Dagboek SRS week 4


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex reassignment surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb. 

Vrijdag 02 december 2016 (Dag 22)

Rianne, 17:00       Jeetje, al weer 3 weken na de operatie en ik leef nog steeds. Wie had dat ooit gedacht, van “kanonnenvoer” als zandhaas naar een “onderleggertje” als Milva.
Helaas weer een hele onrustige nacht achter de rug. Niet lang aan het spoken geweest alleen heb ik er wel veel gezien. Van de ene merrie sprong ik op de andere nachtmerrie en natuurlijk Saskia weer uit haar slaap gehouden. Die dromen kan ik niet verklaren, het vele plassen ook niet. Ik moest vannacht 3x op de steek en was bij de 3e  keer bang voor een tsunami in de slaapkamer. Het vervelende van zo’n steek is dat ik niet alle ruimte van de wereld heb om los te gaan met water. Water om zo snel mogelijk die bijtende urine uit de scheurtjes te spoelen. Het zijn eigenlijk geen scheurtjes te noemen maar de XXL vorm van scheurtje vind ik zo banaal klinken in deze situatie. Ook springt er sinds gisteren een wondje of zoiets open als ik de Proton-M uit zijn hoes haal en de dagelijkse reis naar Middle Earth maak. Kronkelen van plezier zit er voorlopig nog niet in. Een hand voor de Proton-M en de andere om gaas op de wond te drukken zodat het bloed niet in je ogen spuit. Ik maak het ietsje groter dan het is maar neem maar van mij aan dat het wel zo voelt. Saskia vind het er tussen mijn benen ook een beetje weg hebben van Schmiegel maar vertrouwd het wel. Mede doordat het er niet ontstoken uitziet, ik geen koorts heb en het witte vlees een roze-rood kleurtje krijgt. Ach, zolang Saskia de contouren van een vagina nog herkend maak ik mij niet druk.

Buiten al dit leed heb ik mij ook nog nuttig kunnen maken. Het begon al in de ochtenduren. Toen Saskia even binnen handbereik kwam sleurde ik haar op mijn bed, gooide het dekbed over haar heen en hield haar stevig vast. ‘Zo, jij gaat beter even rusten nu!’. Zo gezegd, zo gedaan en verder kon ik haar nog even bijstaan met het inpakken van twee Sinterklaas cadeautjes. En zo meteen, zo meteen ga ik genieten van haar zelf gebakken pannenkoeken. Voor mij maakt ze twee dubbelen met daartussen spek en oude kaas, wat lekker smelt tussen die twee hete lagen. Beetje appelstroop daar overheen en smullen maar, jammie!

Zaterdag 03 december 2016 (Dag 23)

Rianne, 14:30          Heerlijk, weer schone haartjes. Niet dat ik veel doe waardoor het vies kan worden maar door al dat liggen krijg je toch plekken waar het gaat jeuken. Het liggen is trouwens niet bevorderlijk voor het haarwerk. Meerdere bevestigingspunten zitten nu al aan de achterkant los. Ik zal het hoe dan ook moeten volhouden tot de dag voor Kerst. Dan pas heb ik een afspraak voor het opnieuw vastzetten van het haarwerk en het bijwerken van mijn echte haar. Dat moet om de zoveel maanden worden bijgekleurd en mijn kale stukje hoofdhuid kan dan uitgebreid worden schoongemaakt. Normaal zou dat om de 5 weken moeten maar dat zou echt te kostbaar worden, daarom smeer ik het zo veel mogelijk uit en heb ik een setje nood plakkers in huis en in mijn handtas.

Gisteravond was ik het bed zo verschrikkelijk zat dat ik ruim 2 uur op de bank ben gaan zitten, nou zitten, meer half hangen op een bil en af en toe van hoek veranderen. Het was goed te doen! Daarbij heb ik ook zo veel mogelijk zelf mijn natje en droogje gepakt om voldoende te bewegen. Dat bewegen lukt sowieso wel aardig. Ik moet mij er wel toe aanzetten en dat gaat elke uur steeds beter. Ik probeer ook wat meer in het huishouden te doen, al is het maar therapeutisch. (Buiten dat voelt het ook goed om maar iets te doen wat Saskia een klein beetje ontlast, het is niet veel maar het geeft voldoening).

