Dagboek SRS week 2


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex reassignment surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb. 

Vrijdag 18 november 2016 (Dag 8)

Rianne, 09:30       Zo voelt het dus aan als je een derde, vierde en vijfde ski-dag in vierentwintig uur stopt. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat de te verwachte terugslag mij zou treffen. Even na de avondmaaltijd van gisteravond knapte ik helemaal af, kreeg koorts en wilde alleen maar plat liggen. Terwijl het leek of ik sliep hoorde ik iedereen wel. Er was nog één kleine opleving, waarvoor ik echt even een boost nodig had en mijn knop op “oefening Blauw Koord” moest zetten. Sebastiaan wilde zo graag weten hoe mijn ziekenhuisbed lag. Ik nodigde hem uit om naast mij te komen liggen en samen genoten wij van alle mogelijk standen die het elektrische bed heeft. Nee, ik zeg het verkeerd, Sebastiaan genoot van alle standen en ik genoot van Sebastiaan die zoveel plezier had. Toen hij en wij alle mogelijkheden hadden uitgeprobeerd bleef het bed in een voor hem comfortabele stand staan en ging hij heerlijk tegen mij aanliggend tv kijken. Ik weet niet of ik het ooit eerder beleefd heb maar ik knoedelde meer tegen hem aan dan hij tegen mij. Nog geen 20 minuten later werd Daniël jaloers en wilde hij er ook bij, dat mocht maar hij maakte opeens zo’n rare beweging dat hij mij vol in het operatiegebied raakte, toen ging het licht uit!

Voor Saskia heb ik mij gisteravond naar zolder gesleept, onverantwoord, ik weet het. Maar wij zijn nu éénmaal zo :). Het is geen ontspannen nacht geweest. Drie keer op de steek en toch te veel druk en pijn gehad. En even op mijn zij draaien word bestraft met een uurtje overdruk ergens t.h.v. mijn blaas. En die blaas die weet wat, pppppffff, het zal wel door de katheter komen dat een volle blaas cq aandrang zo anders aanvoelt. Ik kan het niet eens anders aanvoelen noemen, het is gewoon een onherkenbaar nieuw gevoel. Als het nu, daar beneden, daar waar de blaas ergens zit, pijnlijk of onbehaaglijk gaat voelen, ga ik maar naar de wc. En dan plas ik ineens en vervaagd de druk iets, die gaat niet helemaal weg. Wat zo verschrikkelijk anders is tussen plassen bij een man en plassen bij een vrouw is de lengte van de plasbuis. (Hoe ga ik dat nu omschrijven, nu herinner ik mij het nog). Met een penis en dus langere plasbuis voel je echt de urine als het ware een weg afleggen naar de uitgang. Knijpen kon dus echt wel maar dat hield je slechts enkele seconden vol. Wat ik nu voel is eigenlijk niets, ik voel geen gang van vloeistof door een plasbuis. Ik heb nu alleen nog maar een Gardena koppeling aan de buitenkraan, zonder tuinslang uiteraard.

Rianne, 22:00        Om gek van te worden, echt waar. Saskia rent zich helemaal de blubbers en moet zo’n beetje alles doen. (Gelukkig kwam haar moeder vanmiddag een paar uurtjes helpen). Als je dat om je heen ziet gebeuren terwijl je niets mag en kan doen, echt niet grappig. Niets mogen is misschien een ding, dat is met een beetje vindingrijkheid te omzeilen, maar iets niet kunnen door mijn fysieke toestand is moeilijker te behappen. Dat is echt niets voor mij, ik zit ook zo vol met dingen die ik wil doen. Dan maak ik mij ook nog druk over dingen waarvan je echt moet denken dat ik ze niet op een rijtje heb, waar zetten we de kerstboom neer met dat bed in de woonkamer, kan ik de boom überhaupt wel optuigen? De kerststal dit jaar maar laten voor wat het is? De tweede blijft op zeker in de dozen zitten. De kerstboom komt er wel, misschien niet die van 300 cm, die op de vliering ligt maar dit keer wellicht een kleintje, een echte!

