Dagboek SRS week 14


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb.

Zondag 12 februari 2017, dag 94

Sorry beste lezers. Ik snap heel goed dat als iemand met een heel groot geheim rond loop dit heel erg moeilijk is om te delen, zelfs met iemand die je door en door zou moeten kunnen vertrouwen. Zich waarschijnlijk niet heeft beseft dat na maten de tijd verstrekt het probleem niet zal wegnemen en de aan te richten schade alleen maar groter en groter word. Iets waar nimmer meer een pleister op kan worden geplakt. Ook zo naïef om te denken dat zoiets heftigs voor altijd verborgen zou blijven en dat alles gewoon zo blijft als dat het is.

Ik heb het altijd, vanaf dag één, aangevoeld en heb werkelijk alles uit de kast getrokken om de ruimte te geven het te delen. Gewoon vaak echt op de vrouw af. Het heeft niet geholpen want telkens weer werd mij met klem verteld dat het niet zo was. Telkens weer werd ik verfoeit vanwege mijn onderbuik gevoelen. En nu, gisteren, zaterdag 11-02-2017 werd ik op een zeer pijnlijke manier geconfronteerd met mijn onderbuik gevoelens. Die bleken juist te zijn.

IK ZOU HET ZO GRAAG WILLEN DELEN, DIE TIJD KOMT OOK WEL. MAAR VOOR NU MAAK IK MISSCHIEN MEER KAPOT DAN LIEF IS. MIJN LEVEN, EN DAT VAN ANDEREN IS PLOTSKLAPS AL ZO. LIFE SUCKS!!

Maandag 13 februari 2017, dag 95
“Weg krassen die zooi”

10:00    En zo kon het gebeuren dat het eerste kwartaal na mijn operatie stilletjes is gepasseerd. Afgelopen vrijdag was het alweer 3 maanden geleden dat ik ben geopereerd. Wat een hele tijd leek alsof er geen einde kwam aan het herstel lijkt nu een gewonnen traject. Ik durf heel zachtjes te vertellen dat het gecreëerde er heel mooi uitziet en aanvoelt. Je kunt aan kleine dingetjes zien dat iets mij lichamelijk dwars zit, maar de meeste handelingen doe ik alsof er niets is gebeurd. Het opstaan gaat bijvoorbeeld nog wat moeizaam en ik ga nog voorzichtig zitten. Nee, ik ben nog echt niet op het level waarin ik voor de operatie zat, dat zal nog wel even duren. Het is nu alleen wel zo dat ik mij op andere dingen kan focussen dan alleen het operatie gebied en de nog steeds zeer pijnlijke voeten. Ik ben langzaam aan begonnen om iets aan mijn gewicht te doen en de boel weer een beetje strakker te trekken. Wat haalbaar is dan. (Al zegt een klein stemmetje in mij dat er heel wat moois van te maken is).
Wat betreft het dagelijkse onderhoud zit er nu een goed vast te houden structuur in. Het ritueel van even douchen, klaarzetten van de noodzakelijke attributen en de tijd dodende hulpmiddelen zijn een beetje gemeengoed geworden. Ik vind het fijn om vooraf aan het dilateren even te douchen waarbij ik de twee Apollo’s ook even reinig. Daarna leg ik een handdoekje op het bed, zet ik koffie en leg het mobieltje binnen handbereik. Het enigste waar ik nog iets op moet vinden is het noodzakelijk gebruik van glijmiddel, de paar druppels amandelolie. Het fles is inmiddels best wel “vet” van de olie geworden en dat gaat niet goed samen met de home-knop van de iPhone. Zo vul ik dus het eerste uurtje van de avond. Het zal nog een hele lange poos duren voordat daar verandering in gaat komen. (Stiekem moet ik wel bekennen dat ik wel eens een dagje oversla, vooral in het weekeind als er veel vriendjes en vriendinnetjes door het huis stuiteren).

