Dagboek SRS, week 16


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb.

Zaterdag 25 februari 2017, dag 107

13:00    Dacht toch echt dat alle testosteron uit mijn lichaam was verdwenen en dat sommige “grapjes” echt niet meer in mijn woordenschat aanwezig waren. Zowiezo nooit gedacht dat ik ooit nog iets zou zeggen of schrijven dat bij een man hoort! Of doen vrouwen dat gewoon onderling ook?       Een goeie vriendin van mij kreeg gisteren haar fiat om met de hormonen te beginnen. (In haar geval niet het felbegeerde “groene licht”. Zij leeft al jaren als zichzelf, een prachtige dame). Dat moesten wij online feestelijk delen. En dat ging een beetje op het randje. Maar dat mag, ook dat hoort bij mijn leven. Ik ben als mens in een mannenwereld gestart. Dat kan ik niet uitgummen, niet verbergen of er voor weglopen. Nee, ik moet er juist mijn voordeel uit halen. Want ik kan nu zeggen, van beide walletjes gegeten en gedronken te hebben! En, geen excuus of zo, maar ik ben nog zo verschrikkelijk vers, zo pril in het vrouw zijn. Ik ga hier snel op terug komen. Het is echt een wereld van verschil als je iets denkt te zijn, iets blijkt te zijn, iets mag zijn, aan iets mag gaan werken, aan iets mag gaan proeven en nu eindelijk iets mag laten zien. 

20:00   Vandaag mijn eerste “grote beurt” aan het haarwerk gehad. Toch maar een crème spoelinkje gedaan, het werd door de zon wel heel erg oranje-blond. (Het werd een beetje: “daar komt haarwerk aan, in plaats van Rianne). Voor het eerst moest ook mijn eigen haar worden geknipt, zo lang is het inmiddels al!! Ook ‘die’ eigen plukken zijn op kleur gebracht en door de lengte is het nu één geheel geworden. Zo mooi, het is zo mooi geworden!! Ik ben hier zo blij mee……  Nu alleen nog wat laten liften, stemband operatie, liposuctie, gebitsprothese, totale lichaams-ontharing en wat stoeien in de gym. Het gaat mij vast lukken om volgend jaar aan Idols mee te doen. Britney 2, here we come…. Of gewoon stoppen met teveel stripverhalen lezen. Het is het één of het ander :). Maar…, er is bij mij altijd wel een ‘maar’, maar ik moet wel wat aan mijn lijfje je gaan doen. Het liggen niets doen heeft de weegschaal weer in de traantjes stand gezet. Als ik van de zomer wil flaneren zal ik echt weer even serieus moeten worden. Want anders word het volgend jaar geen Idols maar die gezellige moeke, die op roze zaterdag Oudhollandse lekkernijen staat te maken. Zoet, heel veel zoet, een echt suiker festijn. Zou dat eigenlijk samen gaan, het vieren van roze zaterdag met het Suikerfeest………? Iets in mij zegt van …..(vul zelf maar in).

Maandag 27 februari 2017, dag 109
“Geestig boven Saskia zweven”

banshee13:00     Melig, vervelend, kattig, kribbig, vervelend…… dat is het wel zo’n beetje, zo’n beetje hoe ik mij de afgelopen dagen gedraag. De oorzaak? Poeh…., daar vraag je wat? Ik denk dat ik dat wel weet, maar dit heftig onderdruk door zo op alles en iedereen te reageren. Daarnaast is het wel eens lekker, sommige dingen zijn echt geestverruimend, zoals lekker melig en vervelend zijn. Ik ben daar best goed in.
En toen werd ik vanochtend weer keihard met de werkelijkheid geconfronteerd. Oh ja, zo zit de wereld tegenwoordig in elkaar. Transgender! WTF, wat moet ik daar nu weer mee. Hij zij het niet, zijn ogen verraden het. Of eigenlijk zijn hele houding, ik was in dezelfde kamer, dat weet ik zeker, maar het leek alsof dat niet zo was. Net of ik zo dood als een pier was en boven Saskia zweefde. ‘Joehoe….. ik ben hier!’ Het begon allemaal vrijdag middag. Rond 16:00 uur viel er een gewichtige brief op de deurmat. Of Saskia zich, met Daniël, wilde melden voor een onderzoek. Op zich niets raars aan, was het niet dat de afspraak al voor vanochtend stond en het bijna werd gesommeerd. Nog gekker was het dat wij wisten waar de afspraak voor was en het daarom al helemaal niet snapten dat zij, met hem moest verschijnen. Het was, en is, puur in het belang van Daniël dat hij nog een tijdje van gemeentelijke voorzieningen gebruik kan maken. Iets wat heel goed voor dat mannetje is, punt. Het is voor hem goed om twee dagen op de creche te zijn, even geen gezinsperikelen van een steunende en kreunende mama Rianne. Dat is de andere kant van de medaille. Het is voor mijn rust en verzorging ook echt gewenst. Dus om die redenen moest niet hij, maar ‘ik’ gezien worden door een arts. Die moest mij gaan “keuren”. Keuren of ik wel of niet “ziek” genoeg ben zodat Daniël die broodnodige twee dagen op de creche kan blijven. Althans, dat vermoeden hadden wij in ieder geval. We konden daar het hele weekeind over piekeren. “Conspiracy theory”, goeie film was dat!!

