Dagboek SRS, week 15


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb.

Vrijdag 17 februari 2017, dag 99
“Zo vader, zo dochter”

Joehoe, wat een heftig weekje. En dat is zachtjes uitgedrukt. Het is nog lang niet voorbij, de onrust niet, eigenlijk alles niet. Alleen heb ik nu geen zin om negativiteit te delen. Ik ben, al lijkt dat soms wel anders, helemaal niet negatief ingesteld. Ik probeer er altijd iets van te maken en altijd te zoeken naar het moois in het lelijke. En dat is er ook altijd. Ook nu, want wat er ook gaat gebeuren, het mooie was er al.

Sophie 1: Sophie was best een beetje veel in haar contramine, naar mij dan. En uit het niets had zij mij echt even nodig. Zij zat echt in een hele netelige situatie. Gisterochtend dat zij zich verslapen, goed, dat kan iedereen overkomen, maar wel heel erg vervelend als dat in je toetsweek gebeurt. Ze werd echt veel te laat wakker en had slechts 40 minuten om van Zoetermeer naar haar school in het Haagse Benoorderhout te komen. Ik weet niet hoe ik het gedaan heb, maar zij zat om 08:25 in de klas! (Stop maar met klappen, dan kan ik verder). En daar blijft het niet bij, ook Daniël was op tijd in de creche, die zat keurig om 09:00 aan de groepstafel met zijn ontbijtkoek.

Sophie 2: Sophie is morgen jarig. Dat zijn wij allemaal wel een keer dus niets te melden dus. Nou nee, Sophie geeft een feestje, voor haar klasgenoten en vrienden. En daar kan je niet mee naar het plaatselijke ballenbad. Maar wat is het probleem dan? Allereerst kwam zij hier pas twee weken geleden mee en nam maar klakkeloos aan dat haar ouders het even regelden. Daar was miscalculatie nummer 1 van haar. Wie onze situatie kent weet dat wij niet eens ruimte hebben om een taart te kopen en ook nu weer, hier kom je ook weer niet  weg met Ranja. We hebben haar voorgesteld om een Amerikaanse fuif te geven en die opzet is geslaagd. Daarbij hebben diverse vrienden en familieleden haar financieel een duwtje gegeven, zodat niet haar gehele studiebeurs in rook op gaat. Zo heeft Saskia er voor gezorgd dat een kennis met een verhuurbedrijf voor de nodige tafels, tenten en heaters gaat zorgen. De afgelopen 48 uur heb ik veel uurtjes met haar doorgebracht om het e.e.a. toch een beetje in goede banen te leiden. Je zou toch zeggen dat zij ‘juist’ zoiets tot op de puntjjes kan regelen, niet dus. Tsja, en doe je zoiets met je ouders erbij? En dan denk ik even aan mijzelf. Want dit is natuurlijk wel een vuurdoop…… Vanmiddag vroeg zij, met haar hand op haar hart, of ik bij het feestje willen zijn.

Sophie 3:  Het was echt gezellig met haar, echt. We zijn echt in een korte tijd heel erg naar elkaar toegegroeid, het voelt heel erg oprecht en warm aan. (Ik had dat ook echt wel nodig, even een flinke dosis positiviteit). En bij het avondeten kreeg ik wel een hele grote brok in mij keel: ‘papa, mijn vrienden, die hier de laatste tijd op bezoek zijn geweest, zeggen allemaal dat ik hele toffe ouders heb’…… slik, slik, snik, snik.

Zaterdag 19 februari, dag 100!
“Een honderdnegentien jaar oud feestje”