Vol trots kijk ik naar Saskia, hoe zij “mijn taken” zonder woorden doet en oplost. Ik ben en blijf de handigste van de twee maar door het maandenlang samenwerken op de werkvloer heeft Saskia veel geleerd en laat zij zich niet zo snel uit het veld slaan als het om technische dingen gaat. Ze heeft de afgelopen weken en dagen weer veel dingen bereikt waar je U tegen zegt. Zij krijgt echt heel veel voor elkaar omdat zij domweg niet van opgeven weet en zich er helemaal in vastbijt. Ik vind het soms te ver gaan omdat het te behalen resultaat de reis er naar toe niet dekt. Gelukkig zitten wij daar doorgaans op dezelfde lijn en kan ik haar afremmen, zorgen dat het haar niet uitput. Het is zo verschrikkelijk jammer dat zij niet kon slapen in het familiehuis. Ondanks alle rust om ons heen en nagenoeg geen verplichtingen raakte zij door slaap tekort steeds zwakker en is het al een wonder dat zij het tot woensdag heeft volgehouden. Voor mij is het daarom meer dan logisch dat ik bij haar in bed slaap, dat zij tegen mij aan kan kruipen wanneer zij wil, dat zij mij kan aanraken en zo nodig mijn stem kan horen. Het traplopen mag niet maar dat is met vindingrijkheid opgelost.

Rianne, 17:00       Ik was er al bang voor, ik kan niet stil liggen als ik thuis ben en kan het niet aanzien als de dingen niet lopen zoals ze doorgaans gaan. De gewone dagelijkse dingen waarbij ik normaliter betrokken ben, alleen doe of juist de dingen die wij altijd samen doen. Ik vind dat echt niet leuk. Het regent en stormt hier als een gek en Saskia moest hier net in vertrekken om boodschappen te doen. En dat op de fiets!! (Ik denk dat zij nu wel spijt heeft dat zij het autorijden verleerd is want weet je: er staat een auto voor de deur en zij heeft een rijbewijs! Zij durft alleen niet meer). Van toch wel veel rust naar de hectiek van een druk gezin, wel even wennen. Daniël heeft inmiddels door hoe hij bij mij op bed kan klauteren dus komt af en toe voorbij stuiteren. En ik heb Sebastiaan weer in mijn armen kunnen nemen, heerlijk, wat hebben wij elkaar gemist!!

Zaterdag 19 november 2016 (Dag 9)

Rianne, 21:00       “Mijn” eerste nacht dat ik redelijk heb doorgeslapen, Saskia weer niet omdat Daniël vannacht ziek werd. Hij is in ons bed wel tegen mij aan gekropen maar ik heb er niets van gemerkt. Daniël ligt nog steeds heel ziek te wezen op de bank en heeft vanmiddag een paar uurtjes, bij mij, in het ziekenhuisbed gelegen. Dat was even een momentje dat Saskia de deur uit kon. Ook niet echt ontspannend voor haar.

Gisteren stond er buiten het dagelijkse onderhoud aan het operatiegebied ook een nieuw dingetje op de agenda, namelijk voor het eerst dilateren. Wat dit is? Nou, er is bij mij een schede gecreëerd die open gehouden moet worden. Doe ik dat niet dan groeit het, onherstelbaar en voor eeuwig, dicht. Dit moet vanaf nu, voorlopig voor een jaar, dagelijks 20 minuten per dag gebeuren. Dit moet ik doen met een medische dilatatie set dus gelieve geen fantasierijke reacties. img_2031Waar wij tegenaan liepen was het tijdstip waarop ik dit moest gaan doen, of liever gezegd even samen privé konden zijn omdat Saskia ook helpt bij het wassen en spoelen daar. De keuze is dus voor het slapen gaan geworden. Terwijl ik gezellig 20 minuutjes lig te dilateren kan Saskia haar make-up de-camoufleren. Als wij het een beetje timen zijn wij gelijktijdig klaar en rest ons nog het spoelen en wassen. Peace of cake toch. Nou nee, ik was alles behalve ontspannen en zag er als een bult tegenop om “iets” in mij te moeten inbrengen, inbrengen in een voor mijn gevoel open wond, iets wat “tussen mijn oren” verschrikkelijk pijn zou moeten doen. Goed, ik ging in eerste instantie voor maatje 2 maar dat lukte echt niet en werd het uiteindelijk nr.1, de allerkleinste. (Ik had die avond chinees gegeten dus paste het wel bij de avond). Ik had het afgelopen woensdag niet genoemd, maar na het verwijderen van alle verbandmiddelen moest ook mijn schede gecontroleerd worden en daar kwam een “eendenbek” uit de toverhoed van dr. Kanhai. Ik dacht echt even één seconde “wat ga je met dat ding doen!!!” Ik besefte gewoon niet dat hij iets moois heeft gecreëerd waar wat in kan. Tsja, en dan gaan gedachten toch een eigen leven leiden.

