordelen bij mensen kan wegnemen. Dat is het doel dat zij hiermee willen bereiken. Mensen in de gelegenheid stellen om een ander oordeel te krijgen dan wat zij voor ogen hebben. Ik ben gewoon mijzelf en zal, wat iedereen die mij kent niet zal verbazen, een taboeloos open boek zijn. By the way, gisteren, tijdens een informatie uurtje, werd ‘klep’ Saskia ook gevraagd om deel te nemen. Zij is uiteraard ook “boek” waardig, want ook de mens achter een transgender krijgt zo zijn of haar vooroordelen.

Zondag 12 maart 2017, dag 122
“Heen en weer, heen en weer”

13:00  Wie ons huisje kent weet dat het normaal gesproken een bloemrijke entree heeft (zie Google maps of klik hier) ). Door allerlei factoren schoot dat er afgelopen jaar een beetje in, tot dat wij van één van onze lieve buurtjes bakken vol met plantjes kregen. Zij miste het mooie aangezicht!  Nu dreigde het ook een beetje te gebeuren. Ik kon gewoon nergens energie vinden om maar überhaupt iets te doen. Maar gisteren gingen de laatste trays met viooltjes voor € 0,70 per tray de deur uit. Lang leven de Lidl. Niet enkel alleen de prijs waar ik blij van werd, nee, de bloemetjes brachten mij de energie en zin terug. En nu, nu zit ik prinses-heerlijk tussen de bloembakken vol violen, te bakken in de zon.

“Ik houd wel van een beetje zelfspot”.
In verband met zijn emigratie naar Canada gaf een oud klasgenoot een afscheidsfeestje. De uitnodiging hiervoor ontvingen wij via messenger, een fotokopie van de originele kaart. In mooie sierlijke letter was daar redelijk goed op te lezen dat het afscheidsfeestje, om 11:00 uur, aan de haven van Scheveningen zou worden gegeven. Zodoende sprongen wij, op en top, vanochtend vroeg in het autootje. (Voor dat op en top stond ik al om 08:00 onder de douche). De poging om daar op de uitgenodigde tijd aan te komen, liep door de CPC helemaal in het honderd. Voor dit evenement was juist de route naar Scheveningen grotendeels afgezet. Toch wel handig dat je de weg goed kent in het Haagse. Maar goed, éénmaal op locatie konden wij het feesttentje niet vinden, de aanwezige horeca was nog in ruststand en dat stukje Scheveningen leek uitgestorven. Dan maar even bellen, altijd handig zo’n mobiel!  ‘Uh, oh, jeetje, balen, Oke…….. tot straks dan maar.’ Straks om 17:00 uur wel te verstaan! Excuus: “er waren er meer die dachten dat het om 11:00 uur was. Het lettertype op de uitnodiging was niet zo best gekozen en voor hen die hem digitaal kregen was het niet echt duidelijk te lezen”. Zo moet ik toch wel onder mijn stomme actie uitkomen en zeg nou zelf, anders was het lekker zitten in het zonnetje aan mijn neus voorbij gegaan. En elk nadeel heeft zijn voordeel, straks geen oponthoud door de CPC!! Zo maar even wat in elkaar flansen voor de grote kids, want wij gaan ons wat later volproppen in Scheveningen 😃

20:15     Zo, wij zijn net terug van een onwijs leuk afscheidsfeest. (Een klasgenoot gaat emigreren naar Canada). Gezellig gelegen aan de Scheveningse haven genoten van verse kibbeling en diverse broodjes. Daniël hobbelde overal tussen door, zich volproppende met alle lekkers dat op de “kindertafel” stond. Meerdere kindereieren, spekjes, snoepgoed, koekjes en weet ik veel wat ging in dat kleine buikje. Wat minder blij waren wij met zijn flesje cola, maar zie dat maar eens af te pakken. Toen wij naar huis gingen kreeg hij zelfs nog allemaal leuke presentjes mee, de bofkont! Gelukkig had ik mij vooraf goed ingelezen en wist ik dat een groot deel van Den Haag en Scheveningen afgesloten was voor verkeer. De jaarlijkse City-Pier-City run! Dus wij reden ons niet, net als zoveel kuddedieren, klem in de files en omleidingen. Van diverse bezoekers hoorden wij dat zij, en anderen, zich vergist hadden in de aanvangstijd. Die dachten dat het feest om 11:00 uur al begon, hoe dom kun je zijn! (Ik ga even lekker lang in bad en mijn blonde lokken wassen).

Dinsdag 14 maart 2017, dag 124
“Eén op de 99 of één van de 100”

Het leven van een transgender is nooit saai. Altijd komt er wel wat op je pad wat anders is dan anders. Minder leuke dingen, waar ik inmiddels wel een denkbeeldige prullenbak voor op mijn rug draag en leuke, opmerkelijke, bijzondere dingen. Maar ook bijzondere mensen, mooie mensen, steeds meer mensen komen op mijn pad. Mensen vanuit een ver verleden en nieuwe mensen, van groot tot klein en van ver en dichtbij. Dat maakt mijn leven steeds kleurrijker. Dat maakt het ook leuk om er op uit te trekken, om met een lach op te staan en open te staan voor elke nieuwe dag, die ik start vanuit mijn nieuwe ikke. En nog steeds niet boos te krijgen, echt niet. Wel heel erg teleurgesteld en veel verdriet omdat sommige dingen nu in een ander daglicht zijn gevallen. Maar ook dat zal ik overleven en ga er volgens mij ook op de juiste wijze mee om.