15:00     Hoera, een feestje, dag 100 na mijn SRS. Ik zit echt in een feeststemming! Helemaal niet sarcastisch bedoelt hoor. Natuurlijk ben ik in een feeststemming want Sophie is vandaag 19 jaar geworden en zoals reeds bekend is huize Volkering binnen een paar uur vol gestampt met jongeren. Gisteravond en reeds vroeg in de ochtend kwamen allemaal vrienden van haar de nodige dingen voor een onvergetelijk feestje al aan de deur afgeven. Zo heb ik meerdere ballonnen en banners voorbij zien komen om iedereen te laten zien dat zij 19 is geworden. Buiten veel frisdrank word er ook het nodige aan sterkere dranken aangeleverd. Er zal een hoop ge-mixed worden. Daarvoor had Sophie al een hele rits red-cups aangeschaft. Ik probeer haar, zonder enig resultaat, te overtuigen dat die dingen niet zo handig zijn. Er gaat bijna een kwart liter in zo’n beker. Aan de andere kant geld de regel op = op en dan is het snel rustig, haha. Zelf ben ik ook heel druk bezig geweest en net klaar met het schoonspuiten van het terras, alles is weer bling-bling. En nu, nu kruip ik even mijn bed in, in de stille hoop dat ik kan verbergen dat mijn lijf net een signaaltje af gaf, het bekende boem is ho……… Vanuit het zolderraam kijk ik even naar buiten, daar zwoegt een groepje mannen met heaters en party tenten. Daar zijn mannen een kei in dus niets meer voor mij. Ik kan er uren naar kijken.

Zondag 19 februari 2017, dag 101
“Één slagroomspuit en honderd(en) patronen a.u.b”

14:00   Waar zal ik beginnen? Het is eigenlijk niets eens helemaal voorbij! Ik heb het over het feest, wat tot in de nachtelijke uurtjes heeft geduurd. Rond een uurtje of 17:00 begon het al een beetje, er druppelde wat jongeren binnen en ook mijn schoonmoeder en schoonzus. Mijn schoonmoeder had Sophie’s felbegeerde lekkernij, tonijnschotel, meegenomen en van haar tante Oesje kreeg ze leuke hebbedingetjes voor op de partytafels.Terwijl Sophie genood van haar schotel zaten wij te genieten van de chineese maaltijd, gesponsord door de ouders vriend Joey. En toen kon de feestverlichting aan, de heaters op volle sterkte worden gezet, het licht worden gedimd en het muziek volume langzaamaan worden opgeschroefd. (Oh oh, misschien wel een van mijn slechtste dingen van opvoeden kreeg ik te verwerken, want hoe ik ook mijn best heb gedaan om haar wegwijs te maken met echte muziek, echte artiesten, is zij gek op Hollandse muziek. Nou ja, muziek!! Van die rappers zoals “Boef” en zo. Daar word ik in ieder geval niet vrolijk van).

Rond een uurtje of acht kwamen er een paar vrienden van ons en als klapper op mijn vuurpijl, mijn zus en haar vrouw. Heel fijn en heel bijzonder omdat ik mijn zus best wel lang niet heb gezien. Zij had het heel moeilijk met mijn transitie en heeft zij een poosje gepaste afstand gehouden. Maar zij was er, in volle glorie en het voelde fijn en warm aan. Ik heb met haar afgesproken om de draad weer op te pakken, zonder terug te kijken op het afgelopen jaar. Dat past bij haar, het is geen praatster en waarom zal je daar dan een punt van maken. Ik ga weer genieten met en van haar, zoals twee zussen. Dat is zoveel meer waard dan in iets blijven hangen wat op geen enkele wijze een toevoeging geeft. (De enigste toevoeging is die op Facebook 🙂 ).

En er werd gefeest!! Langzaamaan kwamen er steeds meer jongeren binnendruppelen en ik schat dat er op het hoogtepunt wel zo’n 40 stuks door de woonkamer en de tuin stuiterden. Het is in één woord een hele toffe avond geweest waar, ondanks dat er een enorme hoeveelheid sterke drank werd gedronken, is er niets mis gegaan. En Sophie, die heeft genoten……. Zij zag er prachtig uit, zo mooi! Haar vriendinnen hadden haar haar met een stijltang te grazen gelenomen, waardoor zij een hele mooie bos met slagen had. Helemaal af met een tiara en een sjerp om. Een echte prinses, die vooral met drank op de mensen prima weet te vermaken. (Heeft zij niet van mij hoor). Tijdens het “lang zal zij leven” stond zij op ons dressoir te dansen en te springen, zonder schade aan te brengen. Ik zou het niet durven. Het liep al tegen middernacht toen ik iedereen met ballonnetjes zag lopen, niet in de hand maar in hun mond. Weer wat nieuws geleerd zeg ik maar, wist echt niet dat slagroomspuiten ook voor andere doeleinden gebruikt konden worden. Het bracht heel veel lol in de tent.

