Dagboek SRS week 9


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb. 

Vrijdag 06 januari 2017 (dag 57)

07:00         Ik heb er een nachtje over kunnen slapen en ben tot de conclusie gekomen dat ik er nog niet uit ben. Gisteren heb ik het gebeuren intern en extern besproken, zowel met vrienden als met een professional. Uiteraard gingen wij thuis niet over een nacht ijs en is het dingetje een ding geworden. De vrienden waren boos en ontdaan, openlijk en de professional was dat ook wel, maar hield zich professioneel in.
Gisteren reageerde ik uit mijn emoties en heb mijzelf daarna de kans gegeven om het gesprek met de neuroloog nog een paar keer in mijn hoofd over te doen. (Er van wakker gelegen heb ik niet). Je weet maar nooit, of ik zelf wellicht iets over het hoofd heb gezien of dat ik er helemaal naast zit. Maar nee, hoe ik het ook wend of keer, voor mij trok de neuroloog de voor hem logische conclusie van “man-vrouw transgender = risicogroep = HIV of op zijn minst moet hij/zij wel besmet zijn met een SOA. Buiten dat er naar deze twee aandoeningen in mijn bloed word gezocht worden ook de waarden van de belangrijkste organen, bezinksel en algeheel bloedbeeld bekeken. Misschien ben ik wel helemaal van het pad af maar hier ben ik nog geen twee weken geleden, in hetzelfde ziekenhuis, ook op geprikt. (Weet je nog wel, in het kader van het onderzoek door de reumatoloog).  

img_2184-1
Kijk, iedereen zegt wegwezen bij die man en hup naar een andere neuroloog. Waar dan? Ergens in een Haags ziekenhuis zal dat dan worden en als ik iets wil mijden in mijn leven….. Daarnaast ligt het ziekenhuis van Zoetermeer letterlijk naast mijn deur, op zo’n kleine 850 meter. Dilemma dus, maar als ik logisch zou nadenken is er maar een optie en dat is voor Den Haag kiezen. Maar dat is zo niet ikke, dan is die man lekker van mij af, lekker makkelijk! Ergens ben ik nieuwsgierig naar zijn diagnose, pijn heb ik toch al en erger zal hij het niet maken. Oplossen al helemaal niet want hij vond het wel fijn dat ik baat had bij de Tramadol. Ik denk stiekem dat hij het uiteindelijk, na een lang en gedegen onderzoek, dus in de eerste 5 minuten van het 2e consult, het probleem op “Neuropathie”gooit. Wel chronisch natuurlijk dus lekker aan de Tramadol blijven, dan komt het vast helemaal goed. Oke, lekker cynisch weer!! En voordat ik het vergeet, het is toch altijd fijn om bevestigd te krijgen dan 21 jaar monogamie beloont word met een SOA vrij bestaan.

Weet je wat, ik ga straks even lekker douchen, Daniël naar de crèche brengen en dan een afspraak maken mij de huisarts. (Misschien wil Saskia ook wel mee, even naar haar schaafwond laten kijken, die ziet er namelijk ook niet zo joepie uit). Ja, je las het goed, ik ga weer de deur uit voor de gewone dagelijkse dingen, goed hé? Inmiddels is het kleine monstertje ook wakker geworden en liggen wij samen in bed, Ratatouille te kijken. Monstertje!! Nee, vandaag even niet, hij heeft van 23:00 tot 07:30 in zijn eigen bed geslapen. De enigste die dit vannacht niet hebben gedaan waren Sebastiaan en ik…….