Vanochtend belde Saskia dus in alle vroegte naar de GGD. Wie moest er nu eigenlijk komen, zij met Daniël, of moest zij mij meenemen? Het antwoord was kort maar krachtig: ‘ik moest ook meekomen’. (Uitgerekend had Daniël weer een slechte nacht gehad en hebben Saskia en ik elkaar afgelost om de nacht door te komen. Hij was gisteravond heel hard tegen de bijzet tafel aan geknald, hoe kan het ook anders. Hij was er in ieder geval wel groggy van. Dus wij aan de slaap-waak… Daniël viel door zijn zware nacht uitgerekend een half uurtje voor onze afspraak in een diepe slaap).
Omdat Daniël in een diepe slaap was gevallen zijn wij alleen gegaan. Ik vond het zowiezo niet gepast om zo’n mannetje mee te nemen als het gesprek en onderzoek om mij zou gaan. We waren precies op tijd voor de afspraak van 11.10 uur. De arts riep ons, nou niet ons, maar Saskia om 11:12 om naar zijn kamer mee te komen. Ik volgde lijdzaam en gaf lief een handje. Hij keek mij slechts nog één keer aan en sprak werkelijk geen woord met mij, alleen met Saskia. Alsof ik een zwaar geestelijk gehandicapte randdebiel was.En om 11:20 stonden wij weer buiten. Saskia kookte werkelijk van woede, het was namelijk niet de eerste keer dat dit gebeurde binnen de Zoetermeerse gemeente grenzen.

Dinsdag 28 februari 2017, dag 110
“Betonschaar op kruishoogte”

05:30     Een druk dagje vandaag. Om 10:00 word ik op de behandeltafel van dr. Kanhai verwacht, dus extra vroeg uit de veren (al hoeft dat nu niet meer, ik ben al wakker), Daniël naar de creche en onderweg Saskia dumpen, die gaat bij een vriendin logeren. Na mijn bezoekje aan de wonderdokter ga ik eindelijk de woning van Mario eens aan de binnenkant bewonderen, deze keer rijd ik niet met 130 kilometer per uur langs zijn huisje. Mario is buiten een fijne vriend ook een geweldige luisteraar. Die heb ik nu echt wel even nodig in een tijd dat MWDD :). (Mario was er ook bij toen ik uit de narcose bij kwam). En dan volgt een avondje, nachtje en dagje alleen met de kids…. Dat is lang geleden.

Na het geweldige bezoekje aan de arts gisteren, kregen wij bezoek van Ylse, weet je nog, de vrouw die twee weken vóór mij werd geopereerd. Zij woont in het verre Friesland en moest even voor controle in het “Haga ziekenhuis” zijn. Voor dezelfde controles als die ik daar heb. Dan besef ik mij weer hoe fijn het is om centraal te wonen! (Terwijl ik best wel uit de ‘Randstad’ weg zou willen. Dat zie ik voorlopig nog niet gebeuren, want door de staat en het leven dat ik leid zal dat lastig worden. Maar wie weet, waar een wil is, is een weg!). Deze keer hebben wij wat langer de tijd gehad om te kletsen en het is dat wij nu zo ge-rollercoastert leven, anders had zij gewoon aan kunnen schuiven. Tsja, vakantie, joepie. Nu ging Daniël, die overigens gisteravond een hele boze pet op had, eens makkelijk slapen. En dan gaan de twee oudsten op stap! Oh oh, het was weer raak vannacht, ik zit niet voor niets zo vroeg in de woonkamer…… ppppffff.

16:00     Net weer terug uit het Noorden. Eerst bij dr. Kanhai geweest, waar ik wéér een fijn en ontspannen onderhoudsbeurt aan mijn ……. heb gehad. (Er lezen kinderen mee :). Het stukje wildgroei, waar het mee begon, is nu helemaal genezen, maar die in mijn ….. nog helemaal niet. Daar moest opnieuw een stukje worden weg geknipt en zo langzaamaan zal de directie wel over mij gaan klagen. Iedere keer knijp ik wel een stuk uit de behandeltafel. Het is een behandeling van niets, het duurt slecht een minuutje of zo, maar het is zo verschrikkelijk onplezierig en de pijngrens wordt in luttele seconden met 1000% overschreden. En dan is het weer voorbij. ‘Doet u uw broekje en panty maar weer aan. Goedemorgen en tot over twee weken’. En weg is dr. Kanhai.
Daarna eindelijk een pitsstop bij Mario kunnen maken. Nou ja, pitsstop, een uurtje of 3 heb ik wel de oren van zijn hoofd gekletst. Arme Mario. En toen moest hij mij ook nog eens naar de lift begeleiden. Ik weet niet waar het vandaan komt of wanneer het is begonnen, maar ik sta doodsangsten uit op een galerij van een flat. Een hoge flat en een hoog gelegen galerij wel te verstaan. Ik had dat voor het eerst een paar jaar geleden, toen ik op visite ging bij een collega. Toen vond ik het al verre van geweldig maar nu weet ik niet waar ik het zoeken moet, zo erg is het geworden. Het rare is alleen dat ik het niet had toen ik even op zijn balkon ging staan, dan kan ik zelfs naar beneden kijken. Het is er ook niet als ik op een steiger moet klauteren. Het zal wel, er zijn ergere dingen, toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s