Ik ga even verder met opruimen, want schoonmoeders komt zo Daniël en Sebastiaan weer terug brengen. En ik loop ook nog eens in een camping smoking…… tot zo.

18:30   Ik ben mij eigenlijk een beetje erg doodgeschrokken en schaam mij vanuit mijn tenen. Dankzij een berichtje van een lieve buurvrouw weet ik nu dat ik lachend heb toegestaan dat e in ons huis iets is gebeurd dat absoluut niet de schoonheidsprijs verdiend. Ik kan de tekst hierboven wel verwijderen en dan ben ik weer “schoon” van alles maar dan kan ik ook anderen niet waarschuwen. Maar, let op:het gebruik van die slagroomspuit patronen is héél schadelijk. Dus mijn oprechte excuses dat ik er zo lacherig mee om ben gegaan. Lees het bericht in “DEZE LINK” maar even.

Maandag 20 februari, dag 102
“Waar is de ingang”

img_121505:00   Ik ben al dagen zoekende naar een ingang,  om juist over “dat” onderwerp te praten. Ik heb gemerkt dat ik daar terughoudender in ben geworden. Of moet ik het zoeken in verlegenheid, schaamte of dat het gewoon ongepast is geworden om mijn vleeswaren ten toon te stellen. Dat laatste gaat echt niet letterlijk gebeuren, maar het rolde zo lekker in deze regel. Is dit dan weer een stukje nieuwe ik? Waarom ging het mij eerst zo makkelijk af om maar alles te bloggen wat er te bloggen viel. Zonder er maar over na te denken te bloggen over de nieuwe aanwinst tussen mijn benen. En dit is nota bene wel het doel van het dagboek in dit blog, de ervaring delen van de operatie en de herstelperiode. Zo langzaamaan is het een “gewoon” dagboek geworden. Ik zou bijna zeggen dat het een standaard, saaie omschrijving van het leven is geworden, een beleving van een 10 in een doos huisvrouw. Maar daar wil ik helemaal niet naar toe, schrijven over het leven van een doorsnee huisvrouw in een doorzonwoning, nee, maar wel over die doos. Daar ligt toch de bron van mijn SRS.

En het is een fraaie bron aan het worden. Het is allemaal nog nieuw, nog lang niet wat het allemaal moet worden, maar het voelt goed en oogt goed. Zo voelt althans de omgeving, de schaamlippen, de clitoris en de schede aan. Het voelt heel natuurlijk doordat het mijn eigen vlees is, het voelt absoluut niet raar. Het voelt zelfs vertrouwd, alsof het al jaren een onderdeel van mijn lijf is. Op dat vlak zit de beslissing hiertoe wel helemaal goed. Geen haar op mijn hoofd die spijt heeft van deze ingreep.  Het is alleen nog een ontdek je plekje, waar nog best veel plekken zijn die nagenoeg gevoelloos zijn. Ik voel wel dat het aangeraakt word alleen is het gevoel zo anders dan eerst. Mijn liezen bijvoorbeeld, die waren super gevoelig en zijn nu nog een soort van verdoofd. Dat zelfde geld ook voor de schaamlippen, ik voel dat ze er zijn maar wat ik dan voel kan ik weer niet beschrijven. Ja, dat is het, dat zijn de juiste woorden die ik zoek: ,wat ik voel kan ik niet omschrijven’. Waar ik zit weet ik dan ook niet. Ik weet niet waar mijn vinger(s) zich bevinden als ik het gebied van mijn vagina aanraak. Ik ben vanaf mijn 19e levensjaar geen vrijgezel meer geweest dus ik zou zo nu toch wel een beetje moeten weten over het hoe en wat van het vrouwelijke lichaam. Op zijn minst moeten weten waar en hoe wat zit. Of was ik zo’n verdomd slechte minnaar, dat kan natuurlijk ook.

