Dagboek SRS week 11


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb. 

Zaterdag 21 januari 2017, dag 72
“Een delinquent met diepgang”

Ik begin vandaag eens met wat anders. Het enige wat ik van jullie vraag is om over de volgende link na te denken, waarin nu eens niet om geld word gevraagd maar om een stem, jouw stem: KLIK HIER !!  Jullie helpen daar een vriendin van ons mee die ongelooflijk goeie dingen voor de medemens doet. Een lieverd die het verdient heeft.

20:00      Tussen de 50 en 100 mensen lezen dagelijks dit dagboek, best wel veel al zeg ik het zelf. Leuk en strelend ook dat mijn story buiten de transitie word gelezen en gewaardeerd. Het dagelijkse leven komt toch aardig veel in beeld en de perikelen van de SRS zijn regelmatig naar de achtergrond gedrukt. Ook wel een beetje logisch want er gebeurd niets nieuws, het zijn doorgaans herhalingen en het spectaculaire is er een beetje af. (Straks toch maar wat foto’s plaatsen!).

Een klein beetje medisch nieuws is dat het aangestipte stukje wild-vlees weg is. In plaats daarvan zit er nu een gat, ja echt, een gat van wel 10 mm diep!! Het is aanraakkebel en doet daarbij geen pijn. Het ziet er alleen niet geruststellend uit. Daarnaast is het andere stukje wild-vlees, in de schede, groter geworden. Niet dat ik dat kan zien, alleen maar voelen en dat is al meer dan genoeg. Het uitgegroeide plekje zorgt er ook voor dat het plassen vaak niet joepie gaat. Het blokkeert iets wat er voor zorgt dat er maar een heel klein straaltje doorheen kan. Buiten dat het pijnlijk en onaangenaam is duurt het ook een eeuwigheid. Aanstaande maandag lig ik weer op de tafel van Kanhai, ben erg benieuwd naar zijn bevindingen. Ik ga hem ook vragen of ik al een beetje mag trainen, er moeten namelijk 13 kilootjes af!!!
“Van delinquent naar dilatant”, haha, wat grappig Saskia! Of zoals net: ‘hoi dilatantje!’, ik lach mij dood. (Stiekem wel hoor). Ik schreef al eerder dat ik een ander tijdstip voor het dilateren moet vinden. Het is best onregelmatig geweest en nu de verplichting daar is dat er nog maar één plek in huis beschikbaar is, is het tijdstip ook belangrijk. Voor het slapen gaan bleek echt een domper en een enorme afbreuk voor als je elkaar nog even diep in de ogen wilt kijken. Dus keus is nu gevallen om dit even na het eten te doen. Een bakje koffie als voorafje en een bakkie mee naar boven. Voor aanvang de boel nog even goed schoonmaken en afspoelen. Een opgeladen telefoon en een handdoek mee en zorgen dat je niet te warm word, huh? Anders val ik hoogstwaarschijnlijk in slaap. Oh jee, zomers is het op onze zolder niet te harden, dat word nog wat. Gelukkig duurt dat nog even en komt tijd, komt raad. Maar ik kwam dus net beneden toen Saskia ‘hoi dilatantje’ zei………

Het zijn een beetje opmerkingen die tot het randje gaan, maar net niet er overheen. En dat mag van mij best wel. Ik vind het ook wel leuk. Zo had ik vandaag ook een spannend online gesprek met Marion, geweldig om met haar te sparren met woorden, woorden die maar net door de beugel kunnen. Zo kan een simpel woord als “afgepikt” een hele andere dimensie krijgen.

