Dagboek SRS week 3


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex reassignment surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb. 

Vrijdag 25 november 2016 (Dag 15)

Rianne, 14:30     Gisteravond is Daniël voor het eerst sinds lange tijd op tijd zijn bedje ingedoken. Hierdoor konden Saskia en ik ook op tijd naar boven en lagen wij, voor ons doen,  vroeg op bed. Saskia was zo uitgeput dat zij, half over mij heen liggend, in slaap viel. Ik kon zelf niet slapen maar genoot zo intens van haar ademhaling. Ze was helemaal diep in dromenland tot even na twaalf uur, toen werd Daniël schreeuwend wakker en bracht Justin hem bij ons. Opnieuw de start voor toch weer een onrustige nacht.

Daniël is vanochtend weer naar de crèche gegaan en daardoor viel er ineens een enorme stilte in huis. Alle kids even weg en ik die nu alle tijd had om met Apollo 3 aan de slag te gaan. Het ging maar ik vond het niet fijn. Daarna lekker even douchen en zo snel mogelijk terug naar mijn, door Saskia verschoonde, bedje. Saskia heb ik eigenlijk tot nu toe alleen maar zien laagvliegen. De oudste twee waren al even na 12:00 thuis en hadden van alles nodig. Daarnaast is Justin morgen jarig, 17 alweer en die wenst voor morgen een bananenvlaai. En die is me daar toch een partij lekker!!!

‘Ik moet tot 5 december lief blijven want als ik de zak krijg, is alles voor niets geweest!’

Zondag 27 november 2016 (Dag 17)

Rianne, 20:30       Ik dacht een rustig weekeind tegemoet te zien, het liep even anders. Ik ben echt in de aap gelogeerd geraakt en liet zelfs mijn eerste steek vallen. Het kon niet anders dan dat dit een staartje zou krijgen.

Justin, onze oudste zoon, is gisteren 17 jaartjes oud geworden. Thuis hebben wij dat heel kort gevierd met wat familie en de bananenvlaai. 17 jaar, dat vier je natuurlijk niet echt thuis. Hij ging chillen met zijn vrienden, flesje gedistilleerd proeven en langs een vriendinnetje. In die volgorde en wij waren vandaag al lang op, hadden inmiddels ontbeten toen hij onze voordeur weer gevonden had. Voor sommige lezers misschien iets te veel credits voor een 17 jarige, maar kom op zeg, nooit jong geweest en zo ja dan niet geleefd zeker! Ik ben al blij dat hij nu pas aan dit soort avonturen begint, ondergetekende was al op veel jongere leeftijd op pad, ook het verkeerde pad.

Ik ben helemaal niet blij met mijn medische staat van doen. Inmiddels ben ik aan twee kanten uitgescheurd en om dat te voelen hoef ik mij niet eens te bewegen, laat staan als ik dat wel doe…..ruilen? Haha. Aan de andere kant heb ik het wel gehad met de zielenpiet uurtjes. Sinds gisteren heb ik weer de pijngrenzen durven opzoeken en wat verder kunnen gaan met de dagelijkse noodzakelijke handelingen. Het is voor nu even wat het is en ben daar toch wel blij mee, ondanks de pijn en de beslommeringen. Wat ik wel bereikt heb is dat ik wat meer ontspannen kan dilateren, waardoor Apollo 3 zowaar echt de diepte in kon duiken. Daarnaast ben ik wat minder zuinig met de 6 hoofdplooien die ik dagelijks schoon en droog moet houden. Wel zuinig met het onderhouden daarvan maar minder pietluttig met het “strijken” erdoorheen. Korrel 80 lukt nog niet maar met fijne steriele gaasjes gaat het prima!
Via het forum van gelijkgezinden heb ik vernomen dat een van de toverwoorden, bewegen is. Daar kan ik nog wel een beetje inkomen want de hele dag in zo’n verpleegbed liggen stinken kan voor niemand goed zijn. Dan zal trombose snel om de hoek komen kijken. Vraag is dan alleen weer, wat is een goede gedoseerde basis qua bewegen. Ik weet het niet en zal daarom wel de dader zijn die Saskia zo ongerust maakt. Niet dat ik veel trap loop, dat is nog hetzelfde en het lijkt zelfs dat de strijd naar de slaapkamer zwaarder is geworden. Dat zal wel met het uitscheuren te doen hebben.