12:00      Plan Daniël gelukt, de rest niet! Helemaal vergeten dat het vakantie is en dan zijn huisartsen natuurlijk ook vrij. Althans, die van ons wel want dat zijn vrouwen met jonge kinderen. Nu had ik ook vanaf de ochtend al het gevoel dat ik niet goed kon uit-plassen. Het deed iedere keer zeer doordat er weer iets in de weg zat en pas net lukte het, met veel plezier, dit eruit te plassen en ben ik eindelijk leeg. Nog even voor de duidelijkheid, ik voel nog steeds niet de wijze van aandrang zoals die voor de operatie was. Het is nog steeds een soort van pijn sensatie die vast en zeker een nasleep van de katheter is.
Ik denk dat ik straks heel even het centrum induik. Gewoon even genieten van het koude weer. Haha, weet je hoe lekker dat is…… Maar eerst even tot de orde van de dag. Gisteren kreeg ik van Jim een prachtig stuk fricandeau. Die heb ik net in de marinade gezet en rond een uurtje of vijf gaat deze de stoomoven in. Wat dachten jullie van wat krieltjes erbij? Zelf wilde ik er ook tuinboontjes bij serveren. Tuinboontjes in een bedje van uitgebakken spekjes, zwemmend in een zacht sausje van crème fraîche. Een goed plan lijkt mij, bon-aap-en-tiet alvast.

Zaterdag 07 januari 2017 (dag 58)

13:30        Ik lig al lang niet meer de hele dag in bed en doe nu al veel buiten deze comfortzone. De avonden en (vroege) ochtenden zijn nog wel hetzelfde. ‘s-Avonds kruip ik er maar al te graag in omdat de vermoeidheid toeslaat en in de vroege uurtjes is het een heerlijke plek om te vertoeven. De laatste dagen slaap ik nu zelfs beneden. Op de één of andere manier geeft mijn manier van slapen een bepaalde onrust, die ons allebei wakker houd. Het gaat nog niet helemaal zeurloos als ik op een bepaalde manier met mijn benen langs elkaar schuur of als ik een van mijn knieen optrek. Aan de andere kant kan het nu door de pijnbestrijding soms zo “gevoelloos” zijn dat ik op de automatische piloot mijn benen in die van Saskia verstrengel, met alle gevolgen van dien, dan is het wel even auw. En dan het plassen, dat is nog steeds niet zonder brandgevaar. Zie en hoor je het al voor je? Drie maal (soms vier maal) per nacht op zo’n rvs pan kruipen, waarbij de eerste plas op het koude staal door de hele bovenverdieping klinkt en dan ook nog het ge-oe en ge-aah van mij als er zo’n fijne prikkel voorbij komt. En het vriest bij ons in de slaapkamer net zo hard als buiten. Wat zou dat! Nou eigenlijk heel veel, bij het eerste contact van de rvs steek met mijn billen volgt er zonder meer een lief kreetje…….. Daarna ben ik heel waakzaam dat de steek niet aan mijn billen vast vriest, stel je eens voor dat ik zo verder zou moeten slapen. Zo, dat is er uit…… ik slaap dus beneden!!

Het bed heeft uiteindelijk voor een speciale band tussen mij en Daniël gezorgd. Zoals jullie weten wilde hij de eerste weken niets van mij weten, hij vond zo’n zieke zwakke muts in bed maar niets. Nu ligt hij de laatste weken iedere ochtend naast mij in bed en bepaald wat er op tv gekeken word en wat voor programma’s er op deze laptop geopend mogen worden. (Vandaar dat ik niet meer aan blogs toekom 🙂 ). Het heeft mij wel helemaal op de hoogte gebracht van alle blije liedjes voor kinderen waarvan DEZE (link) momenteel het meest afgespeeld word. Klik er maar even op en luister het een keer of 10 a 15 achter elkaar. Het klinkt dat best wel leuk en het geeft een beetje een beeld van mijn ochtenden. Het zal mij niets verbazen als ik straks naast de pijnbestrijding ook diverse pammetjes ga krijgen……… Nu pak ik even een cup a soep, Chinese tomaat en dan boodschappen doen. Heerlijk om weer even naar buiten te gaan.

