Dagboek SRS week 6


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex reassignment surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb. 

Vrijdag 16 december 2016 (Dag 36)

Rianne, 06:00     Laat de dag maar komen, ik heb er zin in, ga er gedoseerd tegen aan. Niet dat ik ook maar iets ga forceren maar wil er wel een beetje naar toe werken dat ik over een weekje of 2-3 het ziekenhuisbed op kan laten halen en dat eventuele rustmomentjes in de slaapkamer worden gedaan. (Waar dat tenslotte hoort).
Ik snak er wel naar om weer lekker in de buitenlucht te kunnen wandelen, fietsen en samen met Saskia even van een bakkie achter glas op een terras te genieten. Samen op een duinpan staan om de wind te voelen en de zeelucht te snuiven. Met storm het strand op, weliswaar met de wind in je rug, warme chocolademelk met slagroom en dan over land weer terug. Dat terug hoeft niet als je dat niet wilt. Dat is bij ons zo handig aan het openbaar vervoer want vlak nabij ons optrekje in Zoetermeer rijd de RandstadRail, die ons zonder overstap naar Lookhill brengt. (Een willekeurig maar leuke route).Van daaruit kun je bijvoorbeeld naar het Noorderstrand van Scheveningen lopen en weer hup op het trammetje richting Centraal Station stappen. Daar weer in de RandstadRail duiken en binnen 15 minuten zijn wij weer thuis. Oh, toch nog even een wijze tip als je wel moet teruglopen, loop de “heenreis” altijd tegen de wind in!!

Trouwens, er is van het koken gisteren niets terecht gekomen. Sophie wilde zo graag auto rijden dat zij van alles verzon om maar in te kunnen stappen. Zo wilde zij graag naar de snackbar rijden om ons te trakteren op junkfood en daar konden wij geen nee tegen zeggen. Het zal dan hopelijk wel vandaag worden dat ik één van de twee gerechten ga klaarmaken. Het zal naar alle waarschijnlijkheid wel de “geplukte kip” worden.

19:00      Eerst maar het goede nieuws, vandaag weer heel veel tijd in de keuken kunnen doorbrengen en buiten de boodschappen alles zelf kunnen bereiden. img_2095Mede door een heerlijk recept van vriendin Lieke is het een geslaagde maaltijd geworden. Ik heb het gered, dat zeg ik niet zomaar want ik ben bang dat er serieus iets niet goed gaat en het maandag een rondje Alkmaar gaat worden. Ik kom daar morgen wel op terug want wat  vandaag wel goed ging en de looks op zo’n maaltijd ga ik niet verpesten. (Oh, voordat ik het vergeet: vandaag stond er een heel mooi kerstgeschenk voor de deur. Neergezet door een anonieme gulle gever. Dank je wel, wij zijn er heel erg blij meer!!). En ondertussen is Sophie niet meer uit de auto te slaan, dit terwijl zij hem gisteren min of meer teleurgesteld naast ons huis had neergegooid. Wat was er nu aan de hand, nou, de Volvo heeft last van lekstroom en nu hij al weken stil stond moesten mijn vrienden van de ANWB* komen. Dus dat was het eerste wat tegen zat. Daarnaast lagen er al een poosje natte kranten in de auto (ander verhaal) dus de boel bleef beslagen en dat terwijl het haar allereerste ritje in deze auto was. En als vierde punt brandde de dashboard verlichting niet. Tja, en het is ook even wennen van een bijna nieuwe les auto (BMW) naar een afgetrapte Volvo station.

*De ANWB, juist! Ik heb daar al eens eerder een blog aan besteed omdat het mij maar niet lukte om mijn initialen en geslacht daar te wijzigen. Dat is nog steeds niet gebeurd en ik heb het zelf op z’n beloop gelaten. Maar nu kreeg ik mijn zuurverdiende, nieuwe, Gold-card binnen, die tot mijn schrik tot 2022 geldig blijft. Dus op één en dezelfde kaart nog 5 jaar dhr. blijven. Dacht het niet!! Direct in de telefoon geklommen en ben na een lang gesprek iets wijzer geworden. Als ik mij, met mijn gewijzigde geboorteakte, meld bij een ANWB winkel dan moeten zij dit volgens de telefoniste zo kunnen regelen. Als ik maar kan aantonen dat ik vroeger dhr. was en nu mw. Ik ben benieuwd of dat gaat lukken. Ik houd jullie op de hoogte.