img_2044Nou weet ik niet meer waar, het zou net zo goed dit dagboek kunnen zijn, maar ik heb ergens aangegeven mij stierlijk te vervelen! En hier kwam ineens een aap uit de mouw, of beter gezegd, door de deur. Ik kreeg vandaag mijn eerste doe-het-zelf aap. Buurvrouw Ramona verraste mij met een hobby pakket om een sierkussen te maken. Iets wat ik mijn hele leven nog nooit heb gedaan. Ik ging hard aan de slag en heb maar één steekje laten vallen (boven zijn linker oog) en dan denk ik zelf nog dat dit niet eens mijn schuld is maar dat de draad simpelweg te kort was. (Afschuiven heeft dat toch?).
Ik heb zo’n vermoeden dat Justin het niet helemaal leuk vond dat ik nu dit soort dingen doe. De verandering is al heel veel voor hem en als hij mij nu ineens kussentjes ziet maken in plaats van bouwwerken.

Vandaag sloten wij de dag bijzonder af, al zeg ik het zelf. Dochterlief is de laatste weken al best ver in het verwerken van haar verbroken verhouding maar ik heb haar vanmiddag weer heerlijk uitbundig horen lachen, ook samen met mij erbij. Een deel van haar ontspanning kwam van een vroeger vriendje waarmee zij op zomerkamp ging. Een gozer met een lekkere positieve flow en best wel “zo gek als een deur”te noemen. Ik heb het wel eens eerder over hem gehad, in mijn blog van 06 mei 2016 “Bevrijding en borsten”, waarin ik vertelde over mijn ervaring van een jongenshand,  hoe ik éénmalig een jongemannenhand op één van mijn borsten accepteerden. Hij zat vanmiddag ineens op de bank, voor mij, voor Saskia en natuurlijk ook een beetje voor Sophie. En terwijl ik dit schreef kwam hij nog even een sigaretje roken met Sophie, ergens knus buiten in de kou. Want hier binnen word echt niet meer gerookt!!! Dit krijgt vast een (leuk) staartje…..

Maandag 28 november 2016 (Dag 18)

Rianne, 15:15        Stom, lig ik vanochtend lekker ik bed , schiet mij ineens te binnen dat de buitenkraan afgetapt moet worden. Nu is Saskia helemaal niet te beroerd om het op aanwijzingen van mij ook te kunnen maar het is in huize rust-roest niet even een klusje wat je zomaar doet. Dat komt deels doordat de aftapkraan in de kruipruimte gesitueerd is en alleen liggend op je buik te bereiken is. Daarvoor moet je eerst een schoonloopmat, 5 losse kraaldelen, een uit twee delen bestaande plaat multiplex verwijderen om het uiteindelijke luik te bereiken. Goed, is dat laatste luik er uit dat kun je de kogelkraan omzetten en met het aftappen beginnen. Omdat je echt de diepte in moet reiken en ook nog eens de hendel van de kogelkraan naar beneden moet drukken bestaat de kans dat je vel er tussen komt, wat een hele enge wond oplevert. Dat is mij dus een keer overkomen. Beter dus dat ik dit zelf maar even ging doen. Wat daarbij echt niet mee viel was het proeven van de buitentemperatuur. Ik had niet meer aan dan een lang t-shirt! Maar het is gelukt en volgens mij is alles weer klaar voor een bizarre koude winter, ik ben er in ieder geval vanuit mijn knusse bed in de woonkamer helemaal op voorbereid.