18:30       Na een kleine 10 weken weer mijn oude vertrouwde loempia kraampje bezocht. (In eerdere blogs heb ik deze Vietnamese lekkernij ook al genoemd). Ik blij, Daniël blij, want hij is er al vanaf het ei gek op. Ieder weekeind dacht ik aan mijn vaste bezoekjes aan deze kraam en zag er echt naar uit om da weer te doen. Vandaag was het eindelijk zo ver, oh oh, wat was dat lekker. Na zoveel weest nu nog de donderdagse viskraam! Het was gewoon fijn om de standaard zaterdagse dingen te doen, alsof alles weer helemaal normaal is. ‘Gaat het wel’? vroeg Saskia meerdere malen want ik scheen een beetje wit te hebben gezien. ‘Natuurlijk ging het heel goed met mij’, je denkt toch zeker niet dat ik op de valreep de felbegeerde loempia aan mijn neus voorbij liet gaan,….. never!! En nu, nu even niets, wachten op de thuiskomst van Sebastiaan. Die is een paar daagjes uit logeren geweest en vandaag werd hij door Siep op sleeptouw genomen naar Madurodam. Zo, daar heb ik ook wat voetstappen liggen. Van kleins af aan kom ik daar al. Ik heb nog foto’s dat ik vol bewondering zit te wachten op het passeren van een trammetje, ik kon denk ik net lopen, twee turven hoog was ik. Als ik het mij goed kan herinneren kwam ik daar minimaal 1x per jaar, dat heb ik heel lang volgehouden, zelfs nog met mijn ex, Anita en onze twee kids. Het is door de veranderingen en verbouwingen dat ik er niet veel meer aan vind. Vroeger was alles in dezelfde schaal gebouwd en was Madurodam een miniatuurstad. Nu is het een mengelmoes van weet ik veel wat en heeft het haar charmes helemaal verloren.

Zondag 08 januari 2017 (dag 59)

12:00      Rond 23:00 doken ze hier eindelijk allemaal het bed in, behalve Justin en Sophie, die hadden hun vertier buiten de de deur. Ik deed heel even mijn best om er ook in te duiken, dat lukte niet al te erg en ben toen maar zachtjes wat gaan rommelen in huis. De belangrijkste taak was wel het huisvuil aanstampen. Je zal dat maar een mijlpaal in je leven vinden, midden in de nacht huisvuil aanstampen. Nou, lees: in Zoetermeer komen ze maar één keer in de twee weken het huisvuil ophalen. Huisvuil dat jezelf mag verzamelen in zo’n mooie rolcontainer. Het was altijd mijn taak, waar ik een sport van maakte, om voor 6 personen al het huisvuil in die twee containers te krijgen. Daarvoor had ik mij op olympische wijze getraind zodat ik de techniek verstond om tussentijds het vuil aan te stampen. Ik had zodoende een biologische perscontainer voor de deur. En dat ging natuurlijk de laatste 8 weken niet meer waardoor ik Saskia zo zag ploeteren met het huisvuil, oh oh!!  (Ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar zij is grotendeels zelf de oorzaak van de omvang aan huisvuil. Niet de hoeveelheid maar de omvang. Zij heeft zich het kleinmaken van verpakkingen nooit eigen gemaakt waardoor alle melkpakken, dozen, gewoonweg alle verpakkingen heel en in volle glorie de vuilniszak ingaan. Het lukt haar zelfs om een bananendoos in de prullenbak te proppen!!).
Nu heb ik vannacht weer eens de boel lekker aangestampt. Dit doe ik door op de halfhoge schutting te klimmen en één voor één in de containers te gaan staan springen. Als ik er nu zo over schrijf en even logisch over nadenk is het misschien wel handig en verstandig om dat voortaan ‘s-nachts te doen, haha. Ik had het gezicht wel willen zien van een eventueel passerende buurtgenoot, die iedere keer een met staartje getooid hoofd omhoog en omlaag ziet gaan. (Ik moet voor het behoud van het haarwerk met twee staarten slapen, niet vanwege een of ander pervers spel). Even terug naar het op- en af komen van de schutting. Daar is enig veerkracht voor nodig. Dat lukte ook moeiteloos alleen heb ik daar waarschijnlijk iets geforceerd of beschadigd, het bloedde even als een rund daar beneden. Na het even met een strijkijzer te hebben dichtgeschroeid ging het wel weer. (Het bloed nu nog maar een beetje).