Ook kwam ik vandaag Pascalle tegen, één van mijn jongere zusjes. Door privé omstandigheden zagen wij elkaar even niet. Ze woont ook heel ver bij mij vandaan, zo’n 4 kilometer. Allemaal onzin maar wij zijn allebei nogal stug en koppig dus als wij elkaar even niet begrijpen dan leid dat soms tot een pauze. Soms lang en soms kort, maar wij blijven zussen. Mijn oudste zus heb ik veel langer niet gezien, ruim één jaar niet. Mede door echt een grote reisafstand en ook door mijn transitie. Ik heb met haar een hele goeie band en kunnen elkaar soms echt heel lang niet zien of spreken, maar het is altijd goed en fijn als het er wel is. Nog nooit is er een verkeerd woord of wat dan ook gevallen of hebben wij ons bij elkaar ongemakkelijk gevoeld. (Tussen de regels door of eerder gezegd tussen het schrijven door hoop ik ook mijn jongste zusje weer eens in mijn armen te kunnen nemen).

Zondag 22 januari 2017, dag 73
“Zus en zo”

09:15         Ik kijk erg naar het bezoek van mijn zus uit. Na ruim één jaar elkaar niet te hebben gezien staat zij zo dadelijk op de stoep. Gisteravond realiseerde ik mij dat zij mij nog niet als vrouw heeft gezien. Ik bedoel, met haarstuk en in vrouwenkleding want een jaar geleden droeg ik tijdens onze ontmoeting werkkleding en waren mijn eigen lokken nog wat verdwaalde grassprietjes op een zandvlakte. Het verzorgingsdraaiboek heb ik in mijn hoofd al 100 keer doorgenomen. Diep uitscheren, zwart jurkje, lichte make-up en mijn haar in een Franse staart. Vlak voor aanvang even wat verse broodjes halen en de laatste dingetjes in huis aan kant.

18:30        Veel te kort, ik wist dat zij voor twee uurtje naar Zoetermeer kwam, helemaal uit Maas-Mechelen. Na elkaar zo lang niet te hebben gezien zit je zo vol dat een bezoek van 10 uur ook niet voldoende is maar twee uur gaat wel heel snel voorbij. Ik was zo blij haar weer te zien dat ik al snel niet meer dacht aan tijd, alleen maar aan kwantiteit met haar.  Het eerste half uur kletsen wij even bij om daarna in de velen vuilniszakken met kleren te duiken. Wat zijn Saskia en ik verwend met mooie kleren, wauw! De rest van de tijd hebben wij met z’n allen aan tafel gezeten en gelachen en gehuild…… We zijn het in ieder geval over één ding eens; voor het volgende weerzien gaan wij geen jaar wachten.  Het fijne was ook dat Sandra, Saskia ook de aandacht gaf die zij verdiend heeft. Sandra was onder de indruk van haar inzet. En Saskia op haar buurt vertelde mij net dat zij spoedig een weekeindje naar België wil afreizen. Een weekeinde samen met mijn zus en zwager. Helemaal geen slecht idee al vraag je het mij.

Maandag 23 januari 2017, dag 74
“Geknipt maar niet geschoren”

18:30         Een ouderwets dagje naar Alkmaar, ouderwets omdat ik samen met Saskia ben geweest. Het kwam er de laatste paar bezoekjes niet van om samen te gaan, mede omdat ik de rit niet zelf maakte, maar ook omdat Saskia er even doorheen zat. De afgelopen keren werd ik door mijn schoonmoeder heen en weer gebracht. Nu deed alleen haar auto dat 🙂 en paste zij op Daniël, zodoende eindelijk weer die gezellige reis samen met mijn meisje.
Saskia was in haar sas en vond het fijn om dr. Kanhai even te zien. Wat minder leuk was dat hij het e.e.a. ging knippen bij mij, wegknippen wel te verstaan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niet op voorbereid was. Ik ging er vanuit dat de bekende plekjes weer met zilvernitraat werden aangestipt, een behandeling die inmiddels niet zo schokkend meer is. (De afgelopen zaterdag genoemde krater werd aangestipt en er was volgens de medici geen reden tot paniek). Toen was het plekje in de schede aan de beurt, dit werd een wat heftigere ingreep. Na een grondige controle, waarbij wéér die eendenbek” uit de kast werd getrokken, (En in mij belandde) werd er gezegd dat er helaas het e.e.a. moest worden weggesneden.
Terwijl de assistente met twee handen mijn schede probeerde open te houden, deed dr. Kanhai zijn ding, ergens diep in mijn grot……  Om en door die twee deskundigen heen manoeuvreerde ook nog eens een verpleegkundige met een lamp, een lamp om het betreffende gebied en de duisteren ingang van de grot goed bij te lichten. Het was echt, echt, echt niet grappig te noemen. Ik heb het maar laten gebeuren, haha, ik had geen keus toch. Gelukkig was de pijn van korte duur en kon ik in de gang naar de receptie al weer een vreugde sprongetje en pirouette maken. Over twee weken mag mevrouwtje Volkering terug komen!!

