Dagboek SRS week 1


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex reassignment surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een dagverslag. De ervaringen rondom deze operatie, de herstelperiode en het dagelijkse leven, gezien vanuit een ziekenhuisbed, deel ik hieronder zoveel mogelijk met jullie. Voor wie het aandurft: onder het kopje “weetjes” vind je nu een link naar een animatie van de operatie die ik ondergaan heb. 

woensdag 09 november 2016 (voorbereiden op)

Rianne, 08:00     De voorbereidingen naar de operatie toe zijn nu gestart. Ik mag geen vast voedsel meer eten en moet het tot morgenavond doen met 8 kleine flesjes nutridrink. Verder mag ik nog wel alles drinken, gelukkig maar want een dag zonder koffie, ik moet er niet aan denken.

Gisteren heeft een verpleegkundige van het ziekenhuis mij telefonisch uitgebreid voorgelicht over de dingen die mij ter voorbereiding op de operatie te wachten staan. Een heleboel, te veel om nu op te noemen maar ik kreeg echt moeite om mij te concentreren toen ik de tijd hoorde dat ik van Saskia gescheiden zou worden. Dat ik naar de OK word gereden, dat het op zeker minimaal 8 uur gaat duren voordat wij elkaar weer gaan zien. Dit moet voor Saskia geen pretje worden!! Zij word gelukkig een heel groot gedeelte van de dag vergezelt door onze vriend Hans.

Rond 18:00 uur nog even met dr. van Aken gesproken, een internist van het Haga ziekenhuis. Ik mag gelukkig aan de hormoon pillen en kan de pleisters in de doos laten. Vond het echt niets, die grote plakkers op mijn arm. Iedere keer werd er maar gevraagd of ik was gestopt met roken of: ‘waar is dat voor?’ horen. Dat gaat op een gegeven moment echt wel vervelen. Maar ik snak wel naar die hormonen, de stemmingswisselingen zijn nu wel erg verminderd maar het is niet weg. Ik raak nog heel erg makkelijk van slag!

img_1971-1Rianne, 12:00     Uh, het is nu al niet meer leuk, dat niet eten dan! Gisteravond nog een heerlijk galgenmaal gehad. (Handmade by my mother in law) en op het laatste moment, ergens tussen 23:00 / 23:59, samen met Justin, nog twee broodjes frikandel naar binnen gewerkt. Jammie!! En nu lijkt het wel of ik ergens voor gestraft word. Niet eerlijk hoor! Het gekke is juist dat, omdat het nu niet mag, het extra moeilijk is, terwijl ik met het grootste gemak kan “ontslakken” en dan dagen niet eten.

Rianne, 17:30     Dit meen je toch niet, nee, gekheid! De kids en Saskia kregen zojuist, van een lieve vriendin, Brenda, ieder een vers gemaakte pizza. Iedere pizza heeft zijn eigen aankleding en het ziet er mega verrukkelijk uit. Het ruikt hier nu zo ongelooflijk lekker. Oke, nog even volhouden. Ach en lactulose is ook een soort van lekker als je het naast een pizza naar binnen werkt. Is het al vrijdag?

Rianne, 21:45     Mijn God……….. mag, dit wel? Ja, dit keer wel, dit keer mag ik dit schrijven en het een klein beetje van de daken schreeuwen. (Sorry buurtjes). Er kwamen vanavond twee compleet van elkaar verschillende berichten binnen, met wel één ding gemeen. Twee vrouwen waar ik al een poosje niets van had gehoord, schreven mij bijna gelijktijdig. Nou heb ik één zo’n jaartje geleden nog gezien en gesproken (bij een gezellige en heerlijke lunch) maar de ander heb ik ietsje langer geleden gesproken. Als ik een zwarte bladzijde even voor het gemak weg gum, niet bagatelliserend, dan hebben we het toch over een jaartje of 21. Ik kijk vooruit maar heb uit het diepste van mijn hart “sorry” kunnen zeggen en dat heeft zij geaccepteerd. Ik zal dat vast wel een keertje dunnetjes kunnen overdoen, want ik hecht zelf meer aan mijn woorden als ik iemand ook kan aankijken. Het geeft nu al een heel goed en warm gevoel maar het zijn de ogen die het doen. Dus wie weet, niemand kan mij meer wijs maken dat er geen wonderen in het leven bestaan! Zij heeft mij benaderd en “ons”, mijn gezin, geluk gewenst. Weten jullie wel hoe ontzettend bijzonder en respectvol dit is? Nog een grote harde WAUW en dan …………