En voor de rest? Voor de rest voel ik mij zwaar kut, anders kan ik het niet noemen. De klap van afgelopen zaterdag hakt er heel erg in. Harder dan ik had verwacht. Als ik diep in mijn hartje kijk en de zaken probeer te relativeren, kan ik met heel veel moeite een spoortje vinden om verder te gaan. Ik ben het zo zat…. De euforie is echt ver te zoeken hoor. Na een nachtelijk gesprek met vriend Mario heb ik samen met Saskia een paar uurtjes gepraat met Hans. Hij is buiten een lieve schat een goeie gesprekspartner, die je dingen kan laten zien om verder te kunnen. Dat heeft hij ook dit keer voor ons gedaan, maar ik moet bekennen, dat hoe meer tijd er verstrijkt, des te minder ik het zie. Ik kan het ook niet uitleggen. Niet uitleggen aan mijzelf waarom ik in hemelsnaam hier nog op de bank wil zitten. Het voelt op zoveel fronten niet meer goed, niet meer te overbruggen en ik kan het absoluut niet even onder het tapijt vegen alsof er niets is gebeurd. En dat is iets wat wel even van mij word gevraagd. Wat niet weet wat niet deert en we zien wel wat de toekomst brengt! Nou, dat kan ik niet, sorry. Waarom moet ik nou weer al mijn gevoelens aan de kant zetten en mijn schouders onder iets zetten wat anderen hebben aangericht. Ik moet hier godverdomme wel mijn hele leven mee dealen en wéér opnieuw een pijn absorberen, kan en wil ik dit eigenlijk wel? Als transgender roep je veel over jezelf af, dat weet je deels ook vooraf en daar kun je je, tot zover, voor wapenen. Je directe omgeving niet, maar hopelijk zien zij wel dat dit er volkomen los van staat. (Of ik moet zo gek zijn om mijn perikelen rondom genderdysforie naar voren te schuiven.  Naar voren te schuiven om het leven van een ander te verbeteren. Zeg maar kort door de bocht mijn coming-out te vervroegen naar het voorjaar van 2013, om later te kunnen zeggen dat dat de reden was. Maar ik ben ook bang, bang dat hiermee iets voor altijd, ook als ik er niet meer zou zijn, onder de tafel word geveegd en een volwassen persoon later een heel erg naar gevoel zal gaan geven. Ik heb daar in mijn naaste omgeving ervaring mee en dat is voor de betreffende personen niet makkelijk, verre van dat. Pppfff, ga er maar aan staan. en het mooiste is dat ik wel weet waar het op uit zal draaien. Rianne zal de stoute hakken maar aan gaan trekken).

Zal ik wel, of zal ik niet op die “enterknop” drukken. Ik heb bovenstaande tekst nu wel twintig keer terug gelezen en hier en daar wat aangepast. Is het verstandig, ik weet het niet. Lucht het op, ik weet het niet. Ik weet het niet. ik weet niet of ik mijzelf kan slachtofferen en mij ook in een slachtoffer positie wil plaatsen, of ik daar überhaupt wel op mijn plek ben. Want als ik kies voor cursief, dan moet ik er nu over ophouden. PUNT.

21:30     Maf dagje. Naast een paar opbeurende gesprekken en steun uit diverse hoeken had ik zo’n momentje van: “hoe is het mogelijk”. Ik was vanmiddag bij een oud klasgenoot op bezoek om wat spulletjes op te halen. Hij gaat naar Canada emigreren en kan nou eenmaal niet alles in zijn rugzak meenemen. Als je iemand tientallen jaren niet hebt gesproken of gezien dan heb je wat bij te kletsen, je kan en wilt ook niet direct weglopen, nietwaar. Na het gebruikelijke delen van de headlines gingen ook gezamenlijke kennissen en interesse’s over de tafel. Zo kwam zijn familielid Dennis te spraken, een schilder die ik goed ken, maar ook al een eeuwigheid niet meer had gesproken. Toen over het werk, want we zijn beiden in ons vakkenpakket blijven hangen. Ik sprak enthousiast over mijn laatste klus in Gouda. En toen weer terug naar de kids. Ik had het over Sebastiaan zijn avontuur bij het veteraneninstituut en de fantastische man die wij daar hebben leren kennen. Terwijl wij daar in slechts één uurtje onze levens voorbij lieten komen zoemde en trilde mijn rechter borst aan de lopende band. Niet van spanning maar omdat ik mijn mobiel in mijn bh stop als ik geen tas bij mij heb.
Na een poosje keek hij even op zijn telefoon, waarop ik mij excuseerde en ook even mijn scherm moest beroeren. Whatsapp nummer 1: Dennis, die vroeg hoe het nu met mij ging. Whatsapp 2: de eigenaar van het huis in Gouda vraagt eveneens hoe het gaat en wil graag een afspraakje plannen. Daarna een berichte op Facebook van Frank, de bijzondere man van het Veteraneninstituut. Schiet mij maar lek, ik heb daar geen verklaring voor. (Helaas geloof ik ook niet in krasloten, het had misschien vandaag wel handig geweest).

