Dagboek SRS week 13


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb.

 Maandag 6 februari 2017, dag 88
“Ik wil uitgeknepen worden”

Terug van weggeweest. Eigenlijk ben ik niet weggeweest hoor, er gebeurde alleen teveel waardeloze dingen waardoor ik de ruimte niet kreeg om het fatsoenlijk op papier te krijgen. De dingen die wel noemenswaardig waren gaven mij op dat moment niet voldoende bevrediging om er ook maar iets mee te doen. Even in vogelvlucht:

01-[of wij willen meewerken aan het verlaten van ons heerlijke huis],
02-[‘wij van de Bank hebben de regels aangepast, u mag over twee maanden niet meer rood staan’],
03-[ik een forse talgklierontsteking op mijn rug kreeg].
Nu kan ik mij over de 1e twee (nog) niet echt uitlaten, dat zou op dit moment niet zo gepast en handig zijn. Dus mag ik wel iets zeggen over nummertje 3, joepie. Ik heb mijn hele leven al last van verstopte talgklieren gehad, verstoppingen die heel af en toe tot een fikse ontsteking leidde. De eerste die ik mij kan herinneren was in Libanon. (Libanon was opzicht al een ontstekingshaard). Die ontsteking zat toen in de schaamstreek en moest er “in het veld” worden uitgehaald. Ik had daar geen rooksignalen voor hoeven maken want de legerarts kwam toevallig langs en de ontsteking had op dat moment net de omvang van een flinke pingpongbal. Dus kon het probleem, als ik het aandurfde, gelijk wel even aangepakt worden. Het hier en nu principe! Met andere woorden: zoek een comfortabele plek om op te liggen, dan volgt de rest vanzelf. Onze vakbekwame legerarts desinfecteerde eerst de locatie waarna hij de plek met een bevriezingsspray bevroor. (Lig je daar op een door God vergeten plek, in de middle of nowhere, bij een buitentemperatuur van 40+, gaan ze je zaakje bevriezen!!  Weet je wel hoe maf dat voelde). Toen alles goed verdoofd was, dat voelde je niet alleen, dat was ook zichtbaar, kwam het operatie mesje uit haar steriele verpakking. Een lang gevormd mesje met een rond kop, aan alle zijden geslepen, werd aan de houder vastgeklikt. Na nog één controle van de verdoving ging het mesje rechtstaand de ontsteking in en werd behoedzaam rond gedraaid. ‘Zo, klaar…….. even een hechting er in en die ontsteking komt nooit meer terug. En weet je, het oppervlak van mijn huid was inderdaad koud en verdoofd, zeker de eerste millimeter, terwijl de ontsteking ietsje pietsje dieper was. Wat een dappere bikkel was ik toen, een soort Rambo zonder anabolen lijf… Maar zo’n ding zit er nu, twee keer zo groot en twee keer zo diep, midden tussen mijn schouderbladen. Bovenop heel veel zenuwen………… Als het mee zit kunnen ze het probleempje eind van de week verwijderen. Tot die tijd moet ik mij maar zien te redden. Ik heb het zo gehad met pijntjes en zo. Snappen jullie toch wel?

Ik kom snel terug met dingen die er nog meer zijn gebeurd, niet nu want het is al laat. Laat omdat wij vandaag weer in Alkmaar zijn geweest, ik daar mijn voorgangster in de OK weer heb gezien en daar, samen met Saskia, een bakkie mee heb gedaan. En ik zal even wat vertellen van mijn laatste plas ervaring, waar ik plaste zonder dat er plas te bekennen was. Voldoende stof voor morgenochtend dus. :). Er zitten trouwens nog wat losse blogs aan te komen. Om de een of andere reden kijk ik nu even anders tegen dingen aan en dub teveel op en over mijn eigen tekst.