En vandaag was ik weer eens bij dr. Kanhai. Broekje uit, beentjes wijd, beentjes gesloten, broekje weer aan en klaar. ‘Het ziet er prachtig uit, ik zie je graag weer over 6 maanden’. nog geen 2 minuten duurde mijn bezoek vandaag. Zit ik daarvoor twee uur in de auto? Natuurlijk wel, ik doe dit nu toch al maandenlang aaneen gesloten. Kind aan huis in het Alkmaarse ziekenhuis, ik zal het nog gaan missen…. not! “Over 6 maanden weer”, YES…… klaar, klaar met dat stukje transitie! Alleen ik ben niet ik als ik weer niet eens iets bijzonders zou meemaken. Iets bijzonders met een ‘blond’ randje, want ook daar he ik de laatste tijd een abonnement op :).Enige dagen geleden las ik een berichtje op Facebook over een vrouw die ook van dr. Kanhai iets moois had gekregen. Vrij recent nog, afgelopen vrijdag. In het berichtje stond een oproep om haar wenskaarten te sturen, dat zou haar erg plezieren en goed doen. Tja, en ik was vandaag in hetzelfde ziekenhuis, nietwaar. Dus hadden wij vooraf al iets leuks voor haar gekocht en de reis zo ingepland dat er ruimte was om deze dame een bezoekje te brengen. Oeps, hoe ik ook terug bladerde in mijn Facebook berichten, ik kon het bericht nergens meer terug vinden. Geen naam, geen afdeling, geen kamernummer. En je kan gewoon niet simpelweg vragen naar een transgender-patiënt, die zich ergens in het ziekenhuis moet bevinden. Al schat ik voorzichtig in dat er geen 99 transgenders aanwezig waren. Ik denk slechts 2. Vraag mij niet hoe, misschien met mijn charmes of blonde lokken, maar wij vonden haar en kregen toestemming van broeder Kees om even aan haar bed te schuiven. (Diezelfde Kees die ook mij zo fantastisch verzorgde en die Saskia zo geweldig ondersteunde). Zo ontmoette ik weer een bijzonder mens, een prachtig ogende vrouw, waarvan zoonlief geen enkele notie had dat deze mevrouw net zo’n operatie heeft gehad als zijn “mama” Rianne! Wauw, wat een cutie. Ja, ook Sebastiaan was er bij. Die heeft nu ook een stukje van mijn ervaringen mogen aanschouwen. (Niet de behandelkamer!!). Dr.Kanhai vond hij een hele lieve man…….

Rond mijn transitie kwam een van mijn jeugdvriendinnetjes weer in mijn leven terug. (Ik had er vroeger honderden, dus niet eens zo gek als daar toch nog één van, weer in beeld komt. Heb ik het niet slecht gedaan, toch? Nee, gekheid hoor, ik kom niet verder met tellen dan 100 🙂 ). Bianca heet zij en maakt nu, samen met haar lieve vriend, deel uit van onze vriendenkring. Ik zeg opzettelijk ‘onze’, want zij hadden direct een klik met Saskia. Of meer met Saskia dan met mij, dat kan natuurlijk ook. Maar nu komt het: zij kent weer Siep en Siep kent haar. Zij heeft als jaren een vriendin en die vriendin kent sinds een jaar weer Saskia. Die vriendin heeft hetzelfde beroep als ik vroeger had en ontmoette Saskia derhalve beroepsmatig. Het ligt ook in de aard van conductrices om huilende meisjes te troosten… Bianca is docent en ra ra, wie krijgt zij hoogst waarschijnlijk in de klas, juist, Justin! (Als hij wat beter zijn best doet op school dan)

“HET LEVEN IS IN DE BLENDER NOOIT SAAI”

Woensdag 15 maart 2017, dag 125
‘Terug naar af-tellen”

Vandaag hebben wij, Saskia en ik, netjes gestemd. En voor het eerst kon onze oudste ook haar stem geven….., maar heeft hier helaas geen gebruik van gemaakt. Heel jammer dat zij die kans niet heeft benut. Sophie had, na het eten, geen puf meer om naar het stembureau te lopen. (En zeg nou zelf, 300 ploeteren om bij het stembureau te komen is natuurlijk een hele opgaaf). Daarom machtigde zij mij alsnog en ging ik vol power opnieuw naar het stembureau, om daar opnieuw in een rij aan te sluiten. Dat bleek helaas tevergeefs dus, dat mocht niet. Opnieuw hebben mijn blonde lokken mij op het verkeerde been gezet.Verder ga ik mij maar niet over de partijen en hun programma’s uitlaten, want de één streel je, terwijl de ander zich tegen de schenen voelt geschopt. Op de zijlijn volgde ik overigens wel de belangen voor de LHBTI gemeenschap, daar hoor ik tenslotte ook bij en daar valt nog heel veel te halen. Maar ik koos niet alleen voor mezelf, voor ‘mijn’ doelgroep, maar voor het land en voor haar inwoners.

 

 

 

 

 

 

 

 

Het leven draaide vandaag rond het stemmen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s