Dagboek SRS week 10


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb. 

Zondag 15 januari 2017 (dag 66)

Ik begin vandaag eens met wat anders. Het enige wat ik van jullie vraag is om over de volgende link na te denken, waarin nu eens niet om geld word gevraagd maar om een stem, jouw stem: KLIK HIER !!  Jullie helpen daar een vriendin van ons mee die ongelooflijk goeie dingen voor de medemens doet. Een lieverd die het verdient heeft.

06:30       Gisteren ben ik er voor het eerst even echt uit geweest. Vriendin Marion was in Nederland en wilde ons graag zien. Zij vroeg dit juist op een moment dat Saskia en ik ons afvroegen hoe wij de dag zouden invullen. Saskia had groot gelijk door te vragen of de mogelijkheid daar was om te proberen buitenshuis af te spreken, al was het maar een kopje koffie in Marions Place. (Nu wist ik dat Marions Nederlandse onderkomen nog niet klaar was dus dat ging het niet worden). Het idee van Saskia vond ik super en in overleg werd Noordwijk uitgekozen, eens een keer wat anders. Na Daniël bij zijn oma te hebben gebracht reden wij gelijk door naar Noordwijk, wat vanaf Scheveningen best een leuk ritje is. Het stormde gisteren heel erg, het was echt guur en als neerslag werden wij getrakteerd op natte sneeuw en regen. Desalniettemin werden wij in dat weer heel erg welkom geheten op de boulevard van Noordwijk. Waar Marion, (on)herkenbaar verpakt in haar jas, al op ons stond te wachten. Na een korte wandeling belandden wij in een prachtige strandtent, waar wij werden getrakteerd op erwtensoep met spek en oer-Hollands bruinbrood. Dat was echt smullen!!
Al die tijd hopte ik van de ene bil op de andere, waarbij ik hoopte dat de mensen achter mij niet dachten dat ik dit deed voor het laten ontsnappen van gassen of zo iets. Het moet er nogal apart hebben uitgezien. Waarbij mijn gelaatstrekken Saskia en Marion hebben moeten aansporen tot bezorgdheid, dus werkte ik snel aan een uitstraling die leek alsof ik nog uren door kon gaan. En dat lukte aardig, ik kon ze zelf nog overtuigen dat er geen vuiltje aan de lucht was en dat we best nog even konden shoppen in een winkelstraat vlak achter de boulevard. Nou, dat heb ik geweten……….
Op de terugweg hebben wij het nieuwe optrekje van Marion in Oegstgeest nog even bewonderd, wat boodschappen in Zoetermeer gedaan om rond 19:00 uur weer thuis te landen, deze keer zonder Daniël. Vanuit bed hebben Saskia en ik de hele avond naar een film gekeken, The Lone Ranger, en zijn op tijd gaan slapen.

Eergisteren en gisteren overdag was het er door drukte niet van gekomen, het dilateren, dus moest ik het gisteravond laat, voor het slapengaan nog doen. Juist na zo’n enorme drukke dag waarin ik heel erg over mijn grenzen ben gegaan, letterlijk tot bloedens toe. Maar het dilateren is zoooooo belangrijk. Daarom deed ik het maar in onze slaapkamer, even voordat het licht uitging. Ik moet zeggen dat het ietsje makkelijker is geworden, het dilateren. Na de ingreep van begin deze week was het echt niet mogelijk om maar in de buurt te komen maar nu gaat het wel. En zo te voelen begint het soepeler te worden. Ik kom alleen niet zo diep, niet zo diep als dat ik wel eens van andere transgenders lees. Ongeveer een centimeter of 12 en dan heb je het gehad. En weet je, ik vind het prima zo. Voor de rest vind ik het er mooi en rustiger uit gaan zien. Het voelt ook heel natuurlijk zacht en Saskia heeft dat, op mijn verzoek, ook even mogen ervaren. Door de nog aanwezige stukjes wild-vlees is aanraken nog gedoseerd tot een door mij aangewezen plek. Maar het voelt allemaal veel meer één met mijn lichaam. Ik heb wel het vermoeden dat de schade, door het uitscheuren in de eerste week na de operatie, voor een ingreep gaat zorgen. Dit zal pas na een jaar zijn, maar als ik naar die plek kijk dan ziet het er helaas niet zo fraai uit. Niet ernstig maar wel iets waar ik op dit moment van denk dat het aangepakt mag worden. Misschien denk ik daar later wel weer anders over, wie weet.
Het plassen gaat met ups and downs, de ene keer brand het, de andere keer sproei ik en de andere keer geen van beiden, er is geen peil op te trekken.
Mijn voeten zijn andere koek. De hiervoor te gebruiken pijnstillers doen wonderen, maar ik voel hier doorheen dat de pijn heviger wordt, zich ook verplaatst naar de onderbenen. Dat merk ik vooral als ik weer toe ben aan een nieuwe dosis, want na ongeveer zes uur na inname begint het op te spelen en pas na het achtste uur slik ik opnieuw.