Rond een uurtje of één lukte het toch om te gaan liggen, een paar minuten dan want Daniël werd wakker. Omdat ik het echt niet op kon brengen hem op te halen en hem überhaupt in dat stadium van mij ook niet uit bed had kunnen krijgen, liet ik dat aan anderen over. Ik had eerlijk gezegd wel verwacht dat hij gelijk naar mij toen zou worden gebracht, maar zij nam hem mee naar boven. Ik was in ieder geval weer zo wakker als wat en alert, alert en opgeladen voor een nacht met hem. Maar het bleef heel lang stil. Rond 02:00 stond Justin in de kamer en moest even vertellen wat hij die nacht allemaal had meegemaakt. Het meest indrukwekkende was wel een enorme scheur in zijn broek. Opgelopen tijdens het over-klimmen van een hekwerk, om zodoende op een braakliggend terrein te komen. Tsja, je moet er wat voor over hebben om met je vrienden droog te kunnen chillen. Ik was toen zo wakker dat ik maar weer eens een blogje eruit heb geknald, je moet toch wat!! Uiteindelijk deed ik mijn oogjes pas om 05:00 uur toe.

‘Rianne…….ik ben hier,……..Rianne……..ik ben hier,…………Rianne……..ik ben hier!!!’ Zo stond Daniël ruim 20 minuten aan mijn bed, die al fluisterend mij wakker probeerde te krijgen. Hij stond daar in zijn luiertje, met z’n dekentje in de hand. Dat moet er heel aandoenlijk hebben uitgezien. Met hulp van zijn moeder lukte het dan eindelijk om mij wakker te krijgen, zodat ik samen met hem Zootropolis kon kijken. Dit keer vielen wij samen, in elkaars armen, in slaap.

19:00        Gatver, is het al 23:59!? Dan is er nog maar één minuut te gaan totdat deze …..(piep) dag voorbij is. De laatste minuut van de kerstvakantie en morgen gaat het grutten leger gelukkig weer naar school. En ik, ik mag naar dr. Kanhai om het laatste stukje wildgroei dicht te laten branden, joepie. Wat is dit een rare periode in ons leven, zo ander dan anders. Normaal gesproken stond de kerstboom nog, was alles nog versiert, nu is alles al weg. Ik weet niet hoe het bij jullie er aan toegaat maar hier wenst niemand elkaar meer een goed en gelukkig nieuwjaar. Als ik het iemand wens dan word ik aangekeken alsof ik uit het Flinstone tijdperk kom. En voor de rest? Nou, nog even hetzelfde. Net lekker uitgebreid gekookt, kipfilet geplukt en gemarineerd, geserveerd met oma’s smulfriet, snijbonen in de knoflook, pindasaus en pudding toe.
De vannacht gecreëerde bloeding aan het kunstwerk tussen mijn benen is minder geworden alleen trekt en steekt het wat meer als de laatste tijd. Het plassen is minder makkelijk en voor het eerst was het zo’n sproeifeest dat mijn billen en de wc bril helemaal nat waren, bah!