Toch wel te veel ondernomen vandaag, echt niet teveel gedaan maar gisteravond bijvoorbeeld had Daniël de plugstop in een hoek gegooid waar niemand bij kon komen. (Tussen het bad-eind en de muur hebben slimmeriken een bladradiator geplaatst. Met rondom een ruimte van zeg maar een paar centimeter). En Saskia wilde zo graag in bad dat ik het op een gegeven moment echt niet meer trok en de trap op ben gerend, zaklantaarn heb gepakt en met standje zeer ongelukkig de plugstop heb kunnen vinden en pakken. Zo, dat deed Saskia heel erg goed!! Vandaag kregen wij nog gezellig bezoek van Ramona, een van onze lieve buurvrouwen. Zij heeft ook even met Daniël gezeten zodat ik eindelijk kon douchen. Weet je wel hoe lekker dat is, douchen!!! Mijn schoonzusje Marloes kwam ook even aanwaaien, wij hadden elkaar na de operatie nog niet gezien en het weerzien was heerlijk. Zij heeft echt even lekker voor mij gezorgd en diverse taken van Saskia overgenomen. Wauw, helemaal toppie. Daarnaast hebben wij Sophie op een hele speciale manier kunnen bedanken voor haar inzet tijdens onze afwezigheid. Volgens mij is zij er heel blij mee.

(Hahaha, ik ben aan het schrijven en vraag net aan Saskia of er nog iets noemenswaardigs is gebeurd? ‘De afgelopen weken bedoel je?’ En dat op een toon van daar moet ik echt even over nadenken, er schiet mij nu niets te binnen). Wel haalde zij aan dat ik niet mag vergeten mijn schoonmoeder te noemen. Zij heeft eerst uren in de wachtkamer van de huisarts gezeten om vervolgens weer tientallen digitale volgnummers bij de apotheek te trotseren. Maar zij heeft het voor elkaar gekregen, dozen vol met gaasjes en wegwerp katheters voor het spoelen. En voor de rest? Voor de rest is het heel veel rusten en nog eens rusten. Ik wil van alles maar alles is te veel.

Maandag 21 november 2016 (Dag 11)

Rianne, 19:45       Daags voor de operatie werden wij gewaarschuwd op de nasleep van de narcose, de operatie op zich en alles wat er rondom dit grote evenement maar heeft gespeeld, er keihard uit zou komen. Er was onder andere verteld dat Saskia sowieso de eerste dagen na de operatie weinig contact met mij zou hebben. Het is gebleken dat dit enorm is meegevallen. Ik kakelde Saskia en mijn bezoek de oren van de kop en kon redelijk mijn ei kwijt in dit blog.   ………..en toen werd het ineens stil. Zal ik jullie eens vertellen dat ik van de afgelopen 48 uur ik er misschien 10 wakker ben geweest. In 5 van die 10 uren was ik er wel, maar ook weer niet en alleen de resterende 5 was ik heerlijk helder aanspreekbaar. Voor mij voelt het schrijven, op dit moment, alsof ik een paar uurtjes schuimende helderheid van beschikbare uurtjes afsnoep.

Hoe gaat het verder met mij? Oke, volgende vraag. Nee, gekheid, het gaat buiten de vermoeidheid nog hetzelfde, er zijn dit keer geen noemenswaardige veranderingen te melden. Of je moet het reuze interessant vinden dat dilatatiepoging 2, met nr.2, met vlag en wimpel is geslaagd. Het is ook interessant want je kunt je van te voren wel van alles inbeelden maar het echt voelen is een heel ander dingetje. Eigenlijk een mega dingetje. Je krijgt iets heel speciaals en moois aangemeten waarvan je eigenlijk alleen maar weet hoe het er over maanden er een beetje uit gaat zien. Hoe het voelt kan echt niemand je vertellen, echt niet. Volgens overlevering moet de look bij mij nagenoeg hetzelfde worden als bij een cis-vrouw (geboren vrouw). Met ook nog eens het gelijkwaardige gevoel, daar is dr. Kanhai een van de meesters in, misschien wel de meester. Maar wat ik nu voel, wat ik ga voelen, ik weet het niet en ik zal het nog moeilijker gedetailleerd kunnen vertellen. Dat hoeft ook niet, dat is en blijft iets tussen mij en Saskia.