Oeps, ook vergeten! De surprise voor Sebastiaan, help, het begint weer! We zijn er best wel een flink wat jaartjes van verlost geweest, helaas zijn wij weer de komende 3 jaar de klos. Uh, wij, ik dus, want ik ben tot nu toe diegene geweest die ze mocht maken. Gelukkig zijn de oudsten twee mij hier nog steeds dankbaar voor en vertellen zij nog vol trots over mijn creaties!!. Daar ben ik uiteraard ook heel blij mee en ook voor Sebastiaan heb ik voldoende inspiratie alleen ontbreekt alle energie en kan ik domweg niet opzoek gaan naar leuke, bruikbare, spulletjes. Ik draag dat zo goed als mogelijk over op Saskia maar die heeft dit soort crea-bea gevoel helemaal niet!! En nog maar twee avondjes te gaan want woensdag moet hij d surprise al meenemen.

De aanloop weekjes naar de operatie waren best wel heftig te noemen, veel spanningen binnen het gezin en vooral tussen Saskia en mij. We keken al weken uit naar de operatie, een operatie die ons een weekje rust in het ziekenhuis zou opleveren. Een weekje samen! Natuurlijk speelde “de” operatie ook wel een rolletje maar wij waren zo toe aan tijd voor ons tweeën dat dat zelfs even ondergeschikt leek :). We hebben die tijd samen dan ook heel goed benut en het was jammer dat het niet slapen van Saskia zo’n spelbreker bleek te zijn. Al met al heeft het ons echt wel goed gedaan!! En toen kwamen wij thuis, thuis waar het gewone gezinsleven ook weer opgang moest komen. Al kan je volgens mij niet spreken van opgang komen, daar trappen kinderen niet in. Die willen en eisen per direct weer je volledige aandacht en daarbij hebben zij ook de nodige steun nodig, want het is niet niets als je “vader” zo’n ingrijpende operatie heeft gehad. De jongste 2 hebben het niet over de operatie zelf, die vinden mijn staat van zijn het belangrijkste, die vinden het heel naar dat ik pijn heb, door de kamer strompel, 3 uur nodig heb voor één traptrede en niet lekker met ze kan ravotten. (Ik heb ze het afgelopen jaar wat te veel verwend). De laatste dagen vind ik de oudste 2 wat bijdraaien. Dat zou ook wel eens te maken kunnen hebben dat er kort op elkaar vrienden en vriendinnen van hun over de vloer zijn geweest die het niet onder stoelen of banken steken dat zij mij dapper en sterk vinden. Dat zij mij ook benaderen en behandelen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik kon gisteren voor het eerst, in het bijzijn van Sophie, een schunnig grapje maken over mijn operatiegebied. Ik voelde aan dat het kon anders had ik het ook niet gedaan, zij lachte heel hard mee!!

Ik weet het, ik krijg aan alle kanten signalen dat ik het rustiger aan moet doen, terwijl ik voor mijn gevoel al zo weinig doe. Ik kan en ga het trouwens niet opnoemen wat ik  wel of niet doe, ben der gek zeg. Maar dat het zijn tol eist dat besef ik heel goed. Aan de andere kant zie ik dat Saskia heel langzaamaan aan haar onbegrensde grenzen komt. Natuurlijk, de leus is bij ons altijd: ‘als je denkt dat je doodgaat kun je nog 25 kilometer’ en dat is misschien ook wel zo maar Saskia heeft de laatste 20 toch echt al bereikt. Let wel, zij heeft buiten het rennen voor het gezin, de zorg voor mij ook nog eens dagenlang voor Daniël moeten zorgen, die echt heel erg ziek is geweest. Sterker nog, hij heeft er nog steeds  naweeën van. Dus?!, moet ik maar iets op poten gaan zetten dat onze moederkloek er eens even tussenuit gaat om op te laden. Volgens mij heb ik nog ergens twee Wellness  bonnen liggen en daar weet zij vast wel raad mee.

Rianne, 18:30       Er bekruipt mij een gevoel dat ik een mega fout heb begaan. Tot vandaag heb ik nog niets gegeten waar ik zelf maar iets aan hoefde toe te voegen. Saskia had vanavond een roerbak schotel met kip en noedels gemaakt en daar moest op mijn bordje een lepel sambal door, macht der gewoonte. Hopelijk gaat dat goed.