Eergisteravond had Sophie drie vriendinnen uitgenodigd, om vanuit ons huis te gaan stappen. Een van de vriendinnetjes bleef zelfs slapen. De twee andere meisjes waren oud vriendinnetjes waar Sophie al 12 jaar bevriend mee is. (Door haar (beknellende) relatie van bijna 2 jaar was zij alle contact met vriendinnen kwijt geraakt en best wel in een isolement geraakt). Voor haar zijn het nu tijden om uit te breken en los te gaan. Nou, ik kan jullie vertellen dat dit die avond ook gebeurde en het was zo ontzettend relaxed en gezellig. Al die meiden die zich gingen omkleden en aan Saskia en mij kwamen vragen wat wij er van vonden. En ze waren daarin heel erg vrij, vrijer dan dat zij ooit met een “man/vader” erbij zouden zijn. Echt waar, dat viel echt op! Na de nodige drankjes kwamen zij helemaal los en werd er uitbundig in de woonkamer gedanst en gezongen. Sophie ging daarbij helemaal los, terwijl zij op een stoel stond. En weet je, ook ik ken die meisjes al zo lang en er was er niet een die anders met mij omging, ja, vrijer, maar niet een die ergens naar vroeg of vreemd naar mij keek. Alsof het altijd al zo geweest is. Zo tof!!

21:45     Ik ga de dag zo weer afsluiten. Het lijkt wel een kortere dag dan anders te zijn geweest. En vraag mij niet waarom want iedereen was toch redelijk vroeg op. Misschien is het doordat Saskia best wel het één en ander in huis wilde aanpakken en dus niet echt stil heeft gezeten. We zijn weer compleet, Daniël was rond drie uur weer thuis gekomen en was best ontregeld. Hij verpestte een beetje mijn bad-cessie. De avond had een zwart randje. Via Facebook vernam ik dat een oud jeugdvriend en tevens Libanon veteraan plotseling is overleden. Hij is slechts 2 jaar ouder dan ik geworden….. rust zacht Remco.

Dinsdag 17 januari 2017 (dag 68)

10:30       Gisteren was het toch “blue monday”? Dacht het ook, maar er is mij niets specifieks overkomen, ik heb geen depressieve gedachten gehad en voelde mij niet anders dan anders.
Oke, en toen kregen we zwarte dinsdag, toch? Ik wilde een klein uurtje geleden Daniël naar de creche brengen, toen het slot van de auto bevroren bleek te zijn. Geen probleem want er stond in de gang een flesje slot-ontdooier! Na enige minuutjes geduld zaten wij eindelijk in onze stoel en konden wij vertrekken. Mis, helemaal mis, de handrem was bevroren. Nu zeg ik altijd tegen iedereen dat zij de handrem niet bij vorst mogen gebruiken en uitgerekend ikzelf heb hem gisteren zo weggezet. Blond!