Dinsdag 22 november 2016 (Dag 12)

Rianne, 10:30     Boring, boring, boring. Het is echt wel saai zo. De dingen die ik op Netflix wilde zien heb ik gezien en gelukkig liep ik tegen de serie “Als de dijken breken” aan en kon ik 3 vroege uurtjes vullen. Kijk, zijn de kids om mij heen dan is het niet saai en ook al kan ik weinig met ze doen, er is afleiding. Gisteravond had ik zelfs even profijt van het ziek, zwak en misselijk zijn. Ik kon hierdoor even zonder gemopper en tegengas langer dan 3.5 uur achter elkaar naar de tv kijken. (Heel af en toe vroegen Sophie en Saskia zachtjes of ik nog wel keek maar daar bleef het dan wel bij). Die 3,5 uur lijkt misschien wel heel luxe en alsof ik geen concessies doe maar wist je al hoeveel keer ik de afgelopen week “Zoetropolis”, The good Dinosar”, “Happy Feet 1 en 2” en “Sinterklaas en het geheim van het grote boek” gezien heb. Ik overdrijf niet als ik iedere film inmiddels wel 5x gezien heb. Daar is is Daniël honderd procent debet aan en ik neem het hem ook echt niet kwalijk. Het is ook een mannetje die het heerlijk vind om lekker languit te hangen op de bank. En soms, soms doet hij dat nu in bed bij mij en daar kan geen film tegenop.

Maar ik verveel mij dus! Ik heb genoeg plannen en ook genoeg dingen die ik wil en zelfs moet doen, ja, moet doen. Alleen zijn dat toch echt dingen die ik niet op bed, vanuit bed of even zittend aan de woontafel kan doen. Ik heb trouwens al even met het avondeten aan tafel gezeten maar dat hield ik maar heel even vol. Over dat moeten doen zul je wel steil achterovervallen als ik zeg wat dat is, maar mijn kwasten moeten binnen enkele weken in de lijnolie. Ik ben er nog zo een, een die heel zuinig is met haar gereedschap en daar zijn mijn kwasten onderdeel van. Die staan in de wintermaanden, gesorteerd op lichte en donkere kleuren in verschillende bakken met lijnolie. Daarnaast gebeurd hetzelfde met de kwasten voor watergedragen verven. Voordat zij mogen rusten en bijkomen van het harde werken het afgelopen seizoen moeten ze eerst diverse badjes doorstaan van onder andere terpentine, wasbenzine en kraanwater. Daar tussendoor regelmatig worden schoon geschraapt met een plamuurmes, het vocht tussen hun haren worden uitgeslagen en met een doek worden drooggemaakt. Eenmaal door de keuring mogen zij dan eindelijk in de lijnolie. Misschien wel overbodig om te zeggen maar dit is ook de reden dat ik altijd op de werkvloer zeg dat anderen met hun tengels van mijn tools af moeten blijven. Iemand die mijn plamuurmessen durft aan te raken, oei oei. Die dingen heb ik al ruim 36 jaar en die zijn mij echt heilig. (Vraag mij echt wel eens af hoeveel vaklui er nog zijn die bepaalde gereedschappen, die bijna dagelijks worden gebruikt, na zoveel jaar, nog in topconditie zijn. Weinig denk ik!).