Rianne, 22:45        Twee dagen geleden schreef ik over de mega kloof die tussen mij en Daniël was ontstaan. Het snee iedereen die mij maar bezocht dwars door het hart en zij verlieten ook het pand met een enorme brok in hun keel. Daniël negeerde mij volkomen. Tot aan vandaag, waarschijnlijk omdat ik wat meer rondloop en hem ook maar ben blijven benaderen. Natuurlijk op een lieve, kalme manier en zonder enige dwang. Wat wel het meest hielp was wel de “Sinterklaas belt op” app. Iedere keer als hij maar boos op mij reageerde gebruikte ik deze en werd hij spontaan poeslief, aaahhhhh! So cute!! Dus er was van mijn kant geen enige sprake van welke vorm van druk dan ook.
Daniël genoot er van dat ik weer wat rond hobbelde en ook op de bank kwam zitten. Aan het begin van de avond kon ik zelfs een beetje dollen met hem en dat brak echt alle ijs. Op een gegeven moment haalde hij twee peren ijsjes uit de koelkast, ging in een fauteuil zitten, sloeg met zijn kleine knuistje naast zich op de zitting  en zei: ‘Anne hier zitte!’. Ik heb op zeker een boel daar beneden niet goed gedaan want het voelde aan alsof ik verkeerd op een herenfiets sprong. Maar hier kan je toch absoluut geen nee tegen zeggen. Oh, wat was dat weer heerlijk om die kleine armpjes om mij heen te voelen en die verliefde grote kijkers zo diep in je ziel te laten kijken.

Zondag 04 december 2016 (Dag 24)

Rianne, 12:30        Ik heb het tot 06:00 vol kunnen houden maar moest toen echt naabeneden. Niet voor koffie maar omdat ik al ruim een half uur lag af te tasten of ik nu alleen moest plassen of mij daarnaast ook moest ontlasten  En ja, eenmaal op de steek zou er geen weg meer terug zijn. Daar had ik echt geen trek in, alleen het idee al! En omdat daar ook nog eens alle noodzaak toe ontbreekt ben ik vroeg in de ochtend alsnog afgedaald naar het dal van onze woning om mij daar in alle rust van alle ongemakken te ontdoen. En weten jullie dat ook dit een hele andere beleving is geworden, het poepen bedoel ik. Dat komt omdat er vlak boven mijn endeldarm en anus een compleet nieuw kanaal is aangelegd. (Het is niet voor niets dat ik absoluut niet mag persen. Daardoor moet ik maar aanvoelen dat het “zover” is en ik het, zeg maar vanzelf, los kan laten. Ik ga er verder niet over uitweiden maar alle zo vertrouwde handelingen en gevoelens rondom het ontlasten zijn 100% veranderd, behalve dan dat luchtverfrissers nog steeds noodzakelijk zijn!

Ik had om 06:00 de schuifdeur van onze slaapkamer net iets geopend en reeds aanstalten gemaakt gemaakt om de eerste trede te trotseren toen ik vanuit het diepste der diepste het lieve stemmetje van Sophie hoorde. Oeps, stapje terug en maar snel een badjas aangedaan. Je weet maar nooit met wie zij beneden zou zitten. Het geluid bleek even later uit haar slaapkamer te komen, niet dat ik wist of er iemand bij haar was maar ik hoorde alleen haar stem en toen ik helemaal beneden was ontdekte ik dat zoon en dochterlief, die onafhankelijk van elkaar zijn gaan stappen, zich tegoed hebben gedaan aan een grote pizza. Waar zij die midden in de nacht vandaan halen ga ik straks maar even vragen want die twee liggen nog in coma.

Ik heb ook een blog van een andere transgender terug gelezen. Haar belevingen rondom en na de operatie nogmaals gelezen. Een hele slimme zet al zeg ik het zelf want ik herkende er nu heel veel in en dat gaf mij daar toch een fijn gevoel! In die zin dat ik weet dat wat er met mij is gebeurd, gebeurd en gaat gebeuren niet alleen mij overkomt. Daarnaast natuurlijk ook de ervaringen van mijn vriendin die twee weken op mij voorloopt. Dat tezamen geeft een redelijk goed beeld over de komende dagen, weken en maanden. Wat ik wel uit de informatie heb gehaald is dat ik nog maanden zoet ben met het herstellen. Dat het een dingetje van “oeps, beetje op verkeken” dingetje gaat worden. Voorbereid, dat wel en dat moet te doen zijn. Te doen zijn? Alsof er een keus is, alsof we nog terug kunnen. Haha, nee, volle kracht vooruit en zo snel mogelijk herstellen.

