Dagboek SRS week 8


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb. 

Vrijdag 30 december 2016 (Dag 50)

01:00      Zoals altijd mag ik weer achteraan sluiten als de griep ons huisje binnensluipt. Het lijkt er op dat Sophie en ik de hekkensluiters zijn. ( Eén keer niet de griepprik gehaald en direct het moerhaasje). Het is ook om die enkele reden dat ik niet geschreven heb, of toch niet. Er zijn een paar zaken die mij niet lekker zitten, met de één ben ik bezig en met de andere moet is iets gaan doen, dit keer echt iets mee gaan doen. De patiëntenstop bij dr. Kanhai heeft mij echt geraakt. Ik kan niet anders zeggen dat de Raad van Bestuur een sluitende brief heeft geschreven en dat de meesten mensen er werkelijk geen enkele donder om geven maar helaas word een hele grote groep mensen zwaar gedupeerd. Ik begrijp ook wel dat dit hard aankomt bij hen die het aangaat en daar wil en ga ik zeker wat mee doen maar voor nu zal mijn relaas hier verder geen stand houden.

Gisteren heb ik dan eindelijk het eerste onderzoek aan mijn voeten gehad. Al snel bleek het niets te doen te hebben met mijn reuma, joepie zou je dus zeggen. Nou dat is het net even niet! Ik kan hier op de zaken vooruit gaan lopen en alles neergooien wat ik inmiddels heb gelezen op Google maar dat gaan wij even niet doen. Waar nu aan gedacht word zijn zenuwpijnen. Mogelijk ontstaan door een (tijdelijke) beschadiging van een zenuw in de rug, die door het lange liggen op de plank van de OK beschadigd is geraakt , of door die verdomde anti trombose dingen die ik de eerste drie dagen na mijn operatie moest dragen.
In eerste instantie werd ik onderzocht door de reuma-consulente, die in de verste verte geen afwijkingen kon vinden die naar een reumatische oorzaak wees. Ik had een licht bezinksel van het bloed maar dat was niet verontrustend. Derhalve volgde er even overleg met mijn vaste reumatoloog en wilde hij mij ook even zien. ‘Wat zei de huisarts?’ vroeg de reumatoloog. ‘Nou, die vroeg eigenlijk niets want de assistente kon het type anti-trombosebehandeling niet dus had een afspraak volgens haar dan ook geen enkele zin!!!!’ ‘Dan moet u zich toch eerst even wenden tot de behandelend chirurg’, zei de reumatoloog. ‘Uh, die verwijst mij naar u, in die zin dat ik de klacht afgelopen week bij hem had neergelegd, hij geen antwoord wist en zodoende mijn advies u te benaderen de juiste vond’.

Hij was dus duidelijk niet gerustgesteld en er werd vervolgens een spoed afspraak gemaakt bij een neuroloog. Daar kan ik volgende week donderdag gelukkig al terecht. “Joepie, het houd niet op”. Oh ja, ik mocht per direct mijn pijn-medicatie verhogen. ‘Welke pijn-medicatie?’ vroeg ik. Ze vonden het beide uiterst vreemd dat ik niets tegen de pijn gebruikte. ‘Niets helpt want 3000 mg doet niets dus daar ben ik een kleine twee weken maar meer gestopt, vertelde ik. Je raad het al, ik moet daar acuut weer mee beginnen en krijg er als cadeautje 3x daags Tramadol bij. En om het nog leuker te maken was het meer dan gewenst dat ik z.s.m. weer begin met het innemen van Methotrexaat, de Humira mag deze keer nog even wachten. In eerste instantie had ik weinig geloof in de toevoeging van Tramadol maar ik moet bekennen dat de pijntjes op dit moment heel dragelijk zijn. Ik zou het helemaal niet rot vinden als dat een tijdje zo blijft.