Maandag 09 januari (dag 60)

07:00      ‘Ik kom even zeggen dat ik Sebastiaan heb gewekt, zodat jij niet vroeg wakker hoeft te worden! Oh, en je hebt een ontstoken oog.’  Schiet mij maar lek!! Ik ga aankomende nacht haar maar om 03:00 wakker maken en zeggen dat de wekker om 08:00 gaat, is toch een beetje hetzelfde nietwaar? Ontstoken oog? Vandaar dat het zo lang donker blijft, haha. Ik zit morgenmiddag zowiezo bij de huisarts (vakantie is voorbij) en dan kan daar gelijk even naar gekeken worden.
Na lang beraad met mijzelf en vriend Mario heb ik besloten om mij toch te laten testen conform de wens van de neuroloog. Ik ga de confrontatie met hem aan de volgende afspraak, nu ben ik voorbereid op zijn vooroordelen. Daarom ga ik zo maar even bloed prikken, laten onderzoeken of er misschien toch wel aandoeningen zijn die ik niet heb. Ik denk ook niet dat de rest van mijn bloedbeeld, binnen drie weken met dezelfde testen, totaal anders zal zijn.  Ach, en de verzekeraar vond mij toch al duur.

10:00       ‘Bent u er alweer?’ Werd mij net gevraagd. ‘Ik heb sinds kort een abonnement en dat scheelt enorm’, was mijn antwoord. Voor de rest hebben wij even gezellig gebabbeld. Normaal is daar nooit tijd voor maar door de zenuwen viel haar beker water om en natuurlijk over mijn papieren en paperassen van het ziekenhuis. Je krijgt natuurlijk niet dagelijks een patiënt in de stoel die a: transgender is, b: gezellig amicaal is en c: duidelijk zichtbaar zo’n beetje de grootste smeerpijp van Zoetermeer is, want hij/zij komt 8 buisjes bloed doneren waar zo’n beetje alle geslachtsziekten zouden moeten inzitten.

Ik kom dus net bij dr. Kanhai vandaan. Helaas zit er nu ook een stukje wild vlees in de schede, wat het pijnlijke plassen verklaart. Ook dit is aangestipt en dat op z’n zachts gezegd geen fijne ervaring, hier is geen enkele pijnstiller tegen bestand.
En zojuist heb ik voor het eerst weer geplast, werkelijk een uiterst pijnlijke hapening. Jeetje, echt niet normaal meer! Hopelijk is dit snel voorbij. Ik ga maar even plat, want ik ben het even helemaal zat. Dat rijmt.

Dinsdag 10 januari 2017 (dag 61)

09:30      Baalde er best van dat er een paar dagen tekst zomaar tussenuit waren gevallen. Puur om die reden was ik gisteren even heel kortaf. Eigenlijk na wat speurwerk in de instellingen zag ik tot mijn volle verbazing dat je toch de eerder getypte tekst kon terughalen, wauw. Jullie merken er dus niets meer van. Puur om die reden schreef ik gisteren niet zo veel over het bezoek aan dr. Kanhai. Buiten het nieuw gevonden plekje wild vlees in de schede was er ook wel wat goed nieuws. Ik mag weer in bad!! Daarnaast heb ik ook wat andere ongemakken met hem besproken en het meeste is toch wel geduld hebben. Wat betreft het onderzoek naar hiv en syfilis trok hij alleen maar een gezicht dat boekdelen sprak. Over twee weekjes mag ik weer terug komen, dan brand hij opnieuw de plekjes aan.

Over tot de orde van de dag: De nacht is onrustig geweest, zowel door Daniël als door de aangestipte plekken in de vagina. Het gebied deed erg zeer en door het vloeien moest ik mij vaak verschonen. Het plassen was de eerste paar keer echt niet te doen. Water mee spoelen of onder de douche plassen hielp niet. Gelukkig was het een uurtje geleden iets minder heftig, hopelijk blijft dit zo. Verder kijk ik de ochtend maar even aan, na Daniël bij de creche te hebben gebracht staan er eigenlijk geen dingen op de agenda, alleen vanmiddag een afspraakje bij de huisarts. Die afspraak was afgelopen week al gemaakt, voor overleg over de uitspraken van de neuroloog. Dat zal ik alsnog wel even doen maar de noodzaak is minder. In ieder geval kan zij even naar mijn oogontsteking kijken.