Het afgelopen uur heeft Daniël heerlijk tegen mij aangezeten. Eerst natuurlijk alle standen van het bed uitgeprobeerd en daarna samen gekeken naar “Sinterklaas en het geheim van het grote boek”, deel 24!! En hij weet niet wie er vanavond langs gaat komen, wie er op de deur gaat bonzen, wie daar ineens een grote zak gaat neerzetten. (Ik denk de buurman, maar kan er natuurlijk naast zitten). En Saskia, die had hierdoor even lekker tijd voor zichzelf. Zij heeft lekker lang kunnen douchen, tutten en zich weer in de liefste en leukste kleertjes kunnen hijsen……….

Rianne, 22:30        Kindertjes blij, wij blij en langzaamaan keert de rust weer terug in huis. Niet dat er maar één slaapt, ze worden gelukkig moe en daar ben ik al heel blij mee. Het was een drukke, rommelige, maar heel erg leuke dag. Rond een uurtje of vier kwam mijn schoonmoeder met lekker eten binnen. Ze had een heerlijke huzarensalade met een goed gevulde kippensoep gemaakt. (De kip was onderweg uitgestapt). Omdat het dit jaar anders gaat als al die andere jaren moesten wij improviseren, de eerder genoemde buurman bleek ook niet thuis te zijn. Kijk, normaal haal ik de gekste dingen met de “zak van Sinterklaas” uit, maar door omstandigheden lukt dat even niet. (Leg ik later wel uit :)).
Saskia had daarom alles maar op ons bed neergelegd en toen Sebastiaan rond 17:00 thuis kwam, vroegen wij hem de ramen boven open te zetten. Dit om het Zwarte Piet makkelijker te maken. Taadaa,  er kwam een hoop geschreeuw en gejuich van boven waarna de pret kon beginnen. En wij zijn ons daar een partij verwend. Ik kan en mag geen namen noemen maar de Sint is dit jaar wel heel erg lief geweest voor ons en mede door de inpakpietjes Mar en Bren zag het geheel er heel feestelijk uit. Wauw, op naar Douglas……..

Maandag 05 december 2016 (Dag 25)

Saskia, 10:30       Het is nu alweer ruim drie weken na de operatie. De eerste week was enorm heftig want ik was ver van huis en uit mijn dagelijkse routine gehaald. Ik verbleef een hele week in een ziekenhuis en dat is sowieso al niet iets wat ik gewend ben. Ik sliep die week vlak bij Rianne in het familiehuis en kon daardoor heel veel bij haar zijn. Ik wilde na de operatie echt niets missen qua advies, ontwikkeling en zorg. Ikzelf zou immers ook de zorg na het ziekenhuis volledig op mijn bordje krijgen omdat er bij thuiskomst geen nazorg zou zijn. (Ik heb hier alsnog navraag voor gedaan maar er is echt niets mogelijk). Ik moest dus voor mezelf zo zeker mogelijk en geoutilleerd de nazorg ingaan.

Het team was geweldig daar in Alkmaar. De chirurg, een prachtig mens en enorm vakman met echt alles in huis op operatiegebied. We hadden het echt niet beter kunnen treffen! Maar goed thuisgekomen was het niet simpel. Het ondersteunen van Rianne bij de wondverzorging vond ik bijna te bizar om daarbij mee te helpen. Niet dat ik dat niet zou willen maar het is een behoorlijke verantwoordelijkheid en niemand die meekeek of het wel goed zou gaan. En confronterend! Ik bedoel dat het een hele heftigste operaties is en dat het niet voor niks is dat wij (Rianne) een week in het ziekenhuis moest blijven. De afgelopen twee weken thuis heb ik echt als een hogedrukspuit beleeft. De verzorging van Rianne, kids, huishouden en vooral het niet meer kunnen ontspannen… pppfff.