En dan mijn zus, mijn oudste zus,  we hebben elkaar lang niet meer gesproken. De laatste keer is bijna een jaar geleden. Toen kwam zij speciaal voor mij naar Gouda, waar wij een paar heerlijke uurtjes samen hebben gehad en van elkaar hebben genoten, althans, ik wel. En nu, heerlijk lang aan de telefoon gezeten en elkaar zoveel kunnen vertellen. Nee, het was ik die veel te vertellen had, nee, het was zij die veel te vragen had en ik die alles met een open hart kon beantwoorden. Morgen belt zij weer, ik kan niet wachten. Eigenlijk was ik het die alle aandacht kreeg, niet opeiste, op zeker niet maar probeer daar maar eens in mijn situatie onderuit te komen.

Hebben deze twee vrouwen impact op de komende dagen, ja, heel erg! Ik kan het even niet omschrijven,………….. pppffff, hormonen.

donderdag 10 november 2016 (voorbereiden op)

Rianne, 05:45     Ik mag best wel iets later wakker worden van mijzelf alleen lukt dat niet meer zo goed. Nou ben ik al geen uit-slaper en in het werkende leven stond ik al belachelijk vroeg op. (Mijn biologische klok is reeds verpest) Ik was voor de langzame start, nog steeds wel. Het niet meer roken zorgt er wel voor dat ik niet direct uit mijn bed hoef te springen en nog best lang, al overpeinzend, naar het plafond kan staren. En nu lag ik vannacht wat te overpeinzen, vermoeiend hoor. Ik weet niet hoelang ik dat vannacht heb gedaan. Er gaat ook zoveel door mij heen, er komt evenveel op ons af dat het moeilijk is alles op de goede volgorde en in het juiste perspectief te houden. Ik moet er echt voor waken dat ik geen spoken ga zien. Lig ik straks wel op de juiste OK? Bang voor de operatie? ‘Nee, nog steeds niet, echt niet!!’ Wel maak ik mij ontiegelijk veel zorgen om Saskia die wel erg veel voor haar kiezen krijgt en gaat krijgen. Ik lig daar morgen lekker te snurken en merk er echt helemaal niets van als er aan mij word gesleuteld,…… zelfs niet als het mis zou gaan. Zij is beresterk aan de buitenkant maar wie het beestje echt kent! Ze redt het wel en ik zal er alles aan doen om zo snel mogelijk weer op de been te zijn, hopelijk krijg ik voor Sinterklaas een nieuwe plumeau! Wie geeft een vrouw nu een huishoudelijk artikel cadeau? Ahum, ikke heb dat ooit eens gedaan. (Nu ik weet dat zij mee leest is ontkennen uitgesloten. Dat is eigenlijk nog niet eens zo erg, dat meelezen, ze reageert nu ook, hoe leuk is dat,  dus ik ben op mijn hoede, hahaha) Ik gaf mijn ex-echtgenote ooit eens, voor Moederdag, een koekenpannen-set cadeau. Zij lag toen in het ziekenhuis aan de Pre-par, überhaupt geen slimme zet, maar om dat ook nog eens in een kamer vol hormoonbommen te doen, oh, oh, ik moest nog veel leren.

Rianne, 17:00     Check, check dubbel check. Hebben we alles? Dacht het wel en zo niet, jammer dan! Ik kom er achter dat ik eigenlijk niets nodig heb. Ik ga morgenochtend uit de (schone) kleren en die doe ik dus pas weer aan als ik naar huis ga. De tussenliggende dagen draag ik zo’n geweldig luchtig ziekenhuis gewaad. Dus een goed gevulde toilettas moet voldoende zijn. En toch heb ik voor de zekerheid maar twee hele grote reistassen, die met wieltjes, vol gepropt. Ik ben echt bang dat ik anders op het laatste moment word afgewezen. Immers ergens één week als vrouw verblijven zonder bagage gaat argwaan geven. Volkomen relaxed hebben wij vandaag een paar nuttige uurtjes in de AH, Jumbo en de AC-tion doorgebracht, om er voor te zorgen dat ook de kids voldoende vitaminen gaan binnenkrijgen, lees: het standaard voedingspatroon van twee pubers. Wat was ik blij dat ik thuis was, dat is gewoon mensonwaardig, 3 winkels aaneengesloten leegroven. Ja, ja, je hoeft het niet te zeggen, ik weet dat dit bij mijn leven gaat horen en niet mag zeuren. Maar hopelijk waren jullie niet vergeten dat ik aan de lactulose ben! Alvast bedankt voor het medeleven.