Rianne, 23:00     Ontzetten leuke avond achter de rug. Ik had al eerder verteld over een jeugd liefde die ik even voor de operatie nog heb bezocht en vanavond kwam zij samen met haar vriend op bezoek. Saskia en ik zijn heerlijk verwend met lekkere producten, van o.a. Rituals!! Saskia en Bianca zagen elkaar voor het eerst en er was gelukkig een klik, je weet het maar nooit, toch :). Ik had Bianca voor het eerst ontmoet op een disco avondje van de voetbalvereniging, GDA in Loosduinen, en wij hebben toen een tijdje verkering gehad. Mijn jeugdvriend kreeg toen gelijktijdig verkering met haar jeugdvriendinnetje Els. Dat waren nog eens leuke tijden om met plezier op terug te kijken. Het was gezellig en gaan het gauw weer eens overdoen.

Dinsdag 29 november 2016 (Dag 19)

Rianne, 12:15         Wat een verschrikkelijke nacht hebben wij achter de rug. Ik vrees dat ik iets van een griepje heb opgelopen. Het naar bed gaan om 11:45 had ons al een beetje moeten waarschuwen, dat ging zo moeizaam en toen ik eindelijk op mijn eigen plekje lag wilde ik geen polonaise meer aan mijn lijf. In mijn eigen heerlijke bedje kreeg ik het maar niet warm en alles aan mijn lijf deed zeer, ondanks een 1000 mg paracetamolletje! Linker-zij, rechter-zij, in foetushouding ook links en rechts daarna maar gestrekt en uiteindelijk ook even op mijn buik geprobeerd. Niets hielp. En misschien heeft nog iemand een tip want ik word helemaal gek van mijn voeten. Die doen door die drie dagen aan die anti-trombose schoenen nog steeds zeer, het lijkt zelfs wel of het steeds gevoeliger word. Ondanks dat ik het maar niet warm kreeg ben ik op een gegeven moment toch in een slaap weg gegleden. Ik sliep heel onrustig, droomde ontzettend en was weer gezellig in mijn slaap aan het kletsen. Ergens rond 03:00 schrok ik zo hard wakker dat ik, badend in het zweet, alle dekens van mij afgooide en bijna een gat in het hoofdeind sloeg. Gevolgd door een zeer bezorgde maar ook ernstig vermoeide Saskia die door mijn onrust nog geen oog had dichtgedaan. Gek, een keer geen griepprik kunnen halen en direct de klos! Die griepprik moest eigenlijk twee weken voor de operatie gezet worden en dat mocht even niet meer.

Ik ben vervolgens naar beneden gegaan en met mijn stomme kop een positie op de bank ingenomen zodat ik niet verkeerd zat en ook nog even een blogje kon schrijven. Helemaal fout dus dat ik niet gelijk in bed was geklauterd. Ik was zo verkleumd en verstijft dat ik met geen mogelijkheid van die bank af kon komen. Er zat niet anders op dan te wachten op Saskia, die gelukkig iets eerder beneden kwam omdat Daniël wakker werd. Na een uurtje rillen en 6 dekens over mij heen heb ik nog een paar uurtjes kunnen pakken. Ik voel mij helemaal nog niet goed maar ik heb Sebastiaan beloofd om een surprise te maken en die moet morgenochtend mee naar school.

Rianne, 15:15        Er zat schijnbaar iets enorm dwars, meer dan dwars en dat kwam er dubbel-dwars en in hoge druk uit. Terwijl ik net een leuk gesprek met een vriendin op Messenger opstartte moest ik rennen voor mijn leven. Uit het niets liep ik helemaal leeg en na een half uurtje op het toilet te hebben gezeten hup de douche in. Ik voelde mij zo ontzettend vies. Oke, weer geen goede actie, opeens ging het licht uit en lag ik languit in het bad. Ik doe het de laatste dagen geloof ik niet zo goed meer. Tijd voor verandering! Na de onfortuinlijke douche heeft Saskia mij in bed gesmeten en aan handen en voeten aan het bed vastgekluisterd. (Best wel gewaagd trouwens:)). Ik voel mij wat beter en ga zo aan de surprise van Sebastiaan beginnen. Die moet vanavond af zijn!!