Rianne, 16:15        Oh wat heb ik genoten van een hele lange douche.  Dit keer maar wel het zitje in bad geïnstalleerd, al is het zitten op zo’n ding echt geen pretje! Het voelt ook niet veilig en je hebt het gevoel dat je ieder moment naar beneden stort en dan bovenop je (piep) terecht komt. Ik heb er op gezeten, heb mijn ding gedaan en genoot van ieder moment dat ik kon staan en die waren er gelukkig heel veel. Haartjes in de shampoo, uitspoelen en daarna een paar minuutjes in de conditioner. Zulke gewone dagelijkse dingen  die je helemaal vergeten bent te waarderen, net als zoveel dingen in het leven waarin wij leven. Misschien hebben wij het te goed, zijn wij te verwend waardoor wij niet meer kunnen genieten van de rijkdom die wij allen hebben. Want wij leven echt in rijkdom, althans ik zie dat wel zo. Ga dat veel meer zien, zien hoe goed wij het eigenlijk hebben en gelijktijdig ook steeds meer irriteren dat anderen daar zo op afgeven. Zeg ik nou irriteren? Ik zou daar gek zijn zeg. Nee, dat was het verkeerde woord, laat ik maar zeggen dat ik het storend vind dat sommigen (lees: helaas velen) er overmatig last van hebben. Last van hebben om maar overal op af te geven en iedereen en alles maar menen te kunnen afzeiken. De mensjes “nooitgenoeg”.  Ik zal even de laatste zijn die zich daar nu druk over gaat maken maar ik wil er wel wat mee gaan doen. Een soort van positiviteits- Goeroe worden. Wij horen zo ontzettend vaak dat mensen blij worden van onze energie,  “onze energie”. Dus waarom zal daar geen manier zijn om dat ook aan andere te geven. Genoeg stof om over na te denken, tijd en ideeën genoeg, ga ik voor de wierook , de sarong of mediterende zang. Ik zit een beetje te dollen maar ik wil echt iets positiefs gaan bijdrage aan de mens, voor de mens, de welwillende mens, de open mens , de mens die open staat voor verandering. Dat meen ik oprecht, uit het diepst van mijn hart.

Woensdag 23 november 2016 (Dag 13)

Rianne, 10:30        Daniël is al vanaf vrijdagavond ziek, heel ziek. Gisteren toch maar naar de huisarts gegaan en gehoord dat hij tegen een longontsteking aan zit en daarnaast ook nog een oorontsteking heeft, in beide oren! Hij is een hoopje ellende en wil alleen maar bij “de” mama 1 zijn. Tja, hij heeft heel goed door dat hij aan mij helemaal niets heeft en dat laat hij goed merken. Hij ligt al een paar dagen bij ons in bed en vanochtend vroeg keek hij wel even heel lief en vertederend naar mij. Hij raakte mij diverse keren aan maar andersom mocht dat echt niet. Hopelijk voor hem slaat het kuurtje snel aan en stuitert hij weer snel door het huis.

Gisteravond laat werd Saskia uit het niets ineens mijn redster in nood,  zo’n brandweervrouw die, terwijl ze je uit een autowrak zagen, bij jou overal het bloed uit spuit, je hand vast houd en zegt dat het allemaal goed komt, zo’n gynaecologe die zegt dat je nog maar één keer hoeft te persen (vergeet ik nooit meer),  zo’n vrouw, gewoon mijn vrouw die er voor mij is. Die er voor mij was toen er gisteren zomaar uit het niets iets ging bloeden als een rund terwijl ik aan het plassen was. Ik dacht eerst; ‘wat een lange plas?’ (Als vrouw zie je natuurlijk niets) en toen ik een poging deed wel wat te zien, toen zag ik ineens een kunstzinnig, waanzinnig, rode toiletpot. Geen paniek, geen gegil maar meer een baal baal reactie en zoiets van wat nu? Toch niet midden in de nacht naar Alkmaar rijden?  Kan een traumaheli wel in onze omgeving landen dan? ‘Laat mij eens kijken’, vroeg nurse Saskia. ‘Oh, is dat alles’, zei zij. “Doe maar een schoon verband in je broekje, druk er stevig tegen aan en hup naar bed!’ Met extra matjes en handdoeken ging ik maar op bed liggen, tegen zoveel overwicht kon ik echt niet op maar helemaal zeker van de zaak was ik echt niet. Voorzichtig durfde ik nog te vragen of het niet verstandig was om af en toe te checken, het zou tenslotte voor haar heel traumatisch zijn als zij ‘s-ochtends naast een leeggebloed omhulsel wakker zou worden, niet waar? Nou, niets daar van, ik mocht mij niet ongerust maken en moest gewoon gaan slapen. Punt uit en licht uit.
En dit is in onze relatie toch echt een enorme mijlpaal want het is tot nu toe, in bloedige en levensbedreigende gevallen, toch doorgaans echt andersom geweest. Saskia geloofde mij nooit als ik tegen haar zei dat zij ook echt wel haar “mannetje” zou staan als het echt nodig was. Nou Saskia, nu zie je maar dat je het echt kunt, ik ben trots op je!!!

