Meisjes, allemaal meisjes


Het is even geleden dat ik een blog schreef. Dit heeft uiteraard te maken met de operatie die ik heb ondergaan en waarover ik nog dagelijks schrijf. Ik schrijf dus nog wel!!!


Ik weet het, er zijn zoveel vragen die onbeantwoord zijn en dat ook zullen blijven. Het heeft volgens mij ook helemaal geen enkele toegevoegde waarde om daar maar over door te blijven zagen. Het hoe, wie, wat en waarom hebben wij nu wel een beetje gehad en toch blijft het mij verbazen en intrigeren dat er steeds vragen bij komen. Het houdt voorlopig nog niet op. (Gelukkig maar anders zou hier ook niets meer te lezen zijn!). Het is zeker niet zo dat ik maar eindeloos over dingen blijf door ratelen of malen waar hoogstwaarschijnlijk geen antwoorden op komen.

Maar, en daar gaan we weer, waarom is de drang, de wens om een meisje te zijn zo lang en zo sterk aanwezig geweest. En met lang bedoel ik van kleins af aan tot rond mijn dertigste. Mijn 33e levensjaar om precies te zijn, bij elkaar 30 jaar aan frustratie. En daarna, uit het niets, helemaal geen enkele behoefte meer, geen enkele drang, wens of droom meer. En heel eerlijk, ook helemaal geen enkele fantasie meer. Het heeft zo’n enorme druk op mijn leven gehad, niet normaal meer en dat had uiteraard ook zijn invloed op diegene met wie ik relaties onderhield, mijn vriendinnetjes kregen een vriendje die eigenlijk een meisje wilde zijn. Joepie, daar zaten zij nou echt op te wachten, maar ik kan mij voorstellen dat ze mij hierdoor niet vergeten zijn. (Trouwens niet alle meisjes waren de klos hoor. Mijn jeugd vriendin die onlangs op bezoek is geweest heeft er destijds niets van mee gekregen).

Moet ik mij na die jaren gaan schamen, excuses aanbieden of mij op wat voor wijze dan ook verantwoorden voor wat ik toen dacht dat dit bij mij hoorde? Stuurloos was? Eigenlijk niet want ik heb dat in de verste verte niet bewust gedaan. Ik heb er nooit over nagedacht of het bij een ander überhaupt iets teweeg zou brengen. Ik stond er ook helemaal niet bij stil en besefte absoluut niet dat mijn gedrag wel eens heel vreemd kon zijn voor een ander. (Het genoemde in Passabel in Stealth). En bied ik wel mijn oprechte excuses aan iemand aan, dan is dat omdat niet alleen het bovengenoemde speelde, daar speelde veel meer en ook ik ben schuldig geweest aan gedragingen die wel heel bewust zijn gedaan of dingen die destijds niet zo netjes door mij zijn behandeld. Zo’n cliché en dooddoener maar ik moet er nu ook mee dealen en houd je je vast aan “eigen schuld, dikke bult”, ook helemaal goed hoor.

Ik spreek uit ervaring en heb zo ook de laatste maanden regelmatig uit de hoek der transformerende vernomen dat er velen zijn die enige vorm van een afwijkend leven achter de rug hebben. Zijn alle transen dan een stel gefrustreerde malloten? Nou, dacht het niet! Denk dat ik er niet ver naast zit dat als ik zeg dat mensen die zo erg op zoek zijn naar zichzelf, die het verschil nog niet weten of niet willen zien tussen hun seksuele gevoelens, geaardheid, gender of wat er dan ook maar voor variaties mogelijk zijn, niet kunnen relativeren wat wel of niet “normaal” is. En dan zet ik normaal uitdrukkelijk tussen haakjes!
Ik kan er na al die jaren mijn voordeel uithalen. Ik weet nu snel wat voor vlees ik in de kuip heb. Mijn radar en voelsprieten zijn door het herkennen en accepteren van mijzelf heel erg ontwikkeld. (Datzelfde geldt trouwens ook voor mensen die met (seksueel) geweld te maken hebben gehad).

De afgelopen 20 jaar niet, nu niet en straks niet. Weg zijn alle dingen die een afwijkende rol in mijn leven speelden, al 20 jaar! En daarom snap ik nog steeds niet waarom ik nu in bed lig met een aangemeten vagina. Ik was er helemaal niet meer mee bezig, het was volkomen uit mijn leven gebannen, werkelijk alle vrouwelijke wensen of fantasieën waren compleet weg en dan toch was daar ineens die drang. Mag ik dat wel zo noemen want het was geen drang, het hoefde niet perse. Ik kreeg de gelegenheid, het in mijn schoot geworpen om er iets mee te doen. Iets te doen aan een gevoel dat schijnbaar toch niet uit mij systeem was. Een onderhuids gevoel dat, in tegenstelling tot de eerste 33 jaar van mijn leven, niet voor een spannend en excentriek leven zorgde maar mij eerder deed kruipen naar een soort van zelfdestructie. Wat voor slinger ik er ook aan geef, beide wegen hebben naar hetzelfde gaatje geleid :).

Resumé,
Saskia leest meestal mijn blogs voordat ze geplaatst worden, zo ook deze. En hier had zij echt moeite mee. Moeite omdat zij niet kan geloven dat ik zo was. Niet kan geloven dat genderdysforie mijn leven zo heeft beheerst. Moeite dat ik mijzelf zo denigrerend wegzet, alsof ik een of andere gewelddadige delinquent was. Nee, Saskia heeft wel alles over mijn verleden gehoord en heeft heel even in het begin aan de leuke kanten van Rianne mogen proeven maar daar bleef het dan ook bij. Schijnbaar heb ik door de psychische crash in 1995 een duidelijke rol kunnen aannemen, de rol van man voor Saskia. Ik moet al die jaren daarvoor zoekende zijn geweest en heel jammer genoeg was daar die crash voor nodig. Maar Saskia is ook zo eerlijk om te zeggen dat die gevonden en duidelijke rol mij uiteindelijk matter en verdoofd maakte. En dat Saskia ook in deze periode van mij hield en in mij is blijven geloven komt omdat zij niet alles op genderdysforie gooide. Voor haar speelde ook bijvoorbeeld de enorme spanningen rondom de zaak een rol en is zij echt van mening dat mijn jeugd en de gebeurtenissen in Libanon een veel grotere rol in het geheel hebben gespeeld. Die zaken zijn nu aangepakt en heeft het mij eindelijk rust gegeven. Ik weet nu wie ik ben en wat mijn plekje is.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s