Ben ik al nerveus? Nee, eerlijk gezegd niet, echt niet. Heel logisch dat iedereen die vraag stelt, ik zou die vraag andersom ook hebben. Mijn slechtste moment komt morgenochtend om stipt 10:00 uur. Dan begint de bare tocht door de gangen van het ziekenhuis, die lange tocht dat ik naar tl-buizen kijk en steeds dieper in de catacomben geraak. Volgens de berichten mag ik dan, weliswaar voorzien van de nodige dekens, naar een tweede voorbereidingsruimte, waar het flink kouder schijnt te zijn. Iedereen loopt daar al in zijn of haar operatie outfit en krijg ik, als voorafje, alvast een kunststof muts,….. op mijn hoofd. En nu ga ik lekker in bad!

Saskia, 21:00     Eindelijk kan ik even zitten en iets schrijven, wat ik best moeilijk vind. Ik doe het voor Rianne.  Hectisch dagje! Veel onverwachte momentjes. ’s Ochtends naar een dierbare vriendin geweest die ons echt een hart onder de riem stak! Telefoontjes, berichtjes en lieve mensen gezien!!! Weet je, dat doet ons echt heel goed. Ik  vond dit ook een onwerkelijke dag. De dag voor… Zoveel te regelen zo op het laatste moment. Ik vind het moeilijk om dagen van huis te zijn en het is echt ingrijpend wat volgt daar in Alkmaar. Maar weet dat ik daar wel echt wil zijn. Ik hoop op een beetje een nachtje. Gelukkig gaan onze kids allemaal fijne en leuke dingen doen!! Jeeeee! Tot morgen!

Rianne, 22:45     Je hoopt op een beetje nachtje? Wie niet, hahaha. Ben een heel klein beetje bang dat, als ons nog een nachtje word gegund, het een heel kort nachtje word. Voor allemaal lijkt het wel want we zitten nog met z’n allen beneden en kijken voor de 50e keer naar “Zootropolis”, dat krijg je als je Daniël tot chef Netflix benoemd. Marit en Arjan kwamen nog even gedag zeggen en namen verse gevulde speculaas mee, mmmmmm. Shit, niet mmmmmmm. De rest heeft er van gesmuld en daar is het toch ook voor gemaakt. (In plaats daarvan zonet een uuuuuhhhhh, het was weer het dagelijkse klisma-uurtje). Nu even tijd om af te bouwen en kijken of wij de kids voor 24:00 plat kunnen krijgen.

vrijdag 11 november 2016 (Dag 1)

Rianne, 05:30     Nou, dat gehoopte nachtje is het niet geworden. We hebben het allebei nog 02:00 zien worden. Het ” van elkaar afblijven” lukte maar niet en hadden wij elkaar steeds weer iets te zeggen. Allemaal lieve dingetjes natuurlijk. Die uitzichtloze jaren wachten blijken nu ineens een paar uur te zijn geworden, wat is dit achteraf, dat mag ik nu wel zeggen, toch snel gegaan.  Ik besef mij wel dat het hele proces extreem goed doorlopen is, deze keer had ik een engeltje op mijn schouder! Het was op zeker niet makkelijk om “hier” te komen en het zal zelfs moeilijker zijn om er te blijven. Niet iedereen heeft het door maar de verdraagzaamheid van de doorsnee mens is echt ver te zoeken. Ik heb het al vaker gezegd: ik kan een vergelijk maken met ruim 20 jaar geleden. En echt mensen, het is er absoluut niet leuker en beter op geworden. Als ik de verhalen lees van andere bofkonten zoals ik, is zelfs de medische zorg, o.a. in het VU, niets veranderd. Een van de redenen waarom ik daarom niet voor deze behandelaar koos. Ik ben zomenteen in goede handen!! Saskia heeft ook een blind vertrouwen in deze geweldige man!!!