17:30       Wat ben ik blij dat ik in bed leg zeg. Veel te veel gedaan vanmiddag. Rond 13:00 gingen wij de deur uit en zijn tot een paar minuutjes geleden alleen maar bezig geweest met rennen en vliegen. Op de helft trok ik het al helemaal niet meer maar wilde niet alles op het bordje van Saskia gooien. De rest van de dag is wel voor haar, ik haak noodgedwongen af. De huisarts heeft even naar mijn oog gekeken en vertelde dat het nog niet in mijn oog zelf zat maar dat één van de vaatjes in de ooghoek ontstoken was. De komende dagen maar even goed schoonhouden. Tsja, zij had ook geen woorden over de opstelling van de neuroloog. Maar! Zij vind het een perfect idee dat ik wel wil gaan en hem daar zelf over aanspreek.

20:30    Ik kon net uit een heerlijk warm badje. Oh wat fijn, na 9 weken weer poedelen!! En de beenharen gelijk maar even met de guillotine bijgewerkt! (Niet op de Saskia manier hoor. Die heeft prachtige benen met een beetje dons en dan toch presteren om een lap vlees van 10 x 150 mm weg te hakken. Daar heeft zij vandaag een zalfje en een antibiotica kuurtje voor gekregen).

Woensdag 11 januari (dag 62, maand 2)

09:00       Hoera, 2 maanden zijn voorbij, ik zit op de helft! De helft van wat? Eigenlijk weet ik dat zelf ook niet zo goed. Ik heb gelezen dat het een maandje of 4 duurt voordat je weer alles kunt doen wat je voor de operatie ook deed. Bij mij gaat dat misschien wel op maar er zijn er die al veel eerder de draad oppakken. Nu zijn de verschillen in levens dusdanig groot dat je daar ook geen lijn in kunt trekken maar ik houd mij vast aan die genoemde 4 maanden. Als ik naar het herstel van de operatie zelf kijk en de narigheid van de zenuwpijn weglaat dan geloof ik steevast in die periode. Ik zou zeker binnen 4 maanden weer dusdanig op de been zijn dat meedraaien in de maatschappij weer mogelijk zou zijn. Dus ja, 3x hoera voor de mijlpaal om halverwege het eerste traject te zijn!
Maar daarnaast zal er een oplossing moeten komen voor de zenuwpijn. In die neuroloog heb ik nu geen enkele vertrouwen en er is best wel wat nodig om dat te veranderen, ik ga in ieder geval mijn zegje doen. Ik hoop dat de reumatoloog en nu de huisarts gelijk krijgen met hun visie op de pijn, namelijk dat er tijdens de operatie een zenuw bekneld is geraakt en dat deze, of met een beetje hulp,  zichzelf weer hersteld. Dat hoop ik dan want als ik heel eerlijk mag zijn ga ik het steeds somberder inzien. Niet omdat ik hypochonder zou zijn of dat ik nu ineens een zwartkijker aan het worden ben. Nee, gewoon omdat het niet goed aanvoelt, zo’n onderbuik gevoel en natuurlijk de zenuwpijn die overal doorheen komt. Oh ja, ook zo leuk, waarschijnlijk door het stilleggen van de Humira breekt de psoriasis plotsklaps uit. Ik overweeg om uit eigen beweging maar weer te beginnen.

Zo maar even lekker onder de douche stappen en kijken wat ik vandaag kan gaan uitspoken. Er zijn wat dingetjes die aandacht nodig hebben en waar ik werk van moet gaan maken. Ik weet alleen niet of ik dat nu al in gang moet zetten of dat het verstandiger is om even te wachten tot dat ik wat beter op de been ben. Best moeilijk om beslissingen te nemen terwijl je niet weet hoe je er straks lichamelijk aan toe bent.