Rianne, 20:00        Inmiddels gaat het weer geweldig en fladder ik weer ik weer door het huis, not. Het gaat wel ietsje beter, dat wel maar ik blijf maar aan de dunne en dat is in mijn conditie echt niet fijn. Het mooiste is wel dat ik mij aan mijn woord heb kunnen houden. Ik had op tijd de surprise voor Sebastiaan af.img_2048

img_2047
Een goed gevulde reuze taco

Woensdag 30 november 2016 (Dag 20)

Rianne, 12:30     Het gaat weer ietsje beter met mij. De koorts is aan het zakken en heb ook een nachtje goed kunnen slapen, naast Saskia natuurlijk. Ik wilde echt wel in de woonkamer slapen uit angst dat ik haar weer een nacht zou wakker houden maar zij sleepte mij aan mijn haren naar boven, gooide mij op bed en sloeg mij met een honkbalknuppel knock-out. Zij vond het dus maar niks om alleen te slapen en daar heb ik niets tegen in te brengen.

Ik durf door de toch wel zeurderige pijn en opengescheurde stukken huid nog niet echt met de reuma medicatie te beginnen. Die medicatie, Humira en Methotrexaat, legt een hoop plat en ben een beetje bang dat het het herstel nog meer gaat vertragen. En ik ben best wel eigenwijs! Nu is het ook wel zo dat de reuma niet zo merkbaar aanwezig is omdat ik bijna toch niets kan doen. De andere medicijnen zijn langzaamaan weer op pijl. En wat ben ik blij dat ik van die hormoonpleisters af ben. In plaats daarvan slik ik nu 2 pilletjes per dag. (Die pleisters waren zo opvallend waardoor ik dagelijks moest uitleggen waarom die dingen op mijn armen zaten en daarnaast plakten ze ook heel slecht).

Het is best wel een nadeel dat op het gebied van mijn operatie zo weinig expertise is. Ik bedoel dar er in de weide omgeving geen enkele medische specialist te vinden is die bijvoorbeeld eventjes een check zou kunnen doen. Gewoon even een blik tussen mijn benen zou werpen en een geruststellend knikje zou kunnen geven. Of gewoon even een paar tips zou kunnen geven voor bepaalde ongemakken. Nu moet je dat zelf maar een beetje uitdokteren of navraag doen bij lotgenoten. Ik tref het daar wel mee, met een andere lotgenote bedoel ik dan. Ik heb haar kort voor de operatie leren kennen, terwijl zij net geopereerd was. Zij loopt twee weken voor op mij en is heerlijk nuchter over de zaken die ons beiden aangaan. Ik kwebbel dagelijks met haar en praten over van alles en nog wat. Zo heeft zij onlangs een zeilboot gekocht waardoor ik termen leer waarvan ik het bestaan niet eens wist. Er zitten dus meer dingen aan een zeilboot dan alleen een mast en een zeil.
Voor de rest van medische zaken zal ik toch steeds naar Alkmaar moeten en dit terwijl ik een ziekenhuis in mijn achtertuin heb. Daar kan ik 24 uur per dag voor alle ongemakken terecht maar vraag daar niets over mijn nieuw verworven lichaamsdeel, zelfs niet als het bloed er uit zou spuiten. Zelfs dan zouden ze mij nog de deur wijzen en naar Alkmaar sturen.

Rianne, 16:30        Vandaag best wel wat kunnen doen, al zeg ik het zelf. Een klein beetje Saskia kunnen ondersteunen in het huishouden, het koffiezetapparaat ontkalkt dus 25 minuten in de keuken gestaan, vanuit het bed de betalingen gedaan en op zolder nog wat administratie gedaan. Tussentijds naar boven gelopen en dat is best een aardige klim. Oh, voor ik het vergeet, ik heb ook nog even de bel gerepareerd. Echt maf dit, dingen die ik zonder er bij na te denken deed, lijken nu een opgave te zijn en lijk ik te hebben gedaan alsof er een wereldwonder heeft plaatsgevonden. Moet ik nu trots of blij zijn? Trots niet hoor, blij wel. Blij dat ik toch iets heb kunnen doen. Gisteren had ik, met koorts, ook al het nodige kunnen doen dus als dit zo voort duurt hoor je mij niet klagen. Elke komende dag zal koffiedik kijken worden, de koffie smaakt in ieder geval door het ontkalken beter.