Iets meer dan 3 maanden geleden kende ik iedere vezel van mijn lichaam, ik wist precies waar ik zat. Ik hoefde niet te kijken met een spiegel om mijn mond te vinden, dat was makkelijk. Ik hoefde niet af te tasten voor een zetpil, die ging recht op zijn doel af. Maar als ik nu doelgericht iets van mijn vagina nodig heb, moet ik zoeken, moet ik als een blinde op de tast mijn weg vinden. dat is zo raar. Dat geld evenzo voor het zoeken naar het wel of niet fijne. Wat hoort fijn te zijn en wat niet? Ik weet het niet……. Het is allemaal nog één grote ontdekkingsreis. En eigenlijk ook wel spannend want ik heb geen haast. Misschien wel heel confronterend maar het maakt mij ook eigenlijk niet echt wat uit. Het maakt mij niet uit of ik vroeg of laat wel of niet bepaalde hoogtepunten kan bereiken. Goh, ik lijk wel een vrouw. Voor mij is het belangrijk dat het vertrouwd blijft, dat het geen obstakel word en dat ik iedere vierkante millimeter in een vloeiende beweging kan vinden. Dat het fijn is en fijn blijft. Dat ik niet bij mijn voeten moet beginnen als ik iets tussen mijn benen zoek. Eigenlijk weet ik best beter, als er nu al zoveel mooie gevoelens in mijn borsten zit, de aanraking daarvan net zo aanvoelt als destijds mijn liezen, nou, dan komt het daar beneden ook wel goed. Alles op zijn tijd, niet waar?  Voorlopig maar accepteren dat ik voor het dilateren nog moet zoeken naar de ingang. En geloof het of niet, tot gisteren wist ik echt niet dat het handiger en veel makkelijker gaat als je eerst met twee vingers de boel open houd. Open houd voordat je er iets in doet………. vandaar dat het tot die tijd niet al te makkelijk ging. 

Nog een heel klein stukje over “het oog wil ook wat”. Het ziet er nog een tikkeltje gezwollen uit, maar ik ben al wel zo ver dat ik het, indien nodig, helemaal niet zou verstoppen. Het ziet er best al mooi en natuurlijk uit. De boel staat al lang niet meer open en is netjes gesloten. Alleen bovenin, nabij de clitoris is het nog een klein beetje afwijkend. Maar is niet iedere vagina anders? Dacht het wel! Zoals ik al schreef, iets wat gezwollen, maar dat is mijn lijf ook. Ik ben door het liggen en snoepen uit verveling best aangekomen. Dat hoeft er van mij niet zo rap af als in de afgelopen jaren. Mijn doel en streven is nu zo’n 10 hele ponden per maand er af. Als ik dat nu nog een maandje of 3 volhardend doe, moet maatje 38 weer als gegoten gaan zitten.

Ik ben er weer, ik ben weer daar waar ik wezen wil. Ik kan het nog. Ik kan nog open, eerlijk en vrij over mijn lichaam en geest schrijven. Ik weet het! Het zijn een heleboel ik-jes. Eigenlijk te veel ikke ikke ikke en de rest kan……. Dat is dus niet zo. Het is wel zo dat het even niet verstandig is om af te wijken van het ikke, want een bepaalde rest kan voor mij part echt even ……… “Niets is wat het lijkt dat het is”.

07:00     Vandaag een druk dagje voor de boeg. Het begint straks al vroeg met een grondige inspectie van de cv installatie. Die is recent nog gecontroleerd en schoongemaakt. Alleen de opmerking dat deze snel vervangen moet worden is de eigenaar in het verkeerde keelgat geschoten. Terecht dat hij een second opinion wil.Dus zo maar weer aan de slag om de cv ruimte uit te ruimen. En vanmiddag ga ik naar een boekpresentatie in het Korzo te Den Haag, daar heb ik echt zin in.