Dinsdag 24 januari 2017, dag 75
“De dansende T-Rex”

Ik kreeg een wat beter onthaal dan de afgelopen keer. Ik was, ondanks dat de afspraak meer dan een half uur uitliep, nog steeds in alle rust en zo ontspannen als het maar kon zijn. Ik wist, bij logisch nadenken, echt wel dat er geen nare ziektes naar boven zouden komen. Het was meer een stukje onzekerheid die dan onderbewust gaat zeggen: ‘maar wat als’. Ja wat als? Wie had ik daar dan op aan kunnen spreken, de wc bril?
Ik heb mijn zegje pas gedaan nadat de neuroloog zijn bevindingen aan mij had verteld en over het vervolgtraject had nagedacht. Bij de onderzoeken van de zenuwbanen was niets afwijkend gevonden. (Een klein zenuwtje werkte niet helemaal naar behoren maar dat kon absoluut niet de oorzaak zijn). Het bloedonderzoek had uitgewezen dat ik wel een groot tekort heb aan vitamine B12. Wat overigens niet de eerste keer is! Dit was ook al geconstateerd na mijn insult. Het plan van aanpak was dus weer een bloedonderzoek, puur gericht op de vitamine B12. Daarnaast wil hij ook gaan onderzoeken waar het tekort door word veroorzaakt. (Nog even een raadsel voor mij, want ik ben vroeger een T-Rex geweest en heb nog steeds het [rauw]-vlees-eet-gen in mij).
En daarna was ik aan de buurt! Ik vertelde hem recht op de man af dat ik mij de afgelopen keer erg gekwetst voelde, gekwetst en overdonderd door zijn botte opmerkingen over hiv en syfilis. Dat dit opschudding in mijn relatie veroorzaakte en dat het mijn inziens absoluut ongepast was, dat het ook anders had gekund. Hierop bood hij zijn excuses aan en vroeg mij hoe hij het, in mijn beleving, anders had moeten brengen. Hij gaf mij de ruimte om te vertellen hoe het in mijn ogen gebracht had kunnen worden. Waarna er voor beiden een soort van spanningsveld verdween. We gaan dus verder met elkaar.
Natuurlijk geef ik het een kans, natuurlijk heb ik gelijk bloed laten prikken, natuurlijk wacht ik het telefonische consult over drie weken af, natuurlijk laat ik mij dan B12 door de huisarts toedienen, natuurlijk blijf in oneindig Tramadol slikken….. oh nee, dat op zeker niet!! Wat dat vond ik wel onbevredigend. Want de neuroloog deelde de mening van de inmiddels op de hoogte gestelde specialisten, zoals de huisarts, reumatoloog en dr. Kanhai. Die inmiddels stuk voor stuk hadden laten vallen dat er mogelijk, tijdens de operatie, iets is getriggert. MAAR WAT DAN!!!!
Ik wil gewoon mijn voetjes weer terug, de voetjes waar ik eindelijk mee kon dansen, waarmee ik heerlijk op hakken kon lopen, die mij na jaren reuma gezeur weer kilometers lieten lopen. Die wil ik terug en liefst een beetje snel graag!

Woensdag 25 januari 2017, dag 76
“Voor de 2e X, “surprise”!!

