Dagboek SRS, week 17


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb.

Vrijdag 03 maart, dag 113
“Hij kan de pot op”

Het leven gaat door en je probeert er zo goed als het kan wat van te maken. En dat lukt redelijk. Na een wel heel erg dipje krabbel ik een beetje op. Buiten dat ik binnenkort alle kracht van de wereld nodig heb, doet het mij ook goed om zo veel mogelijk de zinnen op iets anders te richten (al is dat niet makkelijk). Zo stond ik weer vol enthousiasme in de keuken en verraste ik dagelijks blije mondjes met lekkers. De enige kanttekening vind ik wel dat de jeugd van tegenwoordig (ben al 54 hoor!) weinig respect kan opbrengen. Er zijn toch een paar dinertjes geweest dat één van de twee, en zelfs een keer allebei de pubers+, niet aan tafel zaten. Dat kan natuurlijk, maar niet als je dat 15 minuten voor aanvang aan de dis, mededeelt. ‘Ben zo terug, en weg…… Mij verbouwereerd achter het fornuis achterlatend. Ja, ja, opvoeding, zelf geen kids zeker? :).  Ach, een paar uurtjes later een dikke knuffel en een welgemeend sorry maakt veel goed. En, wel een van mijn hoogste scores deze week was wel de zindelijkheidstraining van Daniël. Gisteren lukte het mij om hem echt op het potje te zetten. Daarvoor had het geen zin, want hij vloog er letterlijk vanaf en als je pech had, kreeg je een po op je oog. Gisteren zag ik aan hem dat er een plas aan zat te komen, zette hem rustig neer en bleef wonderwel rustig zitten…….. Een grote plas volgde, gevolgd door de wel 1000 complimentjes die hij van ons kreeg. Hij straalde van oor tot oor. Resultaat, hij rende vandaag twee keer naar de wc, pakte zijn potje en plaste de weekmakers van de hemel.

Van de week was het bezoekje aan dr. Kanhai als vanouds. Een beetje pijn lijden hier en daar. Een paar daagjes ongemak, waarna weer back to basic. Met andere woorden, op SRS gebied niet veel te melden. In ieder geval niet meer op dagelijkse basis. Ik weet nog niet zeker of ik hier mee moet doorgaan, met het dagboek dan. Er zijn, aan de andere kant, nog steeds heel veel dagelijkse lezers en dat maakt het schrijven meer dan waard. Er komt vast wel iets boven drijven om te delen, dat beloof ik.

Zondag 05 maart 2017, dag 115
“Aardappeletende vriendinnetjes”

16:00     Zoals ik reeds schreef, heb ik mijn zinnen gezet op koken. Het is niet alleen lekker, het leid ook zo lekker af. Niet dat ik iedere dag iets nieuws op het bord dump, maar wel heel vaak. Gelukkig vinden de kids dat geen enkel probleem. Regelmatig schotel ik ze iets voor waar ze allemaal van smullen en van de week was dat weer het geval. Dus stond ik vanmiddag al vroeg in de keuken.

De vóór- gepofte aardappels staan inmiddels af te koelen, de vulling is reeds beetgaar en de hardgekookte eieren liggen gepeld in het water. Straks dus een fotootje plaatsen, als het geheel klaar voor serveren. En wij hebben een eter, voor het aller, aller, allereerst heeft Justin een vriendinnetje meegenomen. Niet zijn eerste date, maar wel de eerste echte….., tof!!  Wat kan een jonge knul zo snel, in positieve zin, veranderen. Weet je, in alle commotie en onrust lijkt het gezinnetje in een hele stabiele fase te zijn beland. Vraag mij niet hoe, het is gewoon zo. Misschien omdat Sophie inmiddels lekker geland is, Justin heel positief bezig is, Sebastiaan zoals altijd de positivo is gebleven en Daniël…………., gewoon Daniël is gebleven. Hij plast nu bijna altijd op het potje en zijn woordenschat is ongekend hoog. Kinderen hebben ook zulke absorberende oren. En wij maar corrigeren. Dat is bij hem heel erg nodig want wij krijgen herhaaldelijk het volgende naar onze oren: ‘ben je besodemietert, echt niet, potverdorie, vind jou niet lief en meer van dat soort zinnetjes en woorden.

19:00     Iedereen is verzadigd. Zelf niet alleen door het eten maar door wat er het weekeind allemaal is gebeurd. Zo kregen wij een bliksem bezoekje van schatte van mensen. (Een oud jeugdvriendinnetje met haar vriend). Die ons gezin ongelooflijk in de watten heeft gelegd….. zo dankbaar! En Sebastiaan, die is gisteren bij zijn vriendje J. gaan logeren, hij heeft daar ook genoten van al het lekkers wat hij kreeg voorgeschoteld en de leuke uitjes die zij samen deden. Ze zijn net terug van Jump XXL, die zal straks slapen!

