Oei ik Groei (1)


Het is verstandiger om geen “rechtsomkeer” te maken en door te gaan zonder achterom te kijken. Ik kan het, maar kan ik dat maken?

Met mijn armen gespreid vlieg ik omhoog, in een tempo dat mijzelf ook heel erg verbaasd. Dat het ging gebeuren, dat wist ik, daar was ik op voorbereid, daar werkte ik naar toe, dat wil ik ook maar al te graag. Ruimte genoeg, ruimte onder mijn armen om hen mee op reis te nemen, zij die het waard zijn, zij die echt willen, zij die net als ik geloven dat het kan. Dat doel heb ik voor ogen, al heel lang. Noem het uitvliegen, groeien, ontwikkelen, voor jezelf kiezen. Ja, voor mijzelf kiezen! Ik had het al heel lang gehad met de persoon die ik was maar ook zeker met het leven waarin ik zat, zat vastgeroest. Juist dat voor mijzelf kiezen stuit sommigen tegen de borst, alsof ik uit egoïsme voor mijzelf kies. Die hebben het zo mis, die stonden dan al die tijd zo dichtbij en blijken nu verder weg te staan dan ooit.

Misschien weer zo’n lekker cliché, zo’n metafoor van Rianne,  geef het maar een naampje. Ik koos meerdere malen in mijn leven voor een bepaalde koers, een doel. Een ieder die mij kent weet hoe enorm ik mij kan en heb vastgebeten in die doelen. Vastgebeten en tot op het bittere eind vast heb geklampt aan iets wat niet meer levensvatbaar was. Vastgeklampt aan iets waar anderen allang waren afgehaakt en ik niet werd geprezen om het doorzettingsvermogen maar werd verguisd omdat ik meer kapot maakte dan nodig was. Zo ook verging het mij in niet materiële zaken. Het was mijn keus, mijn leven en niemand kon mij er van weerhouden om er voor te gaan, er voor te gaan tot aan het gaatje en nog verder. Ik heb daarbij ongelooflijke fouten gemaakt, fouten gemaakt door te trachten iets vast te houden wat niet vast te houden was, vast te houden wat niet meer vastgehouden wilde worden. Maar ook zeker vast te houden omdat iets of iemand het waard is of was om niet losgelaten te worden. Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat de ander dat niet wil(de).

grand-canyon-colorado-river

En nu sta ik daar, aan de voet van een immense kloof, een voor velen een onneembare kloof, een kloof die anderen al bij voorbaat deed omdraaien. Een kloof die vol verbazing doch respectvol werd toegejuicht aan het handjevol die in mij geloofde, die mij steunden en waarvan men dacht dat zij samen met mij die kloof zouden overbruggen. Met mijn armen gespreid vloog ik omhoog, in een tempo dat mij ook verbaasde. Met ruimte genoeg onder mijn armen, ………..een ruimte die leeg is gebleven. Een immense kloof, achter mij, weliswaar aan de overzijde maar na een simpele, denkbeeldige “rechtsomkeer” sta je weer aan de voet. Daar sta ik nu, ik heb het bereikt en die mega prestatie, daar mag ik mijzelf best voor belonen, daar mag ik diegene die het mogelijk maakten ook voor belonen, dat doe ik ook. Dat doe ik door te laten zien dat ik een enorme stap naar mijn bestemming heb gemaakt. Door het tonen van mijn blijdschap, het glinsteren in mijn ogen te laten spetteren, het virtueel meenemen op mijn reis door er enthousiast over te vertellen en te schrijven.
Maar het voelt helaas niet goed, daar aan die andere kant van die kloof. Het lijkt misschien wel zo, voor jullie lezers, meelevenden, liefdevolle vrienden en familie, dat ik die kloof zelf heb gecreëerd tussen mij en zij die achterblijven, maar dat is niet zo. Die kloof was er al, lang voordat ik aan mijn reis begon. Die kloof was al door het verleggen van (ongekende) grenzen, van (bijna eigenlijk niet te herstellen) fouten ontstaan en eindeloos diep uitgesleten. Gaandeweg in mijn proces leken de scherpe kantjes wel te zijn verdwenen maar die hebben de wanden van de kloof echter gevaarlijk en onbegaanbaar glad gemaakt, de diepte bleef.

Het is verstandiger om geen “rechtsomkeer” te maken en door te gaan zonder achterom te kijken.Ik kan het, maar kan ik dat maken? Ik presteer een keertje heen en weer nog wel, makkelijk zelfs. Maar kan iemand onder mijn vleugels het ook opbrengen om alles wat er niet hoort, wat er niet meer toe doet, wat een obstakel is, daar te laten, daar alles aan de voet van de kloof achter te laten?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s