Rianne heeft enorm veel pijn. Ze doet haar best om dat te verbergen voor mij maar ik ben toch niet gek, ik ken haar zo verschrikkelijk goed!!! ( Ze kan en mag echt niks… Het strompelen en haar pijnscheut uitingen geven mij onrust en zorgen). Omdat ze in het ziekenhuisbed ligt vind ze het vaak moeilijk mij te zien rennen en vliegen, maar dat is zoals het is. Ze probeert mij wel bij te staan en dat is heel lief. Gelukkig kan zij nu weer heel af en toe Daniël op bed nemen zodat ik heel even voor mijzelf kan zorgen. Er komen betere tijden aan. Er zijn nog een paar dingen die we moeten doorstaan. Voor mij is het het meest belangrijkst dat het samen goed zit! Ik houd gewoon zoveel van haar!!!! De kids gaan gelukkig ook erg goed:). We komen er samen wel!

Rianne, 16:30         Tijdens de eerste dagen in het ziekenhuis kreeg ik hele mooie bloemen. Bloemen die een toch wel wat saaie ziekenhuiskamer best wel opvrolijken. Ik voel mij nu net zo als deze bloemen, dezelfde bloemen wel te verstaan. Die bloemen liggen nu al ruim twee weken in de gft bak en zijn volgens mij al bijna compost. (Mooie Bowie titel voor een blog, Ashes to Ashes). Ik zeg dat omdat ik mij ook zo voel. Ik voel mij vies, onverzorgd, verlept en kan werkelijks niets aan mijzelf vinden wat appetijtelijk is. Ja, mijn geestelijke gesteldheid, zin in het leven, mijn verdwenen boosheid, doorzettingsvermogen en dat soort kleinigheden. Maar mijn visie op de toekomst, het beestje vertellen dat het allemaal wel goed komt, dat wil even niet. Ik kijk ook maar niet in de spiegel.
Kijk, voordat ik het ziekenhuis in dook verzorgde ik mij altijd tot in de puntjes, gewoon omdat ik mij daar het prettigst bij voelde en ik het doodgewoon verschrikkelijk vond om maar ergens op mijn lijf onnodige vies te zijn. Ik genoot ervan om met mijzelf bezig te kunnen zijn. Ik genoot zo intens van mijn nieuwe bos haar, die door zoveel lieve mensen bij elkaar is gespaard. En dan nu, nu lig ik overal een beetje vies te wezen omdat ik niet lang kan douchen, niet in bad mag, mij hierdoor weer niet uitgebreid kan scheren waardoor ik alweer diverse jungle dieren op armen en benen signaleer, gatver!! En dan die haren op een plek waar ik al jaren niet eens een stoppel wilde zien. Whaa! Ik ben voor mijn nog altijd uitdrukkelijk aanwezige gezichtsbeharing tijdelijk op een scheerapparaat aangewezen en ik hoef een man niet uit te leggen dat als je je al 40 jaar met een mes scheert, zo’n elektrisch onding niet werkt.
En dan mij haar, mijn hemel!! Door het liggen zijn bijna alle bevestigingspuntjes los geraakt, is het gelijmde deel aan de voorzijde opnieuw los (2e keer in één week) en last but nog least, en dat is nog wel veel erger, “Psoriasis” onder op mijn hoofdhuid!! Dit komt waarschijnlijk doordat ik al weken geen reuma medicijnen meer gebruik. Die zorgde er namelijk ook voor dat dit onderdrukt werd. Dus naast het probleem op mijn hoofd ook al lichte irritatie op mijn ellebogen en knieën. Joepie, ik kan mijn geluk niet op! img_2058

Oh, en voordat ik het vergeet, ik ga al de vierde week in zonder bh, zal ik maar alvast een afspraak maken bij de plaatselijk tattoo shop? Twee maal Pickwick zal toch zeker niet zo duur zijn.
 

 

Dinsdag 06 december 2016 (Dag 26)

Rianne, 22:20      Om maar direct met de deur in huis te vallen: “Ik moet het even zonder mijn prachtige haarwerk doen”. En daarom voel ik mij allesbehalve fijn, gewoon waardeloos dus. Ik had al eerder geschreven dat door het vele liggen het haarwerk aan de zijkant was losgegaan. Vanochtend kwam de lijmlaag aan de voorzijde opnieuw los en kon ik mijn hoofdhuid even goed bekijken. Daar werd ik niet vrolijk van, ontzettend veel dikke korsten door psoriasis maar ook drie vuurrode plekken waar de huid wel in brand bleek te staan. Dit voelde letterlijk zo toen ik de lijmresten met alcohol ging verwijderen, auw, auw! Natuurlijk ben ik mij best bewust dat het voor het haarwerk waarschijnlijk meer dan goed dat het niet zo belast word door het liggen en dat het voor mijn hoofdhuid ook even fijn is. Maar leuk is anders. Gelukkig heb ik voor de nood nog mijn oude pruik liggen!! En als ik het even positief benader, ik hoef nu toch nergens naar toe en als er iemand aan deur komt, dan ben ik er gewoon niet.