Zaterdag 17 december 2016 (Dag 37)

Rianne, 15:00       Beloofd is beloofd, ik zou er nog even op terugkomen maar eerst even hoe de dag verder is begonnen en hoe ik het tot 15:00 heb gedaan. Eigenlijk naar omstandigheden best goed. Ik was weliswaar weer eens om 04:00 uur wakker maar heb daarna gelukkig nog een beetje kunnen slapen. Saskia was ook redelijk vroeg beneden omdat Daniël vroeg uit de veren was, volgens mij was dat rond 09:15. Na die tijd heb ik niet meer in bed gelegen. Onder andere lekker een beetje rondgelopen, bed verschoond en uitgebreid gedoucht. Vandaag krijg ik bezoek van Lotte en Will en ik wild er graag nog een beetje verzorgd uitzien. Om die reden ook maar mijn oude pruikje uit de doos gehaald, alles beter dan dat kale hoofd. (Trouwens, ik loop al ruim een week rond met die halve gare plukken op een kaal hoofd rond maar geen van de kids hebben daar iets van gezegd, ook nu van de pruik niet!).  Nu dus voor het eerst weer even in bed en doe zo een poging om in alle rust te dilateren.

En dat is nu juist even helemaal geen feest. Het is al zeker een week heel erg opgezwollen aan de linkerkant en tot gisterochtend leek de schaamlip aan die zijde wel onderdeel van een zwemband. En dan ook nog eens in een heel hard opgepompte versie. Het was tot die tijd pijnlijk maar te verdragen. Ook omdat ik in wijze berichten van andere lotgenoten wel gelezen had dat zwellingen de gewoonste zaak van de wereld waren had ik geen zweet- of paniek aanvallen. Er kwam meer wondvocht en iets meer bloed los dan de weken er voor maar ook dat was niet verontrustend. (En aan die zelfde kant, maar dan aan de onderzijde, zorgden een paar door de huid stekende hechtdraden voor wat ongemak en lichte ontstekinkjes, ook niets om je druk over te maken). Maar goed, gisteren natuurlijk lang gestaan en ineens was daar zo’n heftige pijn, gevolgd door een gevoel alsof er van alles langs mijn benen liep………. ja, gatverdegatver en auw!!!
Dit keer maar wel even een duidelijke spiegel gepakt en de boel eens goed te inspecteren, fijne aanblik,….not! Onderhuids heeft er blijkbaar een ontsteking gezeten die uit eigen beweging maar besloot om open te klappen, alsof er een luik was uitgewaaid. En had ik gisteren nog tijd om er naar te handelen, niet echt. Daarom maar direct begonnen met het zeer goed schoon maken en schoon houden. En dat is, buiten een niet prettige klus, ook nog eens heel arbeidsintensief. Het lijkt een beetje, tot nu toe, op water naar de zee dragen, er komt zoveel rommel uit die plek. Wat mij wel verbaasd is dat er geen koorts bij komt kijken en dat de “wond”niet klopt o.i.d. Ik zal maandag wel horen of ik mijzelf nu voor de gek aan het houden was of dat het inderdaad een gevalletje van ach, dat kan gebeuren, was.

Zondag 18 december 2016 (Dag 38)

Rianne, 12:00      Ik begon hier iets te schrijven wat ik uiteindelijk meer vond passen in een blog. Dus even aan het knippen en plakken gegaan.

Maandag 19 december 2016 (Dag 39)

Rianne, 10:00      Als je de afgelopen dagen alles gevolgd hebt zou je denken dat ik inmiddels al uren met specialisten aan de telefoon heb gehangen en mij aan het voorbereiden ben om met een trauma helikopter naar Alkmaar te worden gevlogen. Nog even niets van dit alles, het is gewoon zo dubbel. Omdat het op het randje van houdbaar en beheersbaar is voel ik mij een beetje bezwaard om zoveel ophef te maken om misschien wel een zeepbel. En eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik “even” in Alkmaar moet komen. (En dat zal maar voor niets zijn!). Nu heeft Saskia gisteravond uitgebreid medisch onderzoek verricht en zij vond dat het er, ondanks alle heftigheid, toch een ietsje pietsje beter uit zien. Maar zo toch maar even bellen.

Gisteren werden wij bezocht door Siep, een vriend van mijn schoonzusje. Een aardige man die Saskia even wilde helpen met wat lastige, zware, klusjes. We raakten aan de klep terwijl ik weer een nieuw recept van Lieke aan het uitproberen was. Teriyaki kip spiesen met wok groente en gekruide rijst. Ik kook doorgaans altijd ruim voldoende zodat onverwachte gasten altijd kunnen aanschuiven, hij vond het heerlijk! Ik moet er deze keer wel bij zeggen dat het koken deze keer meer van mij vroeg dan de dag er voor. Vanavond kook ik alleen voor Sophie want Saskia gaat met een vriendin, twee stoere mannen en onze 2 jongste kids naar een kerstdiner en een vuurwerkshow, wat een bofkont! Ik weet nog niet wat Justin gaat doen. Of hij kiest voor mijn hap of dat hij voor zijn job bij de AC-tion nog snel even iets anders naar binnen frommelt.

