Dagboek SRS week 5


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex reassignment surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb. 

Vrijdag 09 december 2016 (Dag 29)

Rianne, 14:30      Ligt het aan de dag of dat het op de kop af 4 weken geleden is dat mijn bedje (met mij er ook  bij) de o.k. op werd gereden, maar ik heb tot nu toe een heerlijke dag. Weliswaar ben ik vroeg uit de veren gekropen omdat Daniël midden in de nacht kwam spoken, zat ik daardoor al om 04:30 uur aan de koffie, viel ik alsnog even in slaap, kon ik daardoor gezellig met het ontbijt meedoen maar voelde ik mij uitgesproken joepie.

img_2066-1

Heel enthousiast heb ik Saskia met de kerstboom kunnen helpen en ook nu wat serieuzer kunnen helpen met het huishouden. I.p.v. één bord in de vaatwasser te kunnen zetten lukte het mij ook om daar een kopje bij te doen :). Nee, ik kon echt even wat doen. Gelijk daarna even uitgebreid kunnen douchen waarbij ik de jungle op mijn armen even kon wegmaaien, die zijn weer eng glad!! Maar wauw, de Kerst-Saskia-Boom is zo mooi geworden, chapeau Saskia!! (En zoals je ziet, een klein beetje te hoog schikken in mijn bedje en ik lig met mijn bolletje in de boom).

Ook heb ik, schrik niet, voor het eerst weer serieus gekeken wat er daar beneden nu allemaal gefabriceerd is en ook dat ik mij heel goed bevallen. Kun je nagaan, dat ik door een fout spiegeltje zo van slag ben geweest dat ik gewoon niet meer durfde te kijken. Nee, ik ben echt heel tevreden met wat ik nu gezien heb. Saskia zag al eerder wat ik nu zag, door de (lichte) zwellingen en scheuren heen kijken om vervolgens tot de ontdekking komen dat het helemaal toppie gaat worden. Het enigste wat voor mij nog wel een beetje relaxter mag is het dilateren, dat is nog steeds verre van fijn, pijnlijk zeg maar. Het plassen gaat ook heel goed maar de urine brand nog steeds erg in de scheurtjes.

Rianne, 17:30        Een vriendin van een vriendin kwam voor een wel heel speciaal bezoekje langs. Haar zoon speelde met onze zoon en zij kletste lekker met mijn vrouw op de bank. “Sebastiaan, laat je hem even jouw kamer zien?’ zei Saskia en  daar weer direct achteraan:’Rianne, laat jij dan even jouw wond zien?’……
Het klinkt een beetje apart maar dat was het niet. Saskia had hier en daar haar zorgen over haar wondverzorging geuit en dat resulteerde tot een bezoekje van de vriendin, die A-verpleegkundige is. (En daarnaast ervaring met een transgender heeft). Ze heeft even vakkundig gekeken en Saskia enorm gerust gesteld. Het genezingsproces zag er heel goed uit!! Dank je wel lieve lieve vriendin!!

Zaterdag 10 december 2016 (Dag 30)

Rianne, 15:30      Wat vliegt de tijd, Sinterklaas, die de dag na mij operatie aankwam, zit weer in zijn Spaanse domein en in de meeste huiskamers staat alweer een kerstboom. Normaal gesproken zouden wij net als iedereen om ons heen bezig zijn met de naderende feestdagen maar nu gaat het nu even anders. Anders omdat ik nu niet de energie heb om mij met dit soort dingen bezig te houden en het Saskia’s ding gewoon niet is om dit wel op poten te zetten. Het komt dus als een geschenk uit de lucht vallen dat Saskia en de kids dit jaar op beide kerstdagen buiten de deur eten. Ik wil alleen niet helemaal stil zitten en toch iets bijdragen aan een gezellige avond samen dus ga ik mij op oudejaarsavond storten. Ik denk dat de min-wok weer uit het vet gehaald moet worden want dat vind ik toch leuker en lekkerder dan gourmetten.

Zondag 11 december 2016 (Dag 31)

Rianne, 12:00     Het is gisteren een beetje een off-day geworden. Nog wel geprobeerd er iets van te maken maar er is weinig tot wel niets aan productiviteit uit mij gekomen. Echt alleen het hoognodige, alleen waar in niet onder vandaan kwam, daar kon ik nog de energie voor vinden. Het was fijn om met Saskia en de kids aan tafel te zitten en genoot van het lekkers dat op tafel werd gezet. (En ‘s-avonds had zij nog een kleine verrassing, een paar heerlijk gemarineerde gamba’s, jammie!!). De avond heb ik een groot deel op de bank door kunnen brengen, op uitnodiging van Daniël!!