Rianne, 08:45     Ik ben inmiddels op de afdeling beland. De vitale onderdelen zij gecheckt en het hart klopt nog. (Anders konden ze niet aftappen). Nu even met Saskia en Hans in de gezellige wachtkamer. Hans aan de koffie, Saskia aan de thee en ik aan de niks. Tot nu toe nog mega relaxed en heb er zin in!

img_1983
Lieverds, allemaal bedankt voor de enorme steun, liefde en warmte. (Ook die de laatste dagen aanhaakte, toppie!!👍🏻💓).  Zonder jullie was de stap minder makkelijk geweest en kon ik niet zover komen. Mijn meisje, dat is mijn grootste kracht, mijn alles. Letten jullie een beetje op haar!! Ik ga zo onder zeil en houd over een uurtje of 9 Saskia weer vast. Dank jullie wel💋💋💋💋

Saskia,  15:00       De dag begon heel vroeg. We konden sowieso amper een oog dichtdoen. Om half zeven in de ochtend werden we al opgehaald en waren ruim op tijd. We werden heel goed ontvangen en alles verliep voorspoedig. Maar na een tijdje in de ontvangstkamer, na de intake, werd het ineens zwaar. Rianne werd heel erg emotioneel. Ze werd onzeker en vooral bang dat ik er niet meer zou zijn in het nieuwe stuk samen. Ik heb haar op het hart gedrukt dat ik er juist heel erg zal zijn. Dit is juist zo’n intens bijzondere reis en het onbekende is verschrikkelijk eng. Maar we zijn samen! Ik bleef kalm en rustig voor Rianne. Het afscheid was hartverscheurend. Ook ik brak. Ik kon me niet meer groot houden. Het is echt heftig…Haar zo te moeten loslaten.. Er zijn nu al uren verstreken. Ik weet niet hoelang nog maar het is lastig want wil haar zien. Onze lieve dierbare vriend Hans is bij me. Ik word goed opgevangen en heb vertrouwen dat het goed gaat. De chirurg is een topchirurg met een enorme unieke kracht. Ik ben oké. Dank jullie voor de lieve woorden die ervoor zorgen dat dit te dragen is allemaal… Tot straks. 

Rianne, 18:30    Heel kort maar. Het gaat goed, heel goed zelfs. Tot strakjes.

img_1984
Ons weerzien na de operatie

Rianne, 19:00     Zou ik dan toch een helderziende kijk op dingen hebben?😃 “sister morfine” just left!!! Ook mijn voorspelling over het eten is helaas waar. Vanaf morgen pas licht voedsel, ppppffff

Rianne, 21:00      Voor de zoveelste keer heeft Saskia mij weer zo versteld doen staan. We hadden samen een keiharde afspraak gemaakt dat zij het oorlogsgebied pas zou aanschouwen als zij daar aan toe was. Nou, niet dus! Door het bloeden en voor het dichten van een klein wondje moest het e.e.a. worden verschoond en werden de zandzakken gevuld. Saskia hielp de verpleegkundige all the way mee en had daardoor de eretribune om het gecreëerde eens goed te bewonderen. “Zij vond het prachtig”

Zandzakken vullen, ik heb er nog trauma’s van. En nu lig ik hier met een goed gevulde zandzak tussen mijn benen. Eigenlijk vind ik niet dat zij zoiets kunnen doen 😃. Het is noodzakelijk om het wondje dicht te drukken.

Saskia heb ik net naar haar prachtige verblijf gestuurd. Zij wilde nog niet weg maar die schat is echt helemaal op.

zaterdag 12 november 2016 (Dag 2)

Rianne, 03:00     Oke, aan een stuk doorslapen lukt niet erg. Ik pak wel energie uit hazenslaapjes, die zijn er genoeg. Maar hoe kan je in hemelsnaam doorslapen als je, om het uur voor 15 minuten een ice-pack, tussen je benen krijgt. Die blijft dan onder die beruchte zandzak. Dan heb ik een soort schoenen aan die, om en om, zichzelf opblazen. (vast een IS uitvinding). De pomp hiervoor hangt aan mijn voeteneind, maakt een hoop herrie en trilt als een gek. (Kan misschien ooit lekker zijn maar nu even niet!!). Waar ik echt helemaal niet goed van word is die catheter. Wat een onding is dat!!