Dan word het fietsen, FIETSEN!! Dat kan en mag ik toch helemaal nog niet. Nou dacht ik zelf dat het meer een niet kunnen is dan een niet mogen, maar goed. Dus kleedde ik Daniël nog warmer aan dan hij al aangekleed was en hees mijzelf in een sjaal, handschoenen en warme muts. Wandelen dus, uh, maar dat was afgelopen weekeind in Noordwijk niet zo’n succes en dit is de dubbele afstand. Ik had nu geen keus, er was geen weg meer terug! Toen ik eenmaal de hoek om was gelopen en de poort naar de fietsen zag kon ik het niet laten, …….. ik pakte de fiets. (Uit de tas met reserve kleertjes voor Daniël haalde ik een trui en legde deze in zijn, met ijsschotsen gevulde, zitje). Heel voorzichtig bewoog ik mij de eerste 50 meter al steppende over het fietspad, om daarna heel voorzichtig en benauwd op de trappers te gaan staan. Dit bleek ook geen feestje, ik was bang van de trappers af te schieten, met alle gevolgen van dien! Bovendien vond ik de fiets, door het staan, in combinatie met Daniël in het zitje, niet in balans. Wat ook niet fijn was, was dat de versnelling was vastgevroren en die stond natuurlijk in zijn zwaarste stand. Kortom, ik werd voor het blok gezet. Of het nou onmacht was, nieuwsgierigheid, of de comeback van GI Rianne,  ik weet het niet, maar opeens zat ik op het zadel. Het deed geen pijn, het voelde niet gek (ook niet lekker). Alsof ik al jaren met een vagina op de fiets zat…….  En kou, welke kou? Ik fietste de sterren uit de hemel.

13:30      Het fietsen heeft mij gek gemaakt, zo gek dat ik dacht de hele wereld aan te kunnen. Misschien kan ik alweer de hele wereld aan, wie zal het zeggen. Ik vertelde mijn schoonmoeder dat ik wéér op de fiets moest springen voor de boodschappen en waarschijnlijk ook weer voor Daniël, want de handrem zit nog steeds vast. Nou, dat liet zij dus niet gebeuren, zij nam en neemt die taken over. (In het heden want Daniël moet nog worden opgehaald). Ik was niet voor één gat te vangen en heb, na het vertrek van Saskia en Marloes (want die zijn, met mijn cadeautje, naar het Elysium), de leverancier van het ziekenhuisbed, de steek en het badzitje gebeld. Meenemen die zooi, hup mijn huis uit, niet meer nodig!! Nee hoor, zo dacht ik niet over die geleende spullen. Ik ben er echt heel dankbaar en blij mee geweest. Het is weer een stapje verder, net als het fietsen. Misschien zondag even bungee jumpen in Scheveningen?

Woensdag 18 januari 2017 (dag 69)

08:30     In eerste instantie had ik het vannacht niet eens door en ging alles op de automatische piloot. Ik besefte het mij pas later dat er geen pijnlijk drukopbouw meer in de blaas was. De aandrang is weer bijna zo als dat het volgens mij moet zijn, in ieder geval zonder pijn.
Hoe snel je aan bepaalde “luxe” went ondervond ik vanochtend wel. Even geen warm en comfortabel bed meer in de woonkamer en moet het nu maar met de bank of een fauteuil doen. Het bed was een luxe, maar gaf ook mijn lijfje de nodige ontspanning aan lichaam en geest.Ik merkte gisteravond wel dat ik mijn oude vertrouwde zithouding, met opgetrokken benen, niet erg lang vol hield. De zenuwpijn komt met die houding wel heel erg snel opzetten. Die pijn, of dat gevoel, is er nu wel constant alleen voel je het in die positie veel meer. Dus snel de beentjes op de poef. Daarnaast kan ik mij niet meer ontspannen dilateren in de woonkamer, daarvoor moet ik nu naar boven. Dat is nog even een dingetje waar ik een plekje voor moet gaan vinden. Een plekje in tijd wel te verstaan want ik vind het niet gezellig om dit voor het slapengaan te doen. Het is ook niet echt intiem om zo’n handeling te doen terwijl je partner naast je ligt. Die ook nog eens ligt te gapen en 20 keer vraagt of je al klaar bent…schiet niet echt op. (Ik denk zelfs dat zij zowiezo al gaapt van mij! 😦 ). Ik ga maar even van het uitzicht genieten, prachtig stukje natuur buiten want alles zit dik onder de rijp!