17:30      Dat heb ik weer! Onder het oog van een heleboel ouders maakte ik een smakker van heb ik jou daar en zat gelijk tot in mijn kruin onder het stro. Het was hier, ondanks de storm en af en toe een buitje, best mooi weer. Ik had er eigenlijk ook helemaal geen trek in, niet om mij aan te kleden, niet om naar buiten te gaan, maar wel in een uitje met Daniël. Ik liet mijn keus maar op “Het Geertje” vallen, daar kun je je nooit een bult vallen. Althans, daar ging ik vanuit! Ze hadden de boerderij helemaal in kerstsfeer gedecoreerd en een aantal dierenverblijven waren omgetoverd tot een speelparadijs. Zo was de hooischuur verbouwd tot een hindernisbaan. Rondom een verhoogd plateau was een klimsituatie gecreëerd en Daniël vond het reuze interessant. Ik hielp hem op de eerste strobaal en voor de rest moest hij het zelf doen, achter de ander kindertjes aan. Bij de tweede, wat hogere hindernis, zag hij het niet meer zitten en durfde geen kant meer uit, dikke tranen rolden over zijn wangetjes. Ondanks dat ik mij voor geen meter kon verplaatsen stapte ik op het plateau van stro, zette twee stappen in de richting van Daniël en verloor ineens alle grip op de ondergrond. Ik probeerde mij staande te houden en begreep niet was er onder mij gebeurde, wat ik ook probeerde, ik stortte te gronden, in een laag stro waar geen massa in zat, waar ik helemaal in weg zakte…………..(Trouwe lezers kennen mijn drijfzand fobie). Ik ben er uit kunnen komen en gelijktijdig ook nog eens Daniël naar beneden kunnen halen. Wat bleek nu, de eerste meter van het plateau was van vast stro, daarachter bevond zich een soort van kussen, waarover een laag stro lag. Als ik beter had gekeken had ik het waarschijnlijk wel gezien, maar ik had mij helemaal gefocust op de kleine.

‘En, blijven jullie bij elkaar?’ Wat jammer nou van deze vraag. Na het stro avontuur en een korte wandeling doken wij, volledig doorgewaaid, de droogte in en dronken samen een kopje thee. Daniël koos voor een biologisch ijsje. Op een gegeven moment kwam er een jongeman met twee kindjes bij ons in de zithoek zitten. De ogen van hem en Saskia smolten ineen en een hele innige omhelzing volgde. Twee mensen die elkaar uit het oog waren verloren, die elkaar ruim 20 jaar niet hadden gezien, werden herenigd in een tot restaurant omgebouwde geitenstal. In een korte tijd moesten zij samen al die jaren bijkletsen. Jammer dat hij die vraag stelde, maar als ik die twee zo samen zag snapte ik het wel (hij is vrijgezel)…… dat kan nog wel eens iets moois worden :).

Donderdag 12 januari 2017 (dag 63)

07:30       Gisteravond weer in bad geweest. Niet gepland maar nadat Daniël en Sebastiaan hadden gehoord dat ik dit weer mocht, wilden zij heel graag dat ik ook in bad kwam. En dat was heel wat, mij voor het eerst blootgeven aan de kinderen. (Al had Daniël mij al een keer onder de douche vergezelt). Maar voor Sebastiaan was het een heel ander verhaal, die was heel erg nieuwsgierig. Eerlijk gezegd keek hij maar heel even en toen hij door had dat er eigenlijk niets viel te zien was er geen vuiltje meer in de lucht en hadden wij als vanouds weer dikke pret in bad.
Na aardig wat daagjes beneden te hebben geslapen moest ik echt weer naar boven. Saskia trok het echt niet meer en heeft mij uiteindelijk over kunnen halen. Weer op de steek en om 05:00 naar Zootropolis kijken, wat zou je anders moeten doen? Daniël ligt alweer een half uurtje te knorren en ik observeer het opstarten van de rest van het span, dit m.u.v. Saskia, die was om 05:30 weer haar bedje in gekropen. (Ze probeert te slapen maar dat gaat echt niet lukken, ze zijn namelijk met de riolering bezig en grote vrachtwagens maken buiten enorme herrie).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s