Het zal hoogstwaarschijnlijk wel te maken hebben met het herstel, dat het daar beneden zo ontzettend gevoelig is. Het is echt een rek en trek situatie waarbij het een beetje lijkt of er hier en daar inwendige hechtingen los raken en op vage plekken naar buiten komen. Sommige kan ik echt voelen. Het “vloeien” is aan het afnemen en ga met Saskia ontdekken hoe het er aan toe gaat in verbandjesland, ben benieuwd. Ik ben bijna op zeker geen tampon type. Hoe goed ik ook mijn best doe, het lukt mij niet om zo’n ding op z’n plek te krijgen. Oh, en voor ik het vergeet, er werd gevraagd naar de oorzaak en status van mijn voeten. Nou, niemand heeft het antwoord, echt niet! Ook de huisarts niet, nou huisarts ook weer niet want bij ons kom je eerst met je klacht of vraag bij de assistente en als die het niet weet kom je niet eens bij de huisarts. Serieus hoor, geen grap! Zij wist niets van hetgeen er om mijn voeten heeft gezeten dus was de diognose simpel, bel het ziekenhuis maar. Tsja, en dan zeker naar Alkmaar rijden voor voeten waaraan niets te zien is. Oke, eigenwijs maar wij kregen ook tussendoor de tip om de reumatholoog te bellen. Want het kon wel eens zomaar zijn dat het stilleggen van de reuma medicijnen en de standaard problemen met de voetjes wel eens samen gaan.

Elke dag komt er wel iemand lang en vandaag stond Ramona op de stoep om een kerstkaartje af te geven. Gezellig zo’n uurtje afleiding. In het begin vergde het heel veel energie, bezoek bedoel ik dan. Die energie vloeide ongemerkt weg want als het gezellig is heb je dat echt niet in de gaten, dat merkte ik daarna wel. Nu gaat dat al stukken beter en heb ik er ook meer controle over, voel het aankomen en kan het dan ook aangeven. Nu rond de feestdagen zal de aanloop wel minimaal zijn, logisch. (Ramona heeft mij overigens op 1e kerstdag uitgenodigd om de verloren uurtjes tijdens het diner bij haar door te brengen. Dat is nog eens lief!! Als ik mij daar fit genoeg voor vind ga ik echt op dat lieve aanbod in).

 Maandag 12 december 2016 (Dag 32)

Rianne, 11:00     Onze kleine blaag was al heel vroeg in de ochtend wakker (04:00) en om Saskia een beetje te ontlasten ben ik op een gegeven moment met hem naar beneden gegaan. Daar hebben wij samen 1x Happy Feet 2, en diverse sinterklaas video’s gekeken. Toen Saskia rond 07:45 ook naar beneden kwam kon ik eindelijk in het ziekenhuisbed kruipen. Nou daar wilde Daniël ook wel bij. Zie het resultaat, ik er weer uit en hij ligt lekker te slapen.

img_2070-1img_2071-1

 

 

 

 

 

 

Oh, kleinigheidje tussendoor, Sophie kwam net thuis van haar rij-examen: IN 1X GESLAAGD!!!!

En verder, nou ik moet zeggen dat het fysiek wel beter met mij gaat, minder lamlendig en moe. Als ik de tijd tel, buiten de nachtelijke uren natuurlijk, die ik in- en uit het ziekenhuisbed doorbreng is dat nu zo’n beetje 50/50. Oké, de ene dag wat meer en de andere dag wat minder maar het gemiddelde klopt wel. Het trekkende gevoel vind ik meer dan vervelend en daarnaast doet het verdomde zeer. Dat alles zo strak staat daar zal ook wel de oorzaak zijn dat het dilateren echt lastig is en ik mij iedere keer echt ertoe moet aanzetten. Het is echt geen pretje en bij een bepaalde draai uiterst pijnlijk, alsof je huid in brand staat!

Dinsdag 13 december 2016 (Dag 33)

Rianne, 07:30    Vroeg wakker vandaag en geen zin om direct weer in het ziekenhuisbed te duiken om verder te slapen. Ik ben er wel ingekropen om de krant digitaal te lezen en het één en ander bij te werken. Het stukje “over” in mijn blog moest, onder toeziend oog van een oude bekende, eens grondig aangepakt worden.

Het was gisteravond een gekkenhuis in huize Volkering. Niets liep zoals het moest lopen en iedereen binnen het gezin had gelijktijdig speciale aandacht nodig. Daniël, hoe kan et ook anders, die trok de toiletdeur zo hard open dat zijn grote teen er onder kwam en nu dus één teennagel minder heeft, auw auw. Sebastiaan die samen met mij zoveel lol kan halen uit humor van het internet, dus tussen de tranen door van leed ook veel tranen door lol. De twee oudsten, (oh nee, met een knipoog naar Anita) de twee een na oudsten :), die hadden veel sores met huiswerk. Saskia bekommerde zich om het huiswerk van Justin en ik aan dat van Sophie. En die heeft mij daar een grote opdracht zeg, pppfff. Zij moet aan het einde van de week een gespecificeerde, professionele wijnkaart, inleveren. Helemaal zelf opgesteld en gemaakt. En wie mijn perfectionisme kent, herkent dan de wijze waarop Sophie iets doet!! Daarbij heeft zij ter ondersteuning een prachtige omslag van mijn zus Pascalle gekregen. Die werkt in een chique restaurant, vandaar!! Heb ik toch nog wat aan mijn zussen :).  Het werd daardoor een latertje.