img_232120:00    Oh oh Rianne, houd nou toch eens een keer je grote mond!! Echt weer wat voor mij om in een leuk gesprek met een bn-er, een programma tot op de grond af te branden terwijl hij er ook deel van uitmaakte……. Het moment dus om de viooltjes aan de onderkant te willen bekijken. Ik kom er zo weer op terug, hou het spannend.
Vanmiddag waren wij op uitnodiging in het Korzo theater in Den Haag, dit voor een boekpresentatie. Reeds bij binnenkomst zag Saskia als eerste haar bn-er. Dat deed haar net zo huppelen en springen als hij in het programma deed. Ik richtte mij gewoon op twee oude bekenden William en Hilde, die wij onlangs leerden kennen bij “Queer aan Zee”. Voor mij lekker basic en bekend. Twee geweldige mensen dus dat ging helemaal goed komen. De boekpresentatie ging over het boek “Worden wie ik ben”. Een boek over de diversiteit van de transgender. De presentatie was mooi, andere worden heb ik daar niet voor. Ontzettend leuk om bekende Nederlanders uit het circuit en de regering nu eens live te zien. Zo spraken onder andere Vera Bergkamp van D66 en Tanja Ineke van het COC. Beiden heb ik tijdens het borreluurtje heel even gesproken, leuk om dat te mogen meemaken. Tijdens dit uurtje meerdere gesprekken kunnen aanknopen met leuke, interessante mensen. Echt heel gezellig, zouden zij vaker moeten doen! :).

Oke, Saskia zag dus bij binnenkomst gelijk haar idool van “Hij is een Zij”, René. René zit zit vanaf dag één in het programma en is echt een hele vrolijke, spontane, opgeruimde jongeman. Echt elke aflevering genoten wij van hem en zijn maatje, waarmee hij samen in een animatieteam zat. Je werd van die twee knapen echt bij! Beiden gaven het programma een positieve, fijne flow. (Stiekem had ik René al even na binnenkomst aangesproken over Saskia, hij was dus op voorhand al gewaarschuwd 🙂 ). Het duurde maar heel even voordat Saskia aansluiting met hem kreeg en in een lang gesprek terecht kwam. Heel, echt heel even maar, kon ik mij in het gesprek mengen en kon ik even een foto van die twee maken. (Ook een van mij met René samen, maar Saskia kan het echt niet, ik sta er nog beroerder op dan Shrek, echt een kerel in een jurk). Het gesprek ging over ons televisie debuut bij  “Zij Houden Nederland In Leven”  en zijn rol in “Hij is een Zij”. Tsja, en ik herinnerde mij ineens een programma over transgenders, de laatste docu-serie van de EO. Een serie waar ik mij dood aan zat te ergeren, ik vond sommige deelnemers echt, echt, echt niet leuk. En dat moest ik toch echt even delen met René………… Maar Saskia onderbrak gelijk mijn verhaal door er dwars doorheen te gaan praten, wat een ongelooflijk onbeschofte daad, nietwaar? En toen wij samen naar de auto liepen zei zij: ‘wist jij niet meer dat René ook in die serie zat die jij net tot op het bot zat af te branden?’ Ja, nu zij het vertelde wel, wat een domme en vernederende actie van mij, niet en nooit meer goed te maken!

Woensdag 22 februari 2017, dag 104
“Ben ik nep of ben ik dom?”