Dinsdag 14 februari 2017, dag 96
“Spinnen (na)bij de Geleenstraat”

17:00    Wat is dat toch met valkuilen. Ik heb daar een abonnement op, want anders had ik mij nu niet zo gevoelt. De twee geneugten van het leven, voor andere dan, hebben mij wéér eens de hand aangereikt om iets te doen geloven wat er echt niet is. Het was zo vriendelijk mij een ongelooflijke hel van een nacht te bezorgen. Of het hier door komt, het zal wel, (en het kan mij op dit moment ook geen ruk schelen) maar het is nu bijna 16:00 uur en ben nog steeds niet op de been. Ik probeer mijn gedachten een beetje te ordenen. Een haast onmogelijke opgave lijkt het wel, want waar moet ik beginnen en waar houd het op. Dat het niet stopt, die illusie heb ik al heel veel jaren geleden laten varen, maar waar houd het dan wel op? Bij mij ben ik bang. Opnieuw, altijd maar weer opnieuw voor een keuze staan die zo verdomde moeilijk is dat het voor mij niet haalbaar is. In die zin, ik kan het gewoon niet, ik ben daar te slap voor. Geloof mij maar, ik wil echt wel. Alleen lukt het keer op keer maar niet. 

Ergens in 1983 deelde ik een kleine beetje tijd met één van de bandleden van ons eigen Haagse bandje, The Golden Earring. Samen stroopten wij ruimten af, op zoek naar die ene ware, waar wij mee konden kroelen, die ons zou troosten, die ons, zonder iets te zeggen, warmte en tederheid zou geven. Wij bevonden ons toen op een plek die toen al een van de minder fraaie locatie’s in Den Haag was. De omgeving van het Schenkviaduct kende al veel schimmige plekjes en zijstraatjes, plekjes en zijstraatjes waar je niet gezien wilde worden. We babbelde wat met elkaar, vergeleken de ruime keuzes en maakte hier grapjes over. Er zaten er bij die je toch echt geen ‘cent’ zou geven en waarbij je je zowiezo al afvroeg wat zij daar deden, ja overleven, maar voor hoelang. Daarnaast zaten er ook hele mooie, die te mooi waren. Waar je maar van wegkeek, omdat je op voorhand al wist dat je het in je portemonnee zou voelen.  En toen zag ik haar, zij zat nog was schuchter achterin, keek een beetje de kater uit de boom, zo leek het wel. Alsof ze er pas zat en bang was voor de toekomst, bang voor wie er mogelijkerwijs met haar iets zou willen. Maar vooral bang dat hetgeen ik te bieden had haar niet zou bevallen, bang voor haar eigen reactie. Ik keek diep in haar ogen, zo diep dat wij samen smolten in iets moois wat met geen pen te beschrijven is. Het bracht haar in vervoering, zij wist dat ik haar niet zou kwetsen, teder met haar zou omgaan, ik was haar verlosser, dat voelde zij. En ik, ik wist dat ik de juiste poes had gevonden.

16649022_10210845974243873_6129982001986087536_n(Ik was trouwens in een dierenasiel, voordat jullie misschien iets anders gaan denken). Ik wilde mijn vriendin namelijk verrassen met een lief huisdier, ons eerste huisdier. Waarbij ik toevallig mijn eerste en enigste “meet and greet” met een celebrity had!
Ik heb haar, de poes, meegenomen en aan mijn vriendin cadeau gedaan, wat was zij daar blij mee. En voor mij was het mijn eerste kennismaking met een echt huisdier, want de vroeger door mij gehouden ratten en muizen reken ik daar niet onder. Het ging een paar dagen heel erg leuk tussen ons, wij kroelde wat af en waar ik was, was zij ook. Gelukkig viel zij ook in de smaak bij anderen, niet dat ik daar bang voor was, het was tenslotte zo’n mooie, warme lieve poes. Daar kwam plotsklaps, door een onverwachte haal van haar klauwen, een abrupt einde aan. Nou, eerlijk gezegd niet bij de eerste haal, eerder na de tiende, ik was en bleef natuurlijk de niet begrijpende, alles maar gedogende brave Hendrik. Pas nadat ik voor de zoveelste maal in de nacht was open gereten, trok ik aan de bel. Heel voorzichtig vertelde ik het in mijn omgeving, bang voor de reacties van ongeloof. En inderdaad, niemand geloofde het. Ja, mijn vriendin, want die lag naast mij als het gebeurde en zij werd niet aangevallen.
‘Dat u nu pas belt!  Waarom hebben zij u niet gewaarschuwd! Zij had nooit met u meegegeven mogen worden!’ Dat zei de medewerker van het asiel toen hij haar kwam ophalen.  Hij raakte er maar niet over uitgesproken. Deze lieve poes bleek een fervent (terwijl ik vervend was) mannenhaatster te zijn. Ze was al meerdere malen, vanwege dat gedrag, uit huis geplaatst.