Ik hoop dat Saskia lekker slaapt. Volgens whatsapp wel 😃. Ik heb haar niet meer gehoord of digitaal bezig gezien na 22:30.

En hoe onwezenlijk lig ik hier nu te zijn. Ik moet mijzelf herhaaldelijk knijpen om te beseffen dat het echt allemaal gebeurd is. Veel mensen zeggen sowieso dat zij het niet snappen, snap ik dan wel dat het gebeurd is? Nog niet echt! Het voelt alleen maar meer dan goed, ik voel geen spoortje twijfel of spijt. Lichamelijk af, dat is het. Al weet ik nog verder niets dan dat de operatie geslaagd is. Ik heb wel eens gehoord van preutsheid maar op je 54e nog maagd zijn en never ever een blik op je schaamstreek te hebben geworpen, kom op nauw!!

Rianne, 07:00     Eindelijk een heerlijk ontbijt gekregen. img_1998-1

Rianne, 10:00     Net een heerlijke wasbeurt gehad en zelf vond ik dat ik mij daarbij ook aardig kon bedruipen. Lekker, een schoon lijf in een schoon bed. Het beddengoed was echt niet zo fris meer. (Ranzig gewoon). Saskia neemt zo alle toiletartikelen mee vanuit haar logeeradres. Die lagen nog bij haar dus wat aan de late kant mijn tandjes poetsen. Het operatie gebied is een klein beetje schoongemaakt, alles rondom een strook gaasverband, drains en katheter. Eerlijk gezegd ziet het stukje wat ik kan zien er mooi uit. Het is nog wel onwerkelijk als ik naar beneden kijk, nog steeds een knijp momentje😃.

Rianne, 15:00     Ik kom vandaag niet verder dan 3 beschuitjes, wat bouillon en veel thee. Morgen mag ik aan de bruine boterham, joepie. Het is allemaal voor een goed doel. Er mag de eerste dagen absoluut geen stoelgang zijn om infecties te voorkomen. Zit wat in en ik val er lekker van af. Dit wandelende skelet past straks nog Saskia’s kleren en win ik alsnog de weddenschap van mijn eerste echte rokje. De laptop net geïnstalleerd en wilde beginnen aan de laatste reeks van “The Walking Dead” maar ik val steeds in slaap, schijnbaar een hoop in te halen. Zojuist is het infuus afgekoppeld en zijn die irritante luchtschoenen even los gemaakt, wat een genot. Het zijn hier stuk voor stuk kanjers, echt en verpleegkundige Kees heeft een geweldige droge humor. Het is zo weer bezoekuur en blijft Saskia lang bij mij. Zij hoeft, door de eenpersoonskamer niet weg maar het is voor haar zo lekker dat zij afleiding krijgt en door vrienden en vriendinnen bezig word gehouden. Dat is zo lief en warm van deze mensen.

Saskia, 19:45      Ik heb gisteren uren met Hans gepraat, gelachen en veel gehuild. Later haakte Mario daar bij aan. Zij hebben mij de afgelopen dagen zoveel steun gegeven en vanmiddag heeft Agnes mij meegenomen naar de duinen in Schoorl, wat is het daar prachtig. Ik heb een heerlijke kamer in het familiehuis. Omdat het zo licht is heb ik de ramen met vuilniszakken afgeplakt. Ziet er heel gezellig uit. En oh, voor ik het vergeet. Toen wij daar aankwamen, Hans en ik, stond er een doos chocolaatjes in de gemeenschappelijke ruimte. Dus wij lekker snoepen toen het van een andere gaste bleek te zijn, schaam schaam!!!! Hans had gauw een nieuw doosje voor die vrouw gehaald. Na het beladen moment dat ik afscheid moest nemen van Rianne en ik mij in het familiehuis had genesteld nam Hans mij mee uit lunchen. Dit was een hele ontspannen middag.  img_2002

Toen ik net het ziekenhuis in liep werd ik door Sinterklaas en Zwarte Piet welkom geheten, ik was zo blij dat ik zomaar een mooie ballon van Piet kreeg. Rianne word echt goed verzorgt en kreeg vandaag twee hele mooie boeketten, een van Marija en Pascalle en de ander van Agnes.