Ooit, heel lang geleden, tijdens mijn 1e transitie poging, ergens in 1994 / 1995, bezocht ik met Anita lunchroom “De Corridor”. Deze oer-Hollandse eetgelegenheid bevind zich onder een heel oud,breed spoor viaduct, op de grens van Den Haag en Voorburg. Vroeger was de Corridor een echt Haags koffiehuis en bestaat waarschijnlijk al van voor mijn eerste stapjes op deze aardkloot. (Misschien wel toen het lijntje Hollands Spoor – Scheveningen nog bestond). De eerste keer dat ik van dit koffiehuis hoorde was van een jeugdvriendje, Danny, zijn moeder was hier toen de eigenaresse van. Het duurde nog vele jaren, de jeugdvriend allang uit het oog verloren, dat ik de koffieshop op een stoffige, druilerige ochtend binnenstapte. ‘Hé Nancy, wat doe jij hier?’ Na een innige knuffel met deze prachtige, uit het oog verloren, jeugdvriendin, bleek zij getrouwd te zijn met Danny, die op zijn beurt de zaak van zijn moeder had overgenomen. Samen met Anita kwamen wij er geregeld en zodoende kwam ik er ook toen ik voor het eerst in transitie ging. Ik stond daar ineens, als vrouw, voor Danny en Nancy. Zij hadden toen niet eens door dat ik het was……… Hoe het daarna met mij is vergaan, dat weten jullie en dat weten zij. In de jaren die daarop volgde kwam ik er regelmatig met Saskia en de kids. De Corridor werd alsmaar groter en groter en groeide uit tot een goed bezochte lunchroom en café. Met nog steeds met dezelfde charmes als altijd!!

Tring, tring, tring, (ik heb de ringtone van een klassieke telefoon). ‘Pappa, ben je misschien thuis? Ik heb van 07:00 uur tot 14:00 uur, zonder pauze, op mijn benen gestaan en kan niet meer lopen, wil je mij a.u.b. ophalen van school?’
Natuurlijk wilde ik dat wel en sprong, met Daniël, in de auto. Het duurde nog ruim 15 minuten voordat Sophie naar buiten kwam, maar ik vermaakte mij uitstekend met die kleine, die weer van alles te vertellen had. De school van Sophie bevindt zich in Den Haag, vlakbij Voorburg, vlak bij een oud spoorviaduct, een viaduct waar vroeger zelf een treintje naar Scheveningen reed, maar dat is een ander verhaal :). ‘Sorry Sophie, maar we gaan eerst nog even een kopje koffie drinken bij oude vrienden van mij’. Volgens mij had zij daar niet zo’n zin in, daar had ik geen boodschap aan dus binnen één minuut parkeerde ik onze Zweedse tank in de Pompe van Meerdervoortstraat, op een steenworp van de Corridor.

‘Sorry, maar door privé omstandigheden gaan wij zo dicht dus lunchen is op dit moment helaas niet mogelijk.’ Zei de schone dame (Nancy) tegen mij en keek mij met spijt in de ogen aan. ‘We houden het kort, één kopje koffie en we zijn weer weg’ zei ik. Dat was goed en Sophie settelde zich met Daniël al aan de bar.
‘Doe mij maar een kopje koffie, Nancy’ zei ik, met de klemtoon overdreven erg op haar naam…………. En toen een blik vol ongeloof en blijdschap, ze kwam achter de bar vandaan en het leek wel een eeuwigheid dat wij elkaar knuffelde, vasthielden en bekeken. In een hele korte tijd heb ik haar beknopt bij kunnen praten. Een van de eerste dingen die zij vroeg was hoe het met Saskia ging en was heel erg opgelucht te horen dat wij nog samen waren. De kids kwamen even aan bod en ook Sophie werd het e.e.a. gevraagd. Tussen neus en lippen werd haar gelijk een baan aangeboden. Ze kwam tenslotte net van school, dus in haar uniform van het ROC Mondriaan, Hotel Management. En Sophie is me daar een horeca kanjer. (Maar ik denk niet dat Sophie naast haar zware opleiding ook nog eens een baan er naast kan hebben).
Binnenkort maar even met Saskia een bakkie doen, leuker kunnen wij het niet maken. En mocht je daar zelf in de buurt zijn: “broodje warm vlees met pindasaus”, je weet niet wat je gaat proeven, zzzoooo lekker!!

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s