Wat wil ik met dit verhaal nu zeggen, bereiken? Eerlijk gezegd weet ik het niet, al zit er een hele diepe dubbele bodem in. Het is net als die lieve poes van weleer, waarin ik en iedereen mee weg zwijmelde,  maar oh zo vals bleek te zijn. Kan het dat zijn, dat ik mij weer net zo opengereten voel als toen.  

Donderdag 16 februari 2017, dag 98
“Totdat de kieteldood ons scheidt”

03:00     Het is nooit de bedoeling geweest om wie dan ook een stukje mee te laten kijken in mijn slaapkamergeluk. Ik ben normaal niet zo van het delen van dingen die twee volwassen mensen tussen de lakens doen. Niet tot in de puntjes dan (foute woordspeling in mijn geval). En als mensen hopen dat het ooit zover zal komen, dan moet ik hun waarschijnlijk teleurstellen. Voorlopig zie ik het nut er ook niet van in, voor het aantal “hits” hoef ik het in ieder geval niet te doen. Verbazen doet het mij trouwens wel, dat er zoveel mensen zijn die er ongegeneerd naar vragen, hoe ik het nu doe, maar dat is een ander verhaal. En ik hoef het echt niet van anderen te weten. Ja, in die ene enkele keer dat ik iets tussen de regels (lakens) door lees. Of als ik er doelgericht naar op zoek ben. Op zoek naar informatie en niet om er ook maar iets van rare gedachten bij te krijgen. Zo maak je mij ook echt niet blij met een uitje naar de bios, om naar deel 2 van fifty shades of grey te kijken. (Deel 1 heb ik gezien en daar blijft het voor mij ook wel bij). Ik kreeg trouwens onlangs nog, in een hele ontspannen sfeer, te horen dat het, in de film gespeelde spel tussen de hoofdrolspelers, niet strookt met de werkelijkheid. Dat vind ik dan weer wel jammer, krijg je een keer de kans om de standaard boeren standjeshouders iets anders voor te schotelen, maken zij er een soap van. Die kennen de klappen van de zweep dus niet. Dan hou ik het liever bij het etentje vooraf, dan maar niet naar de bios.. Het spelen met woorden, dat ligt meer in mijn (Geleen) straatje.

En toch ontkom ik er niet aan. Hoe ga ik anders verklaren waarom ik midden in de nacht met een bak koffie op de bank zit. Ik ga nu toch wat dieper in op mijn gevoelens en emoties tussen en op de lakens. Ik moet het gewoon kwijt, het knaagt zo. Het zit namelijk zo dat ik ……..ik……… ik het fijn vind om aangeraakt te worden. (Zo, het hoge woord is er uit). En dat hoeft van mij helemaal niet tussen de lakens, voor mij part op de bank of waar dan ook. Aanraken zonder bijbedoelingen, gewoon omdat je elkaar graag aanraakt. Ik kan daar geen genoeg van krijgen. En als het op een zachte, kietelend of strelende manier is, dan ben ik de Koningin te rijk. Voor mij geld dit bijna voor iedere millimeter van mijn lichaam, met uitzondering van mijn nagels en tepels. Ik kan zonder blikken of blozen zeggen dat ik waanzinnig goed tegen kietelen kan en het heerlijk vind als dat door kippenvel heen gaat. Er gaat niets boven een zachte kietel beurt over je rug op het strand of zo. Al bakkend in de zon, je huid strak van het zoute zeewater en dan van die zachte vingers over je rug. (En nu ontkom ik er niet aan om wat lelijks te zeggen, het blijft eeuwig zonde dat sommige mensen nagels bijten!). Nagels, nagels, nagels, die heb ik in overvloed en ben er trots en zuinig op. Die van mij zijn zo ontzettend hard dat ik ze zelfs in de bouw niet breek en ze ook voor bepaalde werkzaamheden gebruik, bijvoorbeeld voor het strak af-nagelen (lees: af-kitten) van acrylaat voegen. Maar het meest komen ze tot hun recht als je, je raad het al, juist, gebruikt bij het aanraken op een tedere manier. Dan pas komen zij echt tot hun recht. En ik hoop oprecht dat ze nooit in een strijd gebruikt gaan worden, ik zou met die dingen voor ernstig letsel zorgen.