Dinsdag 08 februari 2017, dag 89
“Over het boeufje van 5 bij de brug”

In een van mijn aankomende blogs heb ik het onder andere over omdenken. In mijn geval over het omdenken van lelijke naar mooie gedachten. En dat er (toch) een hoop fijne herinneringen zijn. Het is aan het journaal van vandaag te danken dat ik het volgende even kwijt moes. (Als klein kind werd ik in Madurodam al betoverd door haar constructie en haar tomeloze schoonheid. Jaren later, vele jaren later, in 1991, werd ik conducteur bij de NS en kon ik haar regelmatig vanaf de treincabine bewonderen. Zoiets moois vanaf “de bok” trein zien is natuurlijk iets wonderbaarlijks.  Ik was er bij toen de laatste treinen over haar spoorstaven denderden. Dat de prachtige stoomlocomotief die Rotterdam rijk is, genodigde bobo’s over haar heen en weer pendelde. Waar nog heel veel mensen voor het laatst luisterden naar het lawaai, het lawaai dat door haar constructie en de rijdende trein werd veroorzaakt.
Ik had die dag gewerkt en kon nog snel mijn vrouw en kids ophalen om de laatste rit nog te bewonderen. Aan het einde van een van de perrons van station Rotterdam CS hoorden wij de stoomlocomotief al vanaf De Blaak aankomen, nog steeds onzichtbaar door de kromming in het spoor. En toen was hij daar ineens, een immens grote zwarte machine, die met veel lawaai en vooral veel stoom, uit alle poriën die het machtige ros maar heeft, recht op ons af kwam. Die magie van zo’n enorme stoomlocomotief die op ons afkwam, met zijn fel brandende frontseinen. Frontseinen die het zwarte staal nog meer duisternis gaven, licht vertekend in de benevelende stoom. Wauw, wat een prachtig moment was dat. Die 24e september in 1993, dat mijn oudste zoon Roby binnen één honderdste seconde in mijn veilige armen was gesprongen. Wat was hij geschrokken. Hij dacht echt dat zijn laatste uur was gekomen. Het was 24 september 1993 dat “De Hef” voor het laatst dienst deed en nog dezelfde avond, voor het spoorverkeer, voor eeuwig werd losgekoppeld. Vandaag was zij vanwege een grote renovatie weer in het nieuws, terecht!!).

Goed, ik ben gisteren voor controle naar dr. Kanhai geweest, waarbij dezelfde traumatische herstelpuntjes als de afgelopen keer zijn uitgevoerd. Kort samen gevat was het weer eens raak voor een knaak tussen mijn benen.
Deze afspraak was bijzonder omdat Ylse 15 minuten na mij ook een afspraak aldaar had. Ylse ontmoette ik voor het eerst daags voor mijn operatie. Zij was de vrouw die voor mij aan de beurt was en ons uitnodigde om in Alkmaar op ziekenbezoek te komen. Voor ons toen een moment om te proeven van hetgeen er komen ging. (Over die herstelpuntjes was toen nog niets bekend :)). We hebben de afgelopen maanden contact gehouden en zagen elkaar voor het eerst weer live. Eigenlijk te kort maar het was onwijs gezellig!
Hierna moesten wij ons voorbereiden op de terugreis, zowel geestelijk als lichamelijk. Het vraagt wat van je om in de spits van Alkmaar naar Zoetermeer te komen…… alleen al die A4 van Schiphol tot Leiden. Ik snap nog steeds niet waarom er niet een paar slimmeriken met kraampjes langs de weg staan, die zouden gouden tijden beleven. Zeker die met een mobiele toilet. Maar goed, het was wel even slim om vooraf het toilet te bezoeken. Dus zodoende vond ik nog een toilet in redelijke staat en ging met beleid zitten. Ik wist tenslotte niet wat ik door de herstelpuntjes zou gaan voelen. En jawel, daar kwam een hele grote plas…… grote plas……, maar ik hoorde niets!! Ik kijk dus zwaar verbaasd naar beneden, terwijl ik gevoelsmatig nog aan het plassen was en zag helemaal niets, geen straaltje, zelfs geen druppel. Snap je mijn enorme verwondering, ik begreep er helemaal niets van. Ik dacht dat ik wellicht onvoldoende zicht had en opende mijn benen tot het, voor een 54 jarige, maximaal haalbare. Toen ik dat deed viel er een groot, met urine en bloed verzadigd, verband in het toilet. Dr. Kanhai was even vergeten te vertellen dat een van de herstelpuntjes was gaan bloeden en voor stelping was dichtgezet met verband. Een verband dat schijnbaar ook zo zat dat het mijn urine helemaal kon absorberen.