Donderdag 01 december 2016 (Dag 21)

Rianne, 20:30        Gekke dag, onverwacht bezoek, lang bezoek en zo langzaam alles zat wat maar naar een bed ruikt. Straks gaat alles waar maar een matras op past of maar iets te doen heeft met kussens, op het vreugdevuur. Ben ik het zat, ja, even meer dan! Ik probeer echt wel even een “ver van mijn bed showtje” op te voeren maar dat word wat lastig als je je verplaatst in dezelfde kamer als je bed staat. En wie ons huis kent, alleen in de badkamer staat geen bed, aaahhhh. Een keer per dag vlucht ik een half uurtje naar de 1e verdieping om lekker te douchen, al hoewel, lekker? Gisteren niet en vandaag even ook niet. Na het afspoelen en het klein beetje wassen van mijn spelonken trek ik het niet meer en wil zo snel mogelijk deze natte ruimte verlaten. Douchen hoort juist ontspannend en lekker te zijn en net als gisteren gaf het niet de gewenste bevrediging. Er hangt ook een zweem van lekker niet fris ruikend wondvocht om mij heen. Waarschijnlijk omdat ik mij niet lekker kan schoon schrobben op een niet nader te noemen plek. Gatverdegatver! Sta je dan lekker onder de douche? Nou, ik echt niet.

Ik heb het al meerdere keren genoemd maar het blijft lastig om in te schatten of ik nou aan het genezen ben of dat ik aan een of andere alarmbel moet trekken. (In ieder geval niet die bel). Ik ga maar uit van het eerste maar ik weet eigenlijk niet waar ik die wijsheid vandaan haal. Ook Saskia weet het niet, die kijkt, observeert en verzorgt ook plekjes die ik op de een of andere manier oversla of qua motoriek niet op de juiste wijze benader. Misschien wel te voorzichtig poets want er zijn plekjes bij die zo gevoelig zijn dat iedere aanraking er aan bijdraagt dat er wel iets of iemand door de kamer vliegt. Daarom ligt er bij de grote reinigingsbeurt niets binnen mijn handbereik en Saskia neemt zo’n positie in dat zij makkelijk weg kan duiken. img_2050 Tot eergisteren kon ik nog als een deerne naar beneden lopen maar de laatste twee afdalingen voelde aan alsof ik ondersteboven en achteruitlopend naar boven liep. Wat je gedachten al niet met je doen als je van kleins af aan Escher bewonderd. Het kan volgens overlevering van andere experts niets anders zijn dan dat door het vele wondvocht de boel aan elkaar gekleefd zit of wellicht deden de losgescheurde delen wel een nachtelijke poging weer nader tot elkaar te komen. Wie zou het weten? Ja, mijn super arts maar ik heb er echt geen trek in om voor ieder wissewasje aan de bel te trekken en ik moet er eerlijk gezegd ook niet aan denken daarvoor ook nog eens naar Alkmaar op en neer te rijden. Te laten rijden want ik denk niet dat ik ver kom. Niet omdat ik nu nog vrouwelijker ben maar vanwege de oncomfortabele zit en het bewegen van mijn twee beentjes op die manier niet echt happy aanvoelt.

Wisten jullie wie ook niet zo happy is met mijn status? Daniël, die neemt steeds meer afstand van mij en loopt in een grote boog om mij heen. Ik krijg geen knuffel of een kusje meer en als ik maar iets tegen hem zeg, zegt hij heel hard: ‘niet praten tegen mij!!’

Ik ga maar even wat positiviteit bloemen plukken in de wei en hoop morgenochtend fris en fruitig, met veel plezier en met mijn terug gewonnen vrolijkheid weer in het ziekenhuisbed te duiken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s