Ik dwaal af van mijn verhaal. Ik ben en blijf wel van mening dat als je niet kietelt zoals je je kids wel eens kietelt, zo van kiele-kiele-kiele, je het wel goed moet doen. Niet half of voor een kwart. Of als het nog erger kan, een ietsje pietsje. Dat had ik dus vannacht. Ik ga even niet uitleggen waarom en hoe ik in mijn eigen bed lag, maar Saskia bevond zich in een of ander vaag slaap stadium. Een stadium waarin zij zich keer op keer, al mummelend van zij, rug, zij naar buik draaide. Ik was er wakker van geworden. En toen gebeurde het. Twee seconden gekietel over een van mijn armen, toen even dop. Daarna 3 seconden over mijn been, waarna 5 minuten rust. Weer 4 seconden gekietel over mijn andere arm. Waarna, na zeker 10 minuten adempauze, weer 6 luttele tellen over mijn rug, juist op de plek waar afgelopen week die nare ontsteking heeft gezeten. Die plek die nog heel goed zichtbaar is en eindelijk begint te helen. Helen, waarbij jeuk om de hoek komt kijken. Toen draaide zij zich weer op haar andere zij, daar lag ik dan. Klaar wakker naar de sterren te kijken en over mijn hele lichaam jeuk, om helemaal knetter van te worden. Op kousenvoeten heb ik de slaapkamer verlaten en wanhopig naar een verlossende oplossing gezocht. Die vond ik na enige speurwerk in mijn oude kantoortje, daar lag nog wat schuurlinnen, want ja, die plek op mijn rug is zelf voor mijn lange nagels onbereikbaar.

Tot zover heb ik het netjes gehouden, toch? Dus u kunt nog weg klikken. Het blog gaat tenslotte over een transgender in de blender, over mijn naweeën en ontdekkingen na de SRS. Nu dus over serieus kietelen en zo. Nu ik uit mijzelf geen testosteron meer aanmaak en ik volledig draai op vrouwelijke hormonen ben ik een nieuwe ervaring rijker geworden. Namelijk dat mijn borsten heel erg gevoelig aan het worden zijn. Het mooie wat ik nog even wil en kan delen is dat wij als twee yoga geleerden……, of misschien is een ander voorbeeld wel wat wijzer. We zouden het niet in de privésfeer gooien. Het is beter om mijn neuroloog te gebruiken, die kan wel tegen een beetje dis-credit. Die prikte namelijk met een prikkerte (zo’n ding waar je blokjes kaas mee geserveerd krijgt. Wat mij gelijk maar heeft besloten daar niet naar een receptie te gaan) in mijn benen en voeten. Om daarna met een of ander staafje er nog een keer fijntjes overheen te gaan. Nou, dat gevoel heb ik ineens in mijn borsten. Er zit ineens een intens gevoel in. Een gevoel wat ik nog niet kan plaatsen en ook uitstraalt naar mijn lichaam. Iets wat er nog nooit is geweest. Waar eerst niet eens naar gewezen mocht worden, laat staan dat ik er ooit een prikkeling bij voelde, is nu een hotspot. Misschien toch maar naar deel 2 kijken en naar de Blokker voor een doos wasknijpers.

Oh, voordat ik het vergeet te melden, want ook niet geheel onbelangrijk. Uit dat intensieve onderzoek van die neuroloog, wat zeker net zo lang duurde als het daadwerkelijke fysieke gekietel van Saskia zonet, is vastgesteld dat ik maar pijnstillers moet blijven gebruiken. ‘Want we kunnen helaas niets vinden wat de pijn veroorzaakt. Maar let wel even op uw vitamientjes, uw B12 is wat aan de lage kant’. Goedemiddag!

16:00     Helemaal niet lief van mij. Nou is leventje Volkering volledig op z’n kop, is alles te bizar voor woorden en als er iets heel fijns tussendoor gebeurd, vertel ik het niet. Dus toch maar die zweep over mijn billen. Nee, gekheid hoor. Gisteren had mijn vriendin Marion haar afspraak bij dr. van Aken, de internist die toevallig ook mijn hormoon huishouding verzorgd. Het was haar eerste afspraak en moest naar de intake ook bloedprikken en een foto van haar botten laten maken. Zelf had ik de laatste maanden het bloedprikken voor de check-up uitgesteld. Voor ons de perfecte gelegenheid om in “Het Lijkenburg” ziekenhuis te Den Haag af te spreken. (Marion reist iedere keer voor haar behandeling vanuit het oosten van Duitsland naar ons kikkerlandje).
Na het bezoek reden wij naar het nabij gelegen Lookhill, om daar te genieten van de zon. Lekker buiten, genieten van een bakje koffie en een overheerlijk broodje warm vlees. Dank je wel Marion! (En van dat gestoorde wijf achter jou, daar heb je niets van meegekregen. Mijn terrasdagje heb je in ieder geval niet kunnen vergallen, haha).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s