Vanmiddag ga ik samen met Saskia en haar zusje Marloes naar Alkmaar, mijn eerste controle. Spannend en wij hebben zoveel vragen. Je bent op de laatste dag in het ziekenhuis zo met je ontslag bezig, je hebt al zoveel meegemaakt in een korte periode dat je eigenlijk vergeet wat je te wachten staat. Te wachten staat als je weer thuis komt, als er geen belletje meer aan je bed hangt, als niets meer automatisch en vanzelf gaat. Pijnstillers bijvoorbeeld, die kreeg ik standaard iedere 6 uur maar voor thuis helemaal niets. (Nu beschik ik door de reuma toevallig over een doe het zelf pijnbestrijdingspakket dus dat zat wel goed). Het schoonmaken en spoelen is ons één keer voorgedaan maar dit doen zonder toeziende deskundige is wat anders want doe ik het nog wel goed. En dan het dilateren, dat zijn wij zelf maar gaan ontdekken maar of wij het goed doen?? Zo hier en daar begint er wat te slinken en andere plekken zwellen juist op. (Sssttt). Het meest in het oog springend is wel een strook huid dat helemaal wit is geworden, spierwit zeg maar. Het doet geen pijn en er komt geen afscheiding vanaf dus voor ons ook geen reden geweest om maar enigszins aan de bel te trekken. Wij horen het straks wel.

Rianne, 21:30       Geen afstand is mij te ver, het is heerlijk om in de auto kilometers te vreten, muziekje aan en gaan met die banaan. Maar nu, nu met zo’n slagveld tussen je benen waardoor je amper kunt zitten, is een ritje naar de plaatselijke buurtsuper al een opgaaf. En dan nu voor een bliksembezoek aan de specialist, want dat is het gewoon, 2.5 uur in een auto verblijven. Zit ik niet dan? Nee, ik hang in slaapstand in de bijrijdersstoel, met mijn billen op een zitring. (Een tip van vriendin Ylse, een hele goeie tip want de reis was zo goed te doen). Het bliksembezoek aan het ziekenhuis duurde toch gauw een uurtje, dat kwam door uitloop van het bezoekuur en dr. Kanhai een spoedje had bij een patiënt op de afdeling. Ik ben niet langer dan 10 minuutjes bij hem binnen geweest.

Mijn schoonzusje is ook mee naar binnen geweest! Mee naar binnen in de behandelkamer, wat ontzettend dapper zeg! Want zeg nu zelf, wie gaat nu vrijwillig naar zoiets kijken? Maar goed, ik ben uiteindelijk op de behandeltafel beland en alles was goed, doei doei!
waar ik grondig werd onderzocht. Ik moest wat beter voor de plooien zorgen, iets harder wrijven met de gaasjes was gewenst en ik moest het van te voren ook met lauw water poetsen. Het spoelen van de schede mag vanaf nu naar 1x in de 2 dagen. Het zag er heel mooi uit en voor de puntjes op de i was het wenselijk om na het spoelen de boel goed te drogen met een tampon. Huh, tampon? Ik? Wat moet ik daar nu op zeggen, vrouwelijker kan het toch niet!

img_2033
Geweldig, tampons met gratis lippen balsem!

Dr. Kanhai kon alleen tot de conclusie van een mooi uitziende schede komen door er even uitgebreid in te kunnen kijken. Dat kan alleen met een “eendenbek”. En daar hebben wij een dingetje, ik moet mij voor dat onderzoek ontspannen, nou niet dus, ik vind het maar 1000 x niets, echt niet. (Ik heb het in mijn leven velen keren mogen meemaken dat het bij een levenspartner gebeurde dus ik wist dat het absoluut niet fijn was maar dit, nee). Misschien associeer ik het met iets, ach ik noem het beestje gewoon bij zijn naam, ik associeer het met een penetratie en dat trek ik echt niet. Zo, dat is er ook uit, ppppfffff. Moeilijk hoor, maar ik wil die associatie niet, het idee niet, hoef het visueel niet te zien, er niet over denken en al helemaal niet, ook niet voor miljoenen, maar in de verste verte voelen. Maar waarom dan een vagina met een schede, dat kon dan toch ook anders, gewoon een “brievenbus” zonder die ruimte. (Je kunt daar inderdaad voor kiezen). Ik had alle lichamelijke condities om zonder toevoeging van elders verwijderde lichaamsdelen een uit mijn eigen edele delen een vagina te creëren. Dit kan je maar éénmalig doen en die kans heb ik benut. Ik zou het zeker ook niet anders hebben gedaan als ik dit gevoel eerder had geweten.
Goed, dat dingetje hebben we weer gehad , gaan we naar het volgende dingetje, pppfff, ik moet voor het dilateren z.s.m. (lees: vandaag) met nr. 3 beginnen. Echt niet grappig, denk dat mijn uitleg hierboven wel genoeg zegt.
Het wit geworden vlees bleek te zijn ontstaan door het uiteen scheuren van een stuk huid, dit zou in de aankomende maanden vanzelf moeten genezen. Gelukkig maar, als ik mijn benen maar niet meer zo wijd uit elkaar doe als ik uit bed stap, want hierdoor is het namelijk ontstaan.