09:00     ‘Wat vliegt de tijd’, ik kan niet anders zeggen. Zo raar dat alles zo snel voorbij gaat. De afgelopen maanden waren immens zwaar, voor iedereen en voor mij zelf. En als ik even voor mijzelf mag praten, dan lijkt het wel eeuwen geleden. Kijk, ik ben er nog helemaal niet, maar het vooruitzicht naar een gehele genezing lijkt nu een peulenschilletje. Vergeleken met de eerste weken zou ik de hele wereld aan moeten kunnen. Het is nu gereduceerd naar zeg maar hinderlijke dingetjes. Sommige dingen belemmeren nog het dagelijkse oude leventje. Zoals vermoeidheid, mijn voeten en het opstaan. Met opstaan bedoel ik van de bank of stoel omhoog komen en de eerste paar stappen, die doen zeer en zijn vervelend. (Gelukkig nog steeds geen last met het andere opstaan, ik kom nog steeds op tijd uit bed om de kids uit te zwaaien als zij naar school gaan en breng Daniël graag naar de crèche. Het blijft een lekker mannetje om mee bezig te zijn. Het blijft zo aandoenlijk en af en toe hartverscheurend, hartverscheurend als hij bij het raam naar mij zwaait, zwaaien tot dat ik helemaal uit het zicht ben verdwenen). Maar andere dingen, zoals fietsen, die gaan mij goed af. Zo sprong ik gisteren als vanouds op de fiets, alsof er anatomisch niets veranderd is. Waarbij Saskia zich er over verbaasde dat ik geen krimp gaf. Zij zat al een poosje achterop voordat zij vroeg of het eigenlijk wel ging. Ik stond er niet eens bij stil. Zij heeft ook, zonder daar bij stil te staan, weer wat meer hulp van mijn fysieke staat. Ik til weer met alle gemak de boodschappen, sleep weer met vuilniszakken en meer van dat soort klusjes waar ik niet meer onderuit kan komen :). Ieder voordeel heeft zijn nadeel.

Tijdens het fietsen kon ik het wéér eens niet laten om hetgeen er tussen lichaam en geest zadel gebeurde, te delen. Saskia haakte daar gelijk op in door te zeggen dat mensen zich geen raad weten als ik zo open en bloot mijn gevoelens deel. Ja, jeetje, zo ben ik nu éénmaal, zo beleef ik het ‘nu’ en wil dat graag delen, zonder wie dan ook voor zijn of haar kop te stoten. Ik ben er niet op uit om te provoceren, te kwetsen of wat dan ook. Het is meer dat ik aan het ontdekken ben, ontdekken ‘wat’ ik voel. Hoe moet ik anders leren of wat ik voel wel strookt met wat een cis-vrouw (geboren vrouw) voelt? Naar mijn idee vraag ik echt geen obscene dingen…… Ook die dingen zal ik moeten leren. Dit schrijvende stuurde mij stuurloos zoekende op Google, er is nog geen boek of zo iets, geen “Sex Reassignment Surgery for Dummies” op de markt. Is dit mijn kans op een doorbraak?

21:30     Gatver, wat een deprimerende dag. Regen, regen, en nog eens regen. Kon ik maar zeggen dat het goed voor de plantjes en mijn haar was. En dan die gezellige wind er ook nog eens bij….. Het meeste trieste voor mijzelf vond ik wel dat de auto even geen zin had om te starten, niet vandaag, maar gisteren al. En dan nog eens mijlen ver hier vandaan. ANWB, natuurlijk ben ik daar lid van, anders niet die strijd om de naamwijziging, maar ik kon op het “pech moment” echt niet wachten en moest dus de auto alleen achterlaten. Dus vandaag werd het ouderwets het weer trotseren, op de fiets lekker drijfnat regenen. Je zou toch zeggen dat als je naar buiten keek, je toch echt niet vrijwillig naar buiten zou gaan, maar Daniël stond er op om mee te gaan. Die zat prinsheerlijk achterop en genoot alsof er helemaal niets aan de hand was. En stiekem genoot ik ook, niet alleen van hem. Het lijkt zo lang geleden dat ik normale dingen heb gedaan. En al helemaal nu als vrouw, ik was, tot nu toe, nog niet verplicht in een rok, met dit weer, naar buiten geweest. Ja, naar de auto lopen en tijdens het shoppen. En niet te vergeten mijn uitje in Noordwijk met Marion. Maar niet een verplicht nummertje naar de Jumbo. Het fietsen gaat dus steeds beter en steeds gemakkelijker. Ik voel het wel, het is aanwezig, alleen niet storend of pijnlijk.

En weet je wat ik stiekem zou wensen? Ik zou wensen dat week 14 er niet was geweest. Van 13 naar 15, en ze leefden nog lang en gelukkig…………

7 gedachtes over “Dagboek SRS, week 15

    • Hoi Rianne, 1000 x sorry, maar zie nu pas dit berichtje. Wat ongelooflijk slordig van mij. Je kan mij een persoonlijk berichtje sturen via “contact” op de begin pagina of Messenger. Groetjes, Rianne

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s