Door de opkomende griep, het lange wachten in de wachtkamer en de toch wel belastende wandeling in het ziekenhuis kan ik niet spreken van een heerlijk dagje.
Wat wel heel erg fijn is, is dat Sophie steeds meer vrienden en vriendinnen thuis uitnodigt. Zo kwam er gisteravond een jongeman op bezoek waarmee ik de hele avond gezellig heb zitten kletsen. Nu zag hij mij voor het eerst en dat vond ik zelf wel moeilijk. Juist omdat ik er nu zo verschrikkelijk mannelijk uitzie, veel erger als normaal dan :). Ik droeg op verzoek van Sophie geen pruik en voor de goede orde enkel een staartje in die plukken die mijn hoofd rijk is. Daarnaast droeg ik een heel neutraal long-shirt met een ochtendjas. Ik vond het uiteindelijk wel best, nog een paar nachtjes slapen en dan komt mijn eigen haarwerk weer op z’n plekje!! Ik kan niet wachten!! Gelukkig heb ik mijn blonden lokken weer terug op de dag dat mijn grote zus Sandra een dagje op bezoek komt. Ik zie er echt naar uit om haar weer te zien.

10:30         Voor het eerst een nachtje niet boven geslapen. Ik was er gisteravond en vannacht echt niet aan toe om ook maar iets te doen. Ja, tussen 00:30 en 02:00 had ik even een opleving. Daarna was mijn lijf een straalkachel en zweette het bed uit, wat overigens wel goed heeft gedaan want ik voel mij al stukken beter. Al is het wel zweverig, van de medicijnen denk ik, die dit keer wel aanslaan want de pijn is afgenomen. Zelf vind ik dat het gebruik van pijnstillers het genezingsproces verbloemen. Het is natuurlijk wel fijn dat je niets meer voelt maar ik denk wel dat je daardoor makkelijker over grenzen gaat.

17:15          Wat een verademing is dit zeg. Al de hele dag bijna geen pijn in mijn voeten gehad. Een leuke bijkomstigheid is dat de plek van het wild-vlees ook bijna gevoelloos is. Ik word er een beetje suf van maar dat neem ik maar op de koop toe. Als het zo doorgaat loop ik heel snel weer normaal en kan ik eindelijk recht zitten. Wel op die ring hoor maar ik hield dat niet lang vol en meestal zat ik daarbij ook op één van de twee billen.

Zaterdag 31 december 2016 (Dag 51)

09:00      Het hoort er allemaal bij, wij zijn tenslotte ook jong geweest. Sophie is vannacht zo ongelooflijk ziek thuis gekomen waardoor wij uren wakker zijn geweest. Het was rond een uur of drie dat wij gewekt werden door geluiden die niet echt geruststellend klonken. Beneden troffen wij het groepje vrienden aan waarmee zij op pad was geweest en die heel zorgzaam met haar bezig waren. Het heeft uiteindelijk tot 06:00 geduurd totdat zij in slaap is gevallen, de arme drommel, die zal het vandaag heel zwaar gaan krijgen.
Mijn meisje heeft het de laatste maanden best zwaar gehad door de relatiebreuk. En eigenlijk zou ik moeten zeggen: de laatste twee jaar zwaar gehad. De laatste tijd krijgen wij heel summier dingen van haar te horen waar onze nekharen van overeind gaan staan. Mijn intuïtie aangaande dat mannetje is nooit verkeerd geweest!

Wat gezondheid en herstel betreft, nou, hoe moet ik het zeggen: doordat alle pijntjes naar de achtergrond zijn verdwenen heb ik een paar dingen te hardhandig aangepakt, waardoor de omgeving van de wildgroei is gaan bloeden. Daarnaast durfde ik, omdat het dit keer veel minder gevoelig was, dieper met dilateren te gaan, met een klein bloedinkje tot gevolg en een iets wat beurs gevoel. Neemt niet weg dat ik geniet van de pijnbestrijding. Ik kan weer normaal lopen en staan waardoor ik op de valreep toch nog alle benodigdheden voor oliebollen heb laten halen. Dat word traditioneel bakken vandaag!!
De vagina, ik vind de vagina er al heel erg mooi uit gaan zien. Er zijn, na mijn beste weten, geen echte oneffenheden en alles is heel mooi aan het genezen. Het lijkt er zelfs wel op dat alles ook netjes op elkaar aansluit, vooralsnog bespeur ik nog geen enkel litteken.