Rianne, 11:00     ‘U bent geen pieper! Dat siert u maar in dit geval kan het tegen u werken’! Dat vertelde de arts-assistent zojuist. Het medisch geconstateerde gebrek klonk haar als een (beginnende) ontsteking dus of ik zo snel mogelijk even naar Alkmaar wilde komen. Tsja, hoe dan? Ik heb uitgelegd dat ik nog een van de weinigen in Zoetermeer ben met zonder een eigen chauffeur dus iets moet regelen, een bijna uitgesloten mogelijkheid dus. In het geval dat het vandaag niet mocht lukken dan kan ik morgen ook om 13:30 uur terecht, dan bij dr. Kanhai zelf!! (Lijkt mij ook helemaal niet verkeerd).

images-1Rianne, 15:30     Ondanks mijn uitvraag op Facebook, ingelast journaal en hulp van een bekende piloot is het mij niet gelukt om vandaag nog naar Alkmaar te kunnen gaan. Ja, ik weet ook wel dat er een auto voor de deur staat, Saskia een rijbewijs heeft en Sophie ook net de trotse eigenaresse van zo’n roze kaartje is, maar: Saskia gebruikt het rijbewijs alleen om zich te legitimeren want het jachtige en agressieve verkeer hier vind zij maar niks (groot gelijk) en Sophie, uh,….. die moest met spoed naar Den Haag om een truitje te kopen. En ik mag en kan nog geen auto rijden. In uiterste nood zou ik er wel komen maar ik moet ook nog terug!! Dus richt ik al mijn pijlen maar op morgen. (Oh, en voor de snuggere onder ons, ik durf geen parachute te springen dus al had ik een bevriend piloot en een vliegtuig ter beschikking, dan nog ……).

img_2097-1

 

En nu ga ik mij bezig houden met het avondeten. Vandaag gekozen voor Lieke’s pasta, de tonijn-pesto versie. Dat word smullen!!

19:00    Dat is goed gelukt en het smaakte ons voortreffelijk.

Dinsdag 20 december 2016 (Dag 40)

Rianne, 02:45       Oeps, misschien toch maar eerder aan de bel moeten trekken? Ik weet nou niet of ik het net droomde of dat een moment uit de film “Everest” mij te binnen schoot. (Ik heb wat met die film:)). Er speelt zich een scene af dat iemand zo erg onderkoeld is dat hij door de hitte word bevangen en zijn beschermende kleding zelfs uitdoet. Met datzelfde gevoel lag ik net in bed, na net geplast te hebben kreeg ik het zo warm dat ik het dekbed van mij afgooide en ik niet meer afkoelde. Ook na een half uur werd het niet minder. Voor mijn doen niet echt een goed teken want ik heb het eerder koud dan warm. Daarnaast deden mijn voeten ook wéér enorm zeer. Tijd om op te staan en er voor te zorgen dat ik Saskia niet wakker maak met mijn geneuzel want dat zou haar alleen maar onnodig ongerust maken. Nergens voor nodig en ik mag zo toch naar de arts voor een extra controle. Ik lig nu beneden, in de woonkamer, waar het volgens jarenlange ervaring toch heel koud moet zijn. Ik merk daar weinig van, bizar zeg want ik voel mij helemaal niet koortsig of ziek.
Ik lees de krant, kijk op Facebook, heb verdriet om wat er allemaal voor onnodig leed in Berlijn is gebeurd, daarnaast toch een zucht van verlichting omdat een hele goede vriend ongedeerd is. (Daar kreeg ik dus vannacht automatisch een melding van via “Facebook Veiligheidscheck”. Die checkt via locatie voorziening of er vrienden van jou in het rampgebied, of in de directe omgeving zijn).

Rianne, 20:00       Oooohh, wildgroei, was dat alles! Als je het snel zegt wel. Laat het bij nu wel naast een wel heel gevoelig en delicaat plekje zitten, direct naast de clitoris. Even grondig het wilde vlees schoon geschrobd en aangestipt met zilvernitraat. Eitje dus en voor ik het wist stond ik weer buiten. Nou, het klinkt eenvoudig, het duurde ook niet lang maar het was verre van aangenaam en zo voelt het 6 uur later ook nog steeds. Goed om te weten dat de lichte verhoging net zo goed afkomstig kan zijn van de aanwezige bijholteontsteking, bronchitis of toch een beetje van de wildgroei.
Wel ongelooflijk fijn dat dr. Kanhai alle tijd voor mij had en mijn vragenlijstje in alle rust met mij doornam. Met mijn voeten kan hij helaas niets, het beste is toch om de reumatoloog te contacten. Het is verstandig, nee raadzaam om voorlopig even te stoppen met Humira. Dat gaan we dan maar doen en ook even terug schakelen met de reumatoloog. Over het algehele onderhoud van het geheel was hij ontzettend te spreken en vond hij de genezing goed gaan en het resultaat tot nu toe heel mooi. En dat kan ik ook beamen. En dan de allerbelangrijkste vraag:
‘Mag u nog nieuwe patiënten aannemen voor dergelijke operaties?’ NEEN, was het antwoord!! 😦  Echt een hele slechte zaak mensen. Dat word de barricade op!!!