Ik vind de ontwikkelingen na de operatie zo snel en goed gaan. Zij is al van het infuus af en heeft geen morfine meer nodig. De rest van de slangen moeten nog even blijven. Ik ben blij dat zij helder en alert is. We kunnen samen lachen en knuffelen. We houden elkaar stevig vast.

zondag 13 november 2016 (Dag 3)

Rianne, o5:00      Hoera, van 23:45 tot 04:30 aan één stuk geslapen. Wel heel onrustig en met hulp van slaapmiddelen. Het voelt toppie om zoveel uur te kunnen slapen zonder dat pijn een spelbreker is. Toen ik wakker werd vroeg ik wel gelijk om paracetamol. Een lekker bakkie thee erbij en zo weer verder met Netflix.

Gisteravond, bij de wondverzorging, heb ik met een spiegeltje meegekeken. Bizar, echt bizar fraai, ik kan je ronduit zeggen dat ik eigenlijk niets zag. Wat zwelling aan de zijkanten, nabij de liezen en voor de rest was het één grote verpakking met 2 drains. Het zijn trouwens de drains die ik zo erg voel. Die hebben ze met hechtdraad aan mijn vel vastgezet en dat trekt heel erg.  Oh, voor dat ik het vergeet , het schijnt dat ik lichte koorts had. Dus zo meteen gaan zij dat opnieuw checken.

Gisteravond heb ik Sophie nog even gesproken. Ze zat niet echt lekker in haar velletje. Haar ex was weer even in beeld en ze is heel bezorg over mij. Ik praat met haar over heel andere dingen dan wat er hier allemaal gebeurd. Inmiddels heb ik een klein beetje bezoek ontvangen en dat is best leuk. Voor de rest is Saskia natuurlijk heel veel bij mij. Ik heb haar nog niet gehoord of voorbij zien komen op het internet. Hoop maar dat zij ook een goede nacht heeft gehad.

Rianne, 06:45     Jammie, eindelijk echt eten!!img_2004

Rianne, 15:00     Luister nou eens naar de patiënt, als ik zeg dat ik naar de wc moet, dan moet ik ook naar de wc. In eerste instantie ongeloof want mijn darmen zouden nog rustig moeten zijn en van enige inhoud zou geen spraken kunnen zijn. ‘Maar ik voel het toch echt dokter’, het leek wel een passage uit een klucht. Oke, u uw zin, hier is een steek. Hup mijn billen omhoog en…………. helemaal niets. Vind je dat gek, heb je wel eens zo’n ding onder je gehad terwijl je ligt? En dat ding is een partij koud. Oke, steek weer weg, aandrang weer weg, dokter zegt dat het lucht is, ik voel aandrang en geeft de lucht maar de ruimte. (In het ziekenhuis zijn toch al je privileges weg en is de schaamte grens ergens ver weg gestopt). Goed, ik kreeg fijn een volledig schoon bed. Het leverde mijn zoveelste +je  op want stoelgang is stoelgang.

Mijn chirurg, de wonderdokter, kwam ook heel even buurten en was heel, heel, heel erg tevreden. Ik mocht die afschuwelijke schoenen uit en last but not least, de drains mochten er al uit. Dat heeft verpleegkundige Kees dan even laten ook snel voor mij gedaan.

Maar wat ik wel heel erg erg vind is dat dr. Kanhai deze operatie niet meer mag doen. Hij herhaalde net dat ik één van zijn laatste patiënten ben die hij in dit ziekenhuis een vaginaplastiek mag geven. Het is nu dus officieel dat ze deze operatie alleen nog maar vergoeden als je bij het VU word geopereerd. Echt te gek voor woorden dat ziektekostenverzekeraars en een enkel ziekenhuis zoveel macht heeft. De transgender is dus weer een keuzevrijheid afgepakt en nog veel erger, een hele goeie, zeg maar de beste in verre omstreken, chirurg kwijt. Deze man is zo goed in zijn vak, echt een topper 1e klas en die pakken zij zijn paradepaardje af. Geld, alles draait weer om geld en macht. Heel erg voor de mensen die hun hoop op dr. Kanhai hadden gevestigd en nu naar het VU worden gedreven.