En voor de rest ging het wel lekker vandaag. Best wel veel rond gewandeld en meerdere keren de 1e verdieping bezocht. Ik had Sebastiaan beloofd het e.e.a. te installeren op zijn, van Paul gekregen, prachtige game pc. Morgen toch maar even de huisarts bellen om te kijken of er iets aan die vervelende voeten gedaan kan worden. De klachten nemen alleen maar toe terwijl er aan de oppervlakte niets te zien is. Saskia heeft vanmiddag even gemasseerd en ik moet zeggen dat dat wel even verlichting gaf, helaas van korte duur.

‘Dat moet Anne doen’ zei Daniël vanochtend toen ik hem een foto van een kerstboom liet zien. Ik snap echt niet waar hij dat vandaan haalt want ik kan mij niet voorstellen dat hij zich dat kan herinneren. Hij zal de laatste dagen wel hebben opgepikt dat ik dit dit jaar even over ga slaan. Over ga slaan!! Ja, volgens mij voor het eerst in mijn leven want ik kan mij niet herinneren dat ik dit sinds mijn twintigste verjaardag ook maar één kerst heb overgeslagen. Het zit er dit keer gewoon niet in, ook al zou ik willen, ik kan ook aan niemand vragen om de grote hoeveelheid dozen van een vliering te halen waar  alleen ik weet hoe je die kunt bereiken en wat je daar wel en niet kunt doen!! Dus dit jaar gaan wij een door “hamsteren” gesponsorde, echte, boom in huis zetten. Deze ligt inmiddels al klaar in de tuin. Ben zo benieuwd wat Saskia er van gaat maken. (Ik moet er tenslotte op 1e Kerstdag alleen van genieten. Ik ga namelijk niet mee naar het diner waar wij voor uitgenodigd zijn. Ik weet nu al dat ik dat niet ga volhouden).

Woensdag 07 december 2016 (Dag 27)

Rianne, 22:00      Even wennen zeker!! Op veler verzoek heb ik de schrijf / lees volgorde aangepast. Helemaal mee eens dat als je iets of iemand op deze wijze volgt dit ook het fijnste leest. Het scheelt een heleboel scrollen en irritatie. Aan de andere kant is het ook meer dan waardeloos als je een nieuwe lezer bent of als je een tijdje gepauzeerd hebt. Dan vind ik het persoonlijk heel irritant lezen. Maar goed, ieder zijn ding en nu is hopelijk iedereen weer blij.

Weer een dag dat er dingen bij inschieten die ik wel moet doen. Zoals het dilateren, maar iedere keer als ik er helemaal klaar voor ben gebeurd er wel wat. Dus maar weer het schema aanpassen want dit word niets zo. Aan de andere kant wel veel meer uit bed geweest en mij er een heel klein beetje in berust dat mijn haarwerk in de vitrinekast ligt. Het geeft mijn best wel aangetaste hoofdhuid wat lucht en kan ik de vervelend jeukende plekken lekker insmeren met Weleda creme. En natuurlijk weer zonder op te passen onder de douch!!

Gisteren ben ik weer begonnen met de reuma medicijnen. De Methotrexaat weer gaan slikken en de Humira geïnjecteerd.  Waarvan ik voor de laatste mijn ernstige twijfels heb. Het is sowieso verschrikkelijke troep en het heeft mij pas, na bijna twee jaar experimenteren met doseringen, op rit geholpen. En nu heeft de ziektekostenverzekeraar plotseling besloten dat de dosering wel omlaag kan. Niet omdat de reumatoloog dat zegt maar omdat de verzekeraar dat tegen hem heeft gezegd. Dus eigenlijk weet ik het antwoord op de lichamelijke reactie wel. Ik heb die discussie al eens eerder gehad en heb daar daar destijds heel fel tegen geageerd. Nu niet, gewoon omdat ik het even zat ben. Weet je, ik heb al zoveel overwonnen wat gezondheid betreft dat ik mij zeker niet door zo’n maatschappij het leven zal laten verzieken. Ik vecht eerst tegen het één en dan tegen het ander.