Het goede nieuws: Hij was uiterst tevreden en verwacht mij pas over 6 weken terug te zien op de polie, opnieuw doei doei. (Oh, en toen ik rond 18:45 thuis kwam had mijn schoonmoeder een heerlijke gehaktbal met mosterd, broccoli en gebakken aardappelen, jammie!).

Donderdag 24 november 2016 (Dag 14)

Rianne, 18:45      Om mee te beginnen, het gaat inmiddels beter met Daniël. Hij is weer even de deur uit geweest. Nog wel dat nare hoestje maar de koorts is bijna weg.

Zoals altijd houd ik rekening met mijn lezers, met hun leeftijd, (gewenste) geslacht en vooral het incasseringsvermogen. Om die reden heb ik ook bewust gekozen om na de avondmaaltijd te schrijven zodat ik zeker weet dat iedereen zijn of haar bordje lief heeft leeg gegeten. Het zit namelijk zo:…….

Kijken jullie ook naar de nieuwe show van Freek Vonk, weet je wel, die bioloog? Ik niet eigenlijk maar laatst kwam ik er door het enthousiasme van Sebastiaan niet omheen. Het biologeerde mij toch wel. He, kan dit taaltechnisch Mario, een bioloog die biologeert? In het stukje show dat ik gefascineerd bekeek ging het over fingerspitzengefühl van de kandidaten. Zij moesten voor dit onderdeel hun handen door geperforeerde gaten in een doos steken, om daarna op de tast te raden wat er in zat. Zal ik verder gaan of hebben jullie al door waar de reis naartoe gaat?
Juist, ik werd gisteren op mijn hart gedrukt dat ik toch echt moest beginnen met het “ontdekken” van mijzelf! Echt waar, geen grapje. Het is namelijk heel erg belangrijk dat het gevoel van de clitoris niet gaat “dwalen”. Huh, dwalen, ja dwalen al weet ik echt niet wat hier mee bedoelt word, echt niet, dus als iemand hier antwoord op heeft, graag. (Dan voeg ik dit hier later tussen want dat wil natuurlijk iedereen weten). Ik was tot nu toe ook meer dan huiverig om mij naast het schoonmaken, dilateren en spoelen ook nog eens gezellig te gaan aftasten. Daar was ik simpelweg nog niet aan toe, mede dankzij de verkeerde spiegel :). Het schoonmaken, dilateren en spoelen is al meer dan genoeg polonaise daar en nog iets daarbij moeten doen was gevoelsmatig killing. Maar ik moest, ik moest vandaag voor Marco Polo spelen en daarnaast ook nog eens met een grotere maat dilateren. (Dat waren de lezers misschien vergeten, maar ik niet!). img_2038Daar ben ik maar mee begonnen, met dat dilateren, dat was tenminste nog iets wat vertrouwend is, haha. Van maatje 2 naar maatje 3, dus in simpele en begrijpende tekst: van een “baby-vuurpijltje” naar de “Apollo 3”, dus niet echt veel verschil :). Wonderbaarlijk is het redelijk gelukt, iets meer als 2/3 zeg maar, al ik hield het niet echt lang vol. Eerlijk is eerlijk, ik was nou toch al aan het rotzooien daar beneden dat ik maar gelijk de koe bij de horens probeerde te vatten. En toen zat er ineens een deuk in de “til-lift stang” boven mijn ziekenhuisbed en riep ik heel luid: (piep), maar nu weet ik in ieder geval wel dat ie het doet.

En verder is het saai, doodsaai. Het enigste wat er vandaag, buiten mijn eentonige verhaal gebeurde was dat zoonlief, die er nog een krantenwijk op nahoud, een deel van zijn kranten voor de deur had uitgepakt en zo had laten liggen. Ik moest dus echt even ingrijpen anders had iedereen in de straat een gratis krant in de tuin gehad. Niet fijn, zachtjes uitgedrukt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s