Je zal er maar achter komen dat heel veel pijn voorkomen had kunnen worden. Dat heb ik nu dus. Waar ik gisteren door stom toeval achter kwam is dat het door mij zo geprezen kraamverband dusdanig strak zat en wrijving veroorzaakte dat daar een groot deel van de pijn door werd veroorzaakt. Ik schreef op dag 31 al over de bandagelogie die ik ga volgen aan het LUMC en kwam bij een spontaan experiment er achter dat de absurde toevoeging in mijn door oma ontworpen circustent niet voor comfort zorgde. In tegendeel, dat zorgde juist voor veel leed en ongemak. Dus, even kort door de bocht, vanaf gisteren heel veel in commando modus als ik alleen was of anders een heel dun verbandje uit de verzamelboxen van Sophie en Saskia.

Rianne, 19:45      Ik heb er nog geen verklaring voor maar het voelt allemaal even anders dan anders. Zelfs de pijnbeleving is anders. Een pluspunt is wel dat het dilateren iets makkelijker is geworden. Dit dankzij de tip van vriendin Ylse die adviseerde eerst 10 minuutjes nummertje 2 te gebruiken en daarna over te gaan op nummer 3. Stom dat ik daar niet zelf op ben gekomen want ik ken uit de bouw zat voorbeelden dat het veel makkelijker gaat als je “voor boort”.
Vandaag kwam ook Marion langs, zij is zo’n dappere, lieve en sterke vrouw. Het mooie kerststukje wat wij van van haar kregen, kreeg een ere plekje op de eetkamertafel en Saskia stak gelijk de kaarsjes aan. En dat moet je natuurlijk wel in de gaten houden, wat wij uiteraard niet deden. Gelukkig was Ama er net op tijd bij waardoor het stukje toch behouden is gebleven. Als klap op de vuurpijl kwam onze buuf nog twee dozen met chocolade afgeven. Die had zij ook gekregen maar past even niet meer binnen haar calorieën beleid.

Donderdag 15 december 2016 (Dag 35)

Rianne, 13:00     Gisteren weer een derde skidag achter de rug. Kijk, ik weet echt wel dat ik hier doorheen moet en dat ik er straks veel makkelijker op terugkijk dan dat ik het nu ervaar. Echt, ik zie het mooie wel, alleen het einde van de tunnel niet, daar zitten volgens mij nog wel een paar bochten en hobbels in. Het is gewoon, kort door de bocht genomen, echt even niet leuk meer en heel af en toe bedruipt mij het gevoel aan iets begonnen te zijn waar…… ja waaraan? Dat is even de vraag want zover trek ik het niet naar beneden dat ik ga zeggen dat ik spijt gevoelens ervaar, dat helemaal niet. Het is meer een gevoel dat het moment van NU, een moment is dat als een zwart laken alle zonnestraaltjes doet ombuigen. (En er zijn buiten al zo weinig straaltjes).
Het voel gewoon pppffff, wat moet ik er anders van zeggen. Zou je mij live zien dan moet je mij wel gelijk geven en gillend weg rennen, zo hopeloos zie ik er nu uit. Haha :(.

Gisteravond heeft Sophie haar opdracht af kunnen ronden en het ziet er werkelijk zo professioneel en gelikt uit. Dat zijn toch ook de dingetjes waar je allemaal voor doet, toch?

Rianne, 15:00     Misschien toch iets gevonden waarmee ik mij nuttig kan maken en wat ook nog eens leuk is om te doen, KOKEN!!! Gisteren heb ik dat ook gedaan en dat is goed bevallen. Ik houd dat goed vol alleen het gezellig aan tafel zitten schiet er voor mij nog echt bij in. Ik heb net twee boodschappenlijstjes gemaakt, voor twee verschillende gerechten. Saskia kan nu kiezen of zij voor de geplukte kip, gebakken aardappelen en in crème fraîche gefruite tuinbonen met gebakken spek. Of een tonijn / pesto pasta met een Italiaanse salade. Ben benieuwd waar zij voor kiest. Oh, voordat ik het vergeet, Saskia is er even tussenuit! Lekker met Justin naar de nieuwe Star Wars! En Sophie kwam net thuis met haar roze kaartje, jeetje in één keer haar rijbewijs gehaald!! (Grappig dat Sophie en ik qua houdbaarheid van het rij- en identiteitsbewijs gelijk opgaan).

Eigenlijk best fijn dat ik een beetje afleiding gevonden heb, koken is iets van elke dag en vind ik absoluut niet vervelend. Langzaamaan maar naar bewerkelijke gerechten toewerken zodat ik steeds langer bezig ben. Het is gewoon echt niets voor zo’n bezig bijtje om de hele dag te niksen. Ik merk zelfs dat het mij een bepaalde vorm van luiheid geeft, puur uit verveling en aan verplichte dingen heb ik nu echt helemaal broertje dood.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s