Dinsdag 07 maart 2017, dag 117
“Caesar, shrimps and a prinses”

He he, eindelijk iets echt positief te melden :). Ik wist het afgelopen week al en kon het met moeite voor iedereen en alles verborgen houden. Het was ook zo ontzettend mooi, te mooi om waar te zijn, echt zo’n ‘knijp’ moment. Vandaag zijn Saskia en ik naar de school van Sophie geweest. Niet alleen maar naar, nee, ook naar binnen en de hele tijd Sophie om ons heen gehad. (Ja, ik heb daar al meerdere keren voor de deur gestaan om Sophie op te halen, maar echt naar binnen, dat kon zij nog niet aan. Logisch!).
Sophie doet de opleiding “Horeca en Management” en zit nu in het tweede leerjaar. Deze week was het praktijkweek voor haar en moest zij vandaag de lunch serveren. Daarvoor had zij ons speciaal uitgenodigd! Ik was speciaal door haar uitgenodigd, ik was welkom op haar school, welkom in haar eigen stukje leven. Dit voelde zo fijn! En het was ook ontzettend fijn, zij genoot ook heel erg van onze aanwezigheid en de sfeer was meer dan ontspannen. Van één van haar klasgenootjes hoorden wij dat zij vooraf over mijn komst hadden gesproken. Iedereen zou heel enthousiast hebben gereageerd en dat was heel goed te merken. 

IMG_2377
‘Zeg maar niets….. lijnen!’

Alles ging heel erg professioneel, vanaf de binnenkomst tot aan het vertrek was alles tot op de puntjes geregeld. Het is daar een strak geolied regime, waar geen foutje viel te bespeuren. Wel heel ontspannen en de entourage is perfect. Ik zou dit aan iedereen aanbevelen. (Nu waren wij uitgenodigd, maar hoorde achteraf van Sophie wel wat de kosten waren…… € 15,00. Voor een paar bakjes koffie, frisdrank en twee heerlijke schotels!! Waar krijg je dit nog?).

Saskia koos voor een Caesar Salade terwijl ik ging voor het “Scheveningse bordje”. Een schotel met verschillende koude vis hapjes, zooooo lekker! Iedere leerling had haar eigen tafeltje om te bedienen, zo zaten wij uiteraard aan het tafeltje waar Sophie de ‘baas’ was. Zo werden wij verwend en verschrikkelijk in de watten gelegd. En het is mij daar een kanjer….. Na de lunch bleven wij nog even kletsen met een paar van haar klasgenoten, waarvan wij er reeds enkele kennen van haar verjaardag. Zo fijn was dat, al die meiden om ons heen en lekker klessebessen over van alles en nog wat. Daar tussenin Sophie, die straalde van oor tot oor.

Donderdag 09 maart 2017, dag 119
“Hoofddoek versus Haarwerk”

Internationale vrouwendag……. Uh, nooit wat mee gehad en gisteravond stond ik er ineens middenin. Nooit wat mee gehad? Natuurlijk niet, voorheen was er geen enkele vrouw die mij zag als vrouw, laat staan één die er maar aan zou hebben gedacht mij een flyer in mijn handen te drukken. Een weekje geleden wel, toen kwam er een geweldig leuk mens op ons af. ‘Dames, mag ik jullie uitnodigen voor de viering van de Internationale Vrouwendag in Zoetermeer?’ Natuurlijk mocht dat, ik voel nog de siddering van algehele acceptatie door mij heengaan. Leuk mens? Ja, ik kon haar totaal niet, maar zij leek op vriendin Els, heel erg zelfs. En toen wij met haar in gesprek gingen nog meer. Zij was gelukkig Els niet, anders was een bezoekje aan Pearl wel zo verstandig geweest. Maar wel net zo gezellig. Hier kon ik geen neen tegen zeggen. En dat wilde ik ook helemaal niet, wat een eer om door haar uitgenodigd te worden. En gisteravond ontmoette ik haar weer, werd weer net zoals bij de eerste ontmoeting blij verwelkomt en voelde mij daardoor zo verschrikkelijk happy. Dat heb je wel eens in je leven, echt even happy voelen en kwamen mijn mondhoeken waarschijnlijk dicht tegen mijn oorbellen aan.

Met de fiets, Saskia achterop, alsof ik in Turks Fruit was beland, reed ik naar de school van onze zoon. Daar werd het feest gegeven en ik had er zo’n zin in dat ik niet in een rechte lijn kon fietsen.
Alleen maar vrouwen, een zaal vol vrouwen, met alleen maar vrouwen dingen, vrouwen power, vrouwen lekkernijen en ga zo maar door. Lekkernijen van allerlei culturen, Surinaams, Antilliaans,  Hollands, Turks en Marokkaans.  Laat ik nu juist bij die laatste in een onwijs leuk gesprek geraken. Eens een keer niet over ikke, maar over al het lekkers wat zij verkocht. Geen vooroordeel te bekennen, zij geen enkele krimp over mij en ik zag eens een keer niet alleen maar een hoofddoek. Heel enthousiast vertelde zij alles over de gerechten die zij had uitgestald, als ik wilde mocht ik van haar alles proeven. Uiteindelijk koos ik voor een soort pannenkoek, waar een laagje gehakt tussen zat. Zij vroeg mij om later mijn bevindingen hiervan aan haar te vertellen. En dat deed ik dan ook. Ik vertelde haar later hoe lekker ik het vond en af en toe wisselden wij de rest van de avond een blik. Een blije blik….. Zo kan het dus ook! Eén Surinaams stokje saté, een Antilliaans vis kroketje en wat sushi volgde later nog.  Ach, die calorieën fietste ik er op de terugweg toch wel af. Deze tocht van zeker 2 kilometer met veel “vals plat” zorgde weer voor de nodige beweging en vet verbranding. Aan alle aanwezige dames: ‘Jullie kennen mij niet, ik ken jullie niet, maar bedankt voor de ontzettend fijne avond!!!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s