Saskia, 19:45     Vandaag zo’n emotionele dag achter de rug! Het gaat allemaal voorspoedig en alles verloopt goed. Het emotionele zit ‘m meer in de geestelijke uitputting omdat ik toch alle ontwikkelingen wil kunnen bijbenen. Rianne krijgt natuurlijk ook helemaal geen bezoek verder behalve natuurlijk dat van mij en trouwe vriend die hier vlakbij woont. Maar zorg wel dat ik er steeds voor haar ben. Slapen komt er helaas nog niet veel van maar ben al veel rustiger. Zie aan Rianne dat het the world of good doet er steeds te zijn! Dank je lieve mam voor het opvangen van de mini’s en Sophie voor Justin! Mis ze natuurlijk erg!

Ook heel heftig gevoel naar de top top chirurg van Rianne. De mooie geweldige krachtige dr. R. Kanhai! Zijn specialisme vagina plastiek (paradepaardje) zal hier in de Noordwest groep gaan stoppen. Dat doet zeer. Ik bewonder deze man enorm! Hij is zo ontzettend perfectionistisch! Zo’n professional! Ik liep even met hem naar de gang en kreeg de extra bevestiging dat het echt stopt! Bizar!! Knap dat hij zoveel moois heeft gemaakt en bid/ hoop dat hij toch weer mag doen waar hij in uitblinkt!!! Dank je dr. R. Kanhai voor al het mooie dat je geeft!!!

maandag 14 november 2016 (Dag 4)

Hoera hoera, Saskia is vandaag jarig!!

Rianne, 08:00     Weer een kort nachtje, tot 04:30 kunnen slapen en ik zag dat Saskia het nog korter vol heeft gehouden. Daarom kreeg ik haar kort na het wakker worden aan de telefoon. Ze was best wel van slag, het zat haar gisteren even niet mee en er is heel naar tegen haar gedaan. Tsja, en daar kan zij niet tegen. Ik heb haar gerust kunnen stellen en na een poosje aan de telefoon te hebben gezeten is zij toch nog gaan slapen. Ik hoop dat zij straks heel eventjes bij mij mag komen al lijkt het er op dat zij pas op het bezoekuur word toegelaten. Ze zijn daar heel streng in. Dat houd voor ons wel in dat wij elkaar pas om 15:30 zien. PPPPFFFF.

Het laat mij nog steeds niet los, al die exen van mij! Haha, nee hoor, gelukkig heb ik maar een “echte” ex want ik ben hiervoor maar één keer eerder getrouwd geweest. Daarvoor waren het kalverliefdes, je kent dat wel. (Een van die vriendinnetjes is wel terug gekomen in mijn leven en ben er vorige week nog op bezoek geweest. Dat was ontzettend leuk en het wereldje blijkt dan alweer heel klein te zijn. Als mijn zoon zijn vervolg opleiding gaat doen, waar hij al is aangenomen, dan is zij één van zijn docenten!! Gaaf!! Krijgt hij vast allemaal tienen).

Dat Anita (ik stop nu met dat ge-ex, dat klinkt naar) mij succes heeft gewenst en nog even wat tekst heeft gedeeld, heeft mij heel erg goed gedaan. Niet zo zeer dat dit op wat voor manier dan ook op een geheim verlanglijstje stond maar omdat deze boodschap uit een hoek kwam die ik echt nooit heb zien aankomen. Het zijn ook alleen de vrienden en familieleden die mij, haar en de omstandigheden destijds kennen die kunnen begrijpen hoe ik dit waardeer. Ik had haar de oren van het hoofd willen kletsen en vooral vragen naar onze kinderen en hoe het nu met haar gaat. (Indirect doe ik dat natuurlijk nu door dit te schrijven). Ik heb Saskia na 20 jaar, op de valreep, ook een geheim verteld dat mij pas dit jaar duidelijk is geworden. Anita vertelde mij ooit iets, al rijdende op de A4, wat ik tot aan dit jaar nooit heb begrepen. Ik ben bang nu van wel en heb het Saskia verteld, verteld omdat Anita weer in beeld kwam. Ik deelde het omdat ik niet wilde dat, mocht ik niet uit de operatie zijn gekomen, dit een verborgen geheim zou blijven. Ik heb iets gezien wat ik nog niet bevestigd heb gekregen. Ben bang dat mijn beeld juist is. Oke, geen zware kost meer.