15:30       Ik heb het gered en ben nu gekreukeld. Mijn jaarlijkse taak zit er op. De oliebollen en appelbeignets liggen te lonken in de schalen en zijn klaar om bestrooid te worden met een laagje poedersuiker. Smullen maar!! En ik, ik ga maar even heel snel plat om nog een beetje van de avond te kunnen genieten. Na bijna 4 uurtjes staan in de keuken heb ik het even gehad.

Zondag 01 januari 2017 (Dag 52)

images-4

 

Maandag 02 januari 2017 (Dag 53)

13:45         Over tot de orde van de dag. Ik heb genoten van de feestdagen maar ook blij dat langzaamaan alles weer gewoon wordt. De kids hebben nog een weekje vakantie en dan is de dagelijkse rust weer helemaal terug. Het is heerlijk hoor, de kids de hele dag om mij heen, dat is het niet. Maar als je zelf niet helemaal in orde bent dan is het soms iets te veel. Door de leeftijdsverschillen is er ook de hele dag bedrijvigheid in huis, soms tot in de hele vroege uurtjes en het verbaast mij ook niet meer dat er een z’n bed in gaat als ik er uit kom. Maar vanochtend was het stil, muisstil omdat iedereen nog ontregelt is van de jaarwisseling. Ik heb Sophie maar laten slapen en ben voor het eerst weer zelf achter het stuur gekropen. Ik moet zeggen dat dit redelijk goed ging. Voor vanochtend stond er een belangrijke afspraak in de agenda, ik kreeg eindelijk het haarstuk weer terug op mijn hoofd. (En dat zit mij daar weer een partij heerlijk!!)  En toen ik thuis kwam waren alleen Daniël en Saskia wakker. En hoe!!! Saskia had met een nieuw scheermesje een enorm stuk vel van haar scheenbeen verwijderd en zat heel triest op mij te wachten, er lag werkelijk overal bloed. In de badkamer, de trap en vooral de woonkamer leek wel op een CSI decor….. Ik moest hiervoor echt even een beroep doen op buurman Mark, die ambulance verpleegkundige is. Niet dat ik het niet had gekund, maar meer omdat ik geen verbandmiddelen meer had en Mark het natuurlijk heel erg goed kan :).
Daniël vindt het ook meer dan heerlijk dat ik weer gewone kleren aan heb en rondwandel. Hij stond er op dat ik samen met hem naar de Lidl ging om broodjes te kopen. Oke, ik smolt en ben maar even met hem en Sophie naar het winkelcentrum gereden. Ik bleef in de auto zitten want een rondje Lidl trok dit oude lijf niet meer en ik wil nog wat boodschappen energie bewaren voor vanmiddag. Dan ga ik even met Saskia shoppen. Nog wat vlees in huis halen om te mini-wokken, want we hebben nog zoveel eten over van vorig jaar. Met een klein beetje vlees kunnen wij weer een gezellige avond wokken!

Dinsdag 03 januari 2017 (Dag 54)

10:30       Ondanks dat het een sta-in-de-weg ding is in de woonkamer, is het ziekenhuisbed ook een welkome luxe. ‘s-Ochtends vroeg is het heerlijk om vanuit het warme bedje boven, weer beneden onder de wol te kruipen met een bakje koffie en de krant. Ook ‘s-avonds is het een gemak van heb ik jou daar. Ik kan echt nog niet lang rechtop zitten, wel schuin of met opgetrokken knieen in een van de hoeken van de bank. Wat overigens ook in een van de fauteuils lukt. Alleen hebben wij een huis vol kids en dat maakt het hebben een eigen plekje heel luxe.
Oke, door de aanwezigheid van die luxe hang ik misschien net even iets te veel in bed, maar aan de andere kant remt het mij ook af om teveel over mijn grenzen heen te gaan.

Ondanks dat de Tramadol versuffend werkt, kan ik door de vermindering van pijn veel meer doen. Het lijkt hierdoor wel alsof ik met sprongen vooruit ga, wat dus eigenlijk niet klopt. Ik ben ook reuze benieuwd naar de oorzaak van de zenuwpijn in mijn voeten, waarvan ik nu overigens ook eenzelfde klacht heb gehoord van een vriendin. Bij haar word er gedacht dat de oorzaak te herleiden is naar de hormonen.