Donderdag 19 januari 2017 (dag 70)
(Over de kip en het ei)

16:00      Ik begin eerst maar over het ei en daarna over de kip, want met een kip te worden vergeleken, dat wil toch niemand!!
Vanochtend, rond 04:30 kwam Daniël gezellig onze nachtrust verstoren en was ik diegene met het meeste geduld en vooral het meeste uitgerust. (Tot zover je daarvan kunt spreken :)).  Aan mij dus de taak om naar de catacomben van ons huis af te dalen, waar wij rond 06:00 arriveerde en meneertje veelvraag direct de Disney klassieker Ratatouille wilde zien. In die leuke film word op een gegeven moment een dubbel geslagen omelet gemaakt en dat leek hem wel wat. Hij kende de smaak al want dit was pas de 100e keer dat wij samen deze film bekeken. Ik was al eerder de keuken ingejaagd. Zodoende stond ik vroeg in de ochtend mijn versie van zo’n omelet te brouwen. Met champignon, ham en kaas, een soort cordon bleu van ei dus. (Een echte aanrader voor de lunch, niet om 06:00 uur). Terwijl ik drukdoende in d keuken bezig was en mijn overdreven lekkere  kooksel geserveerd kon worden viel onze nachtrustverdelger in een diepe slaap……. welterusten Daniël. Hij sliep uiteindelijk tot 10:30 en vroeg direct waar zijn ei was. Jullie raden het al,  ik heb eindelijk de knoop doorgehakt, ik woon nu op mijzelf :). (Geintje!!).

images

(Mannen kunnen een vrouw best wel denigrerend “kippetje” noemen. De meeste echte helden doen dat natuurlijk niet in bijzijn van het betreffende geslacht.  Maar vandaag vandaag trof ik een exemplaar die het nog bonter maakte.
Met het fraaie winterweer van vandaag wilde ik er zo graag uit dat ik de rest van de familie, lees: Saskia en onze nachtbraker, kon overhalen om naar ‘t-Geetje te gaan, wéér!  Na aldaar ons vaste rondje te hebben gedaan belande wij in een voor ons vreemd deel van de restauratie. (Doorgaans alleen voor gezelschappen maar nu vanwege restauratiewerkzaamheden geopend). Daar heb je zicht op een enorme kippenren. En over deze kippen ontstond er een gesprek tussen Daniël, een ander kindje, twee opa’s en een éénzame recreant, een echte zonderling…. Op een gegeven moment ging het over de geluiden van de haan en die van de kip. Iedereen was het er wel mee eens dat de kip tok-tok zegt en de haan kukeleku. (Je weet in het westen natuurlijk maar nooit, hier zijn ze niet zo onderlegd met plattelands zaken. Ik wel hoor, want mijn ex had er een als huisdier). Oke, tot zover geen probleem. Maar toen kwam de zonderling met een wel hele fraaie theorie. Die meende dat als je alleen hanen bij elkaar zet, er vanzelf eentje tok-tok gaat zeggen omdat ze een kip missen. Of was het nu andersom? Hierop kwam een van de opa’s met de slimme opmerking dat dit dan een transgender-kippetje moet zijn. Nou, het kippenhok was even niet groot genoeg voor de lachsalvo’s. Van meerdere kanten galmde het ineens transgender, trans-kip, half haantje / half kippetje enz. enz. (Die van de halve haan of kip vond ik wel grappig, ben ook niet van steen hoor).
Ik,…… ik had mij tot dusver nog schuil gehouden achter mijn capuchon en wijselijk mijn mond gehouden. Dat kon natuurlijk niet meer dus vroeg ik de bewuste slimme opa: ‘Oh, wat interessant want ik zou best wel eens een transgender willen zien, geen idee wat dat is?’. Ik heb het nog nooit ergens zo stil horen worden, wat hadden Saskia en ik veel binnenpret!!

 

 

2 gedachtes over “Dagboek SRS week 10

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s