De laatste weken had ik alle tijd van de wereld om een lief stel te volgen op Facebook. Ik die alle tijd van de wereld had en zij die in mijn ogen de hele wereld zagen. Terwijl ik van de ene naar de andere dilatatie leefde keken zij uit naar de volgende jet-lag. Zij maakten zulke mooie reizen, naar zoveel landen en de mooiste plekjes op de wereld. Ook trotseerden zij in de diepe oceanen gevreesde haaien en ontmoetten zij de meest uiteenlopende personen. Maar altijd, bijna iedere dag, kreeg ik een like of een lief berichtje ter ondersteuning van mij genezing. Datzelfde kreeg ook Saskia die hier veel energie uit haalde. En vanmiddag stond zij ineens in de woonkamer, zomaar ineens want eergisteren waren zij nog daar waar  “Man at work” geboren en getogen is. Nu stond zij aan mijn bedje en kreeg ik een dikke knuffel. Daar kan een mens heel blij van worden!!

Donderdag 08 december 2016 (Dag 28)

Rianne, 08:00     Ik kan het niet blijven benadrukken dat het zo fijn is om ’s avonds in mijn eigen bedje te rollen en tegen Saskia aan te kunnen kruipen. Ik houd daarbij de tijd niet bij maar meestal ben ik, of Saskia, vertrokken en hebben wij elkaar nog steeds vast. Dat is trouwens iets wat wij pas de laatste maanden delen want daarvoor had ieder zijn favoriete zijde, dus van elkaar af. Dat in mijn eigen bedje slapen is gelukkig al de dagen na de operatie goed gegaan. Weliswaar ging het trap opwaarts niet echt joepie maar dat had ik er wel voor over. (Hopelijk komen de lichte klachten zoals scheurtjes niet daar van). Gisteren kon ik de trappen ook wat makkelijker nemen, niet meer tree voor tree. Ben benieuwd of dat zo blijft.

Het was mij al opgevallen dat ik een overdreven kalmte over mij heen heb gekregen. Sinds ik uit de narcose ben heb ik nog geen enkele boosheid gevoelt of ook maar de neiging gehad mij ergens op een negatieve manier druk over te maken. Zo niet ik, of anders gezegd: zo’n snelle verandering van het ene uiterste naar het andere. Natuurlijk niet binnen één nachtje want ik was al eerder gaan merken dat ik aan het veranderen ben, dat ik het ook anders wilde. En nu, vier weken na de operatie zit ik nog steeds in een hele warme flow, waarin boosheid of wat dan ook voor negatieve energie geen ruimte heeft of krijgt. Eigenlijk wil ik er geen verklaring voor hebben want het voelt prima zo. Mits het naar niet aan de verstrooide hormoon huishouding ligt. Die komt sinds en week pas weer op gang en zal haar balans nog moeten vinden. En Saskia, die vind het heerlijk zoals ik geestelijk ben, Zij heeft al meerdere malen gezegd dat het lijkt alsof ze de negatieve energie van mij hebben weg gesneden. Wie weet zat het wel in het testosteron. :).

Rianne, 15:30      Net even heerlijk een lange tijd met mijn oudste zus, Sandra, bij kunnen kletsen. Zij heeft het als zelfstandig werkend schoonheidsspecialiste heel erg druk dus al heel speciaal dat zij overdag even ruimte heeft om te klessebessen. Ze heeft sinds kort een geweldig apparaat erbij, De Dermalux TRIWAVE LED Therapie   (Voor de link klik op het woord). logo

Nu is het wel jammer dat ik niet in haar buurt woon want dit is zo’n heerlijke en vooral huid verbeterende behandeling. Dus als je een stukje om wilt rijden en eens een keer echt verwend wil worden, laat je vooral nergens door tegenhouden. En moet je eens kijken wat een mooie zus ik heb!! (Ik heb er zelfs meerdere maar die zijn allemaal bezet, dus heeft het geen zin om alleen daarvoor aardig tegen mij te doen).

Saskia & Rianne, 19:30      Hoera, het is ons samen gelukt om de Nordmann in de voet vast te zetten en op het bijzettafeltje te krijgen. Morgen maar de lichtjes en het versieren doen. Hij gaat extra fraai worden door al die mooie versiersels die wij van Ina kregen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s