Woensdag 04 januari 2017 (Dag 55)

19:30         Weer een lekkere lange dag achter de rug gehad. Daniël kreeg het al om 04:30 op z’n heupen en wilde perse met mij beneden zitten. Wie ben ik om daar tegenin te gaan!! Zo gezegd, zo gedaan en na een paar uurtjes Dora, 10 x de pinguin song en nog wat van dat grut vermaaksel viel hij uiteindelijk om 08:00 in slaap, midden in mijn bed dus voor mij bleef de koude leren bank over…….. welterusten ouwe, pppffff. Ik pakte nog wat van die half-slaapjes, niet echt lekker en zeker niet zonder dekbed. Nu kan ik wel vol met pijnstillers zitten, het helpt niet tegen een koude omgeving, bbrrr, niet fijn. Rond een uurtje of elf werd hij weer wakker en kwam ook een deel van de rest naar beneden, samen met Saskia dronk ik een lekker bakkie.
Hierdoor kwam de oh zo gewaardeerde douchebeurt een beetje laat vandaag en daar had ik juist zo’n zin in. Zin in een staaltje zenuwslopend werk onder de douche. Diegene die mijn blogs trouw lezen weten dat ik lichaamsbeharing alleen op mijn hoofd leuk vind, juist op de plek waar het niet meer wil groeien. En er was ook een plek die normaal gesproken haar vrij was, maar waar ik door de operatie echt niet in de buurt durfde te komen, niet eens met mijn handen, laat staan met een scheermes. Maar goed, eens moet de eerste keer zijn en vandaag was het zover, nog niet met een mes maar met een precisie tondeuse.  Ik durfde het aan omdat alles zo mooi geheeld is, er geen zwellingen meer zijn en het stukje wildgroei makkelijk te ontwijken is. Het is nog niet helemaal naar mijn zin en het is al helemaal niet glad, maar het oogt al zoveel frisser en mooier, wauw…

Vanmiddag enthousiast de deur uit gegaan om met Saskia wat boodschappen te doen en even mijzelf te verwennen door mijn wenkbrauwen te laten behandelen. Dat was na tien weken echt wel nodig!!! Geen spectaculaire dingen allemaal, gewoon dingen uit het dagelijkse leven en dat maakte het toch speciaal, speciaal omdat alles zo lang geleden lijkt en het weer langzaamaan mogelijk is.

Donderdag 05 januari 2017 (Dag 56)

12:30        Ik maak natuurlijk zelf wel uit wat ik hier schrijf, al was het misschien beter geweest dat ik even had gewacht. Wellicht te emotioneel…… Ik ben net terug van de neuroloog, weet je wel, het probleem met de voetjes door een mogelijke beknelling van een zenuw. Maar ik ben gewoon even uit mijn doen omdat dingen tijdens dit bezoek mij van slag hebben gemaakt, mij eigenlijk een onbehaaglijk gevoel hebben gegeven. Een gevoel dat ik in een bepaalde hoek werd gedrukt waarin ik helemaal niet gedrukt wil worden. Het kan aan mij liggen, het kan aan de omstandigheden liggen, schiet mij maar lek of is het misschien beter om toch maar even te wachten met schrijven. Oke, er werd tijdens het onderzoek met NAdruk gezegd dat de verschijnselen die ik heb vaak voorkomen bij HIV en syfilis. ‘Maar beste man, ik ben de laatste maanden al op van alles en nog wat getest en daarnaast heb ik absoluut geen wild seksleven, dan wel heb ik de laatste 21 jaar nimmer een andere partner dan mijn vrouw gehad!!!’ Haarfijn legde ik hem zelfs voor dat ik voor aanvang van de hormonenkuur, in verband met het invriezen van sperma, nog op van alles en nog wat ben getest. Ik was zo flabbergasted dat ik mij überhaupt had verdedigd, dat ik dit over mij heen heb laten komen, dat ik maar direct naar huis ben gereden en het bloedonderzoek naar een andere dag schuif.

Ben ik nou raar als ik zeg dat ik mij ineens vies en goedkoop voel??

2 gedachtes over “Dagboek SRS week 8

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s