Woensdag 21 december 2016 (Dag 41)

Rianne, 11:30      Na een half uurtje ongemakkelijk te heb ben gewoeld ben ik rond een uurtje of 03:00 naar beneden afgedaald. Ik voelde mij zo ongemakkelijk door de pijnprikkels. Het is daardoor niet in te schatten of ik nou wel of niet moet plassen en ook had ik veel gasvorming. Achteraf was het wel een juiste keuze dat ik naar beneden ben gegaan en heb ik toch nog een paar uurtjes kunnen slapen. Voor het eerst in al die weken heb ik door het hele ochtendritueel van schoolgaande kinderen heen geslapen. (En Saskia was zoals gewoonlijk weer de klos met het nachtbraken van Daniël, die hoorde ik nog rond 04:00 wakker worden, ppppfff). Ik vind Saskia toch erg uit haar doen. Desgevraagd zegt zij er bar weinig over, jammer want zo kan ik weinig doen.

Ik ga zo even douchen en kijken of ik het aandurf de draad qua verzorging van het rampgebied voort te zetten. Dat durfde ik echt even niet. Ik hield het wel schoon door uitgebreid na het plassen te spoelen en droog te maken maar daar heb ik het ook bij gelaten. Ik ben trouwens ook zo verschrikkelijk blij dat het dilateren ook minder heftig mag. Voor mij minder heftig dan. Dr. Kanhai vond het ook prima als de Apollo 3 gewoon zo diep mogelijk word ingebracht en een half uurtje blijft zitten, dit zonder dat oh zo nare “roeren” :). Om het voor de Apollo 3 wat makkelijker te maken gebruik ik eerst 10 minuutjes nummertje 2. Voor het probleem met mijn voeten is inmiddels contact gelegd met de afdeling reumatologie. Als het meezit word ik morgen al gebeld, ben benieuwd. Over voeten gesproken, gisteren toch mooi alles in en rondom het ziekenhuis lopend gedaan. Het lekkerste waren wel de momenten buiten. Bij aankomst was ik zo blij om uit de auto te stappen want ik was zo misselijk. Toen mijn schoonmoeder haar auto ging parkeren bleef ik opzettelijke ik de koude, vochtige, lucht staan. Heeerlijk!!! En ondanks alle ongemak van de behandeling ben ik door dat heerlijke koude weer mee naar de auto gelopen.

Rianne, 14:00     En toch knaagt het! Het is echt geen aangenaam en gezellig weer en er moet vandaag echt wat uitgebreider boodschappen gedaan worden. Saskia die sleept zich op dit moment rot en ik lig een beetje op de bank zielig te wezen. Ze wil het pertinent niet hebben dat ik mij in de kleren hijs om even langs een paar winkels te scheuren. Nou ja, ik blijf in de auto en zij scheurt met het winkelwagentje door het winkelcentrum. En dat lukt haar wel hoor, zo’n karretje is haar wel toevertrouwd. Maar goed, kan er wel grapjes over maken, ondertussen doet zij het allemaal maar weer. En voor 99,9% in haar eentje!!!!

Rianne, 22:00      Gevoelsmatig gooi ik het een kleine terugval van een weekje, zo voelt het een beetje. De gisteren behandelde plek brand behoorlijk en er komt nu, buiten wat bloed, nog meer wondvocht vanaf dan daarvoor. Alles trekt daarbij erg waarbij om de zoveel tijd een beste felle steek uit het niets komt. Vervelend maar te doen al weet ik natuurlijk niet of dat “te doen” komt door de paracetamol of mijn pijngrens.
Ik blijf er in ieder geval bij dat ik het zo weer zou doen als dit alles een vooruitziende blik zou zijn. Even knijpen, nee het is echt zo en het hoort er allemaal bij. De ongemakken zijn dan een weekje terug geworpen, het overige herstel niet. Heel langzaam is een mooi stukje vakwerk van de chirurg zichtbaar, onvoorstelbaar knap werk!!

Nog maar een kort stuk 2016 te gaan. Wij sluiten dan een wel heel bewogen jaar af. Ik denk wel eentje die altijd in de top 5 zal blijven staan. Bijna 21 jaar om samen terug te kijken. Jaren die voor het grootste gedeelte zeker niet saai te noemen zijn. Nieuwe aankomende jaren, vast ook niet saai want dat is niet aan ons besteed. Gelukkig maar ander zou er niets meer te schrijven zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s