Het stukje asfalt Zoetermeer – Alkmaar visa versa heb ik de afgelopen maanden tot in de treuren afgelegd, wat bij een late terugreis steevast een gratis lang bezoek aan de genoemde file opleverde. En nu, niets, helemaal niets….. We waren net op tijd om aan te schuiven en te smullen van de door mijn schoonmoeder gemaakte Boeuf stroganoff.

Woensdag 08 februari 2017, dag 90

14:00    De eerste ingreep voor het verwijderen van de ontsteking op mijn rug zit er op, of het een makkie was? Nou, niet echt. Het was vanochtend al een wonder dat ik snel aan de telefoon werd geholpen en nog wonderbaarlijker dat ik na 5 kwartier al terecht kon. Voor niet stedelingen misschien ongeloofwaardig maar het is hier echt zo. Normaal hang je minimaal 30 minuten aan de telefoon om überhaupt een secretaresse aan de telefoon te krijgen. Waarna het maken van een snelle afspraak doorgaans ook niet zo makkelijk is. Dus dit was een unicum en moest wel iets positiefs opleveren. Altijd blijven lachen toch?
Ik was dus netjes op tijd voor mijn afspraak van 09:20. Juist, rond 10:15 uur stond ik op klappen en was bang dat mijn beurt voorbij zou gaan als ik naar het toilet zou gaan. Toen ik uiteindelijk om 10:25 werd binnengeroepen heb ik, in overleg iemand voor laten gaan, zodat ik naar de wc kon. (En het waren echt de zenuwen niet). Toen was ik eindelijk aan de beurt, jurk omhoog en hup op de tafel. De eerste verdoving wilde niet lukken omdat de huid op die plek te gespannen stond. Het lukte wel met het allerdunste naaldje, waar net voldoende vloeistof door de huid mee kon worden geperst. (Ik heb de laatste paar maanden best wel wat pijnprikkels te voortduren gehad maar dit reikte wel tot de grens). Ik kon helaas niet meekijken en voelde het mes niet mijn huid ingaan, ze vertelde dat zij beetje bij beetje steeds dieper ging. (Niet het mes vertelde mij dat, maar de huisarts). Wat daarna gebeurde, het uitduwen van de ontsteking, vanaf de onderzijde, was echt niet grappig meer. Ik had wel gelezen dat het pijnlijk zou zijn, ondanks de verdoving. Alleen had ik de stille hoop dat mijn vaste mengsels aan pijnbestrijding dat wel op zou vangen. DUS NIET!!  Na enig duw en trekwerk, waarbij heel veel narigheid werd verwijderd, bleek dat de ontsteking uit meerdere compartimenten bestond. Er moest opnieuw worden verdoofd en gesneden. Weer die naald en weer een nieuwe snede. Dit ging niet goed, de eerste poging om een snede te maken voelde ik voor de volle 100%. Het bleek dat de verdovingsvloeistof door de poriën weer naar buiten was gevloeid en niet in de huid was opgenomen. Alles weer opnieuw, dit maal met succes.

Even na 11:00 uur liep ik naar buiten, een groot verband op mijn rug en een verwijzing voor vrijdagochtend. Dan moet de rest eruit gehaald worden. Er zat in de diepte nog meer!! Oh, en waarom het gebied niet geheel verdoofd werd? Het was hiervoor te groot. Het zag er in de spiegel indrukwekkend uit en de dokter kwam na opmeten van de “haard”, op een omvang van 4 x 10 centimeter aan pus. Met zwelling en rode huid erbij was de pukkel groter dan mijn i-phone. (Je zal zo’n puistje maar op je neus krijgen….).

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s