Oh, het bezoekje aan mijn jeugdvriendinnetje heeft ook twee kaartje voor het Elysium opgeleverd. Ik vertelde haar dat het Saskia’s grootste wens was om met mij, na de operatie, naar het Elysium te gaan. Ik kreeg toen gelijk van haar en haar lieve vriend twee kaarten in mijn handen gedrukt. Saskia is daar namelijk dol op en wil zo graag een keer met mij daar naar toe. Ik heb dat altijd afgehouden, ik denk wel door een bepaald onderdeel van mij lichaam. (Ik had nog geen sixpack). Maar nu zie ik dat wel zitten, zie ik het heel erg zitten om met haar in de sauna, het zwembad of wat dan ook in m’n blote …. te duiken. Dus direct een tip, als iemand maar ooit het in z’n gekke koppie haalt om mij maar iets schunnigs te vragen, niet doen, heel ongezond.  Maar wat wel zal helpen is een VIP uitnodiging voor het Elysium. (Minimaal 3 personen).

img_2013Rianne, 09:00     Ik heb gekozen voor nr. 10 met het verrassingstoetje en rauwkost.

Rianne, 09:30     Helemaal gewassen, lekker schoon, mijn haartjes gekamd en mij voor het eerst weer een beetje opgemaakt. Opgemaakt!!?? Ja natuurlijk, Saskia komt zo en ik moet er op haar verjaardag toch echt een beetje toonbaar uitzien. Ook voor het bezoekuur natuurlijk want mijn “Project-X” moet toch wel iets aan pizza’s en bezoek opleveren. Iedereen op de afdeling verheugd zich er al op en bij de portier staan rolwagentjes en extra vrijwilligers klaar. Van een verpleegkundige hoorde ik dat er dranghekken worden neergezet, ik heb haar maar niet verteld dat ik daar iets mee te maken heb.

Rianne, 12:00     Het is gelukt. Saskia kon een uurtje bij mij zijn en we hebben deze verjaardag op een hele speciale wijze opgestart. Ze is nu met Mario de stad in gegaan voor een verjaardagslunch, dat heeft zijn wel verdient. Zelf krijg ik werkelijk geen hap door mijn keel. Ik koos voor twee beschuitjes en soep maar het smaakt totaal niet. Of is het gewoon dat ik wil weten wat ik weeg. “Patiënt Volkering wil eerst gewogen worden voordat zij eet”. Ik hou dat maar voor mij want dan krijg ik vast andere vragen van de artsen. (Al hoewel hij best wel aan mijn bed mag verschijnen 😃😉).img_1972

Rianne, 15:00       Net voelde ik mij even helemaal P.O. (Pauselijk Onwezenlijk).  Ik was echt geneigd de vloer van het ziekenhuis te kussen. Ik stond, na die eeuwige durende en slopende tijd, stond ik, stond ik op blote voeten op de toch wat koude vloer. ‘Mag ik een stukje lopen?’ Nee, dat mocht ik absoluut niet…….. Even denken, ‘maar ik mocht toch op de po-stoel?’ Zo gezegd zo gedaan, om daar op te komen moest ik toch echt een stapje maken en een kwartslag draaien. Niet duizelig of wat dan ook. Yes, i did it!!! Niet wat rijmt op “did” hoor, because i did it not. Dat zit wel te dringen maar wil er maar niet uit komen omdat ik absoluut niet mag persen, dat mag niet voor de nieuwe binnenvoering. Ook het zitten op mijn bedrand was bijzonder, het is eigenlijk niet uit te leggen hoe dat voelde en je moet niet vergeten dat er van onder nog van alles aan vast zit. Daar zitten nog wat buizen, dikke watten en nog wat dingen. Haha, het lijkt net een centraaldoos waar isolatiemateriaal omheen zit. (Sorry voor de leken dat ik bouwkundige termen gebruik maar de techneuten onder ons snappen het wel. Ik hoop alleen niet dat ik vanaf nu hun werkzaamheden verstoor als zij met een centraaldoos / lasdoos aan het werk zijn).

Over een half uurtje begint het bezoekuur. Mijn nieuwe vriendin, Marion komt op bezoek. Zij is een internet-date! Hoe spannend is dat. Wij chatten al maanden, spraken elkaar af en toe maar de laatste week belde zij trouw iedere avond. Zo lief!! En zo meteen ontmoet ik haar in levende lijve.

dinsdag 15 november 2016 (Dag 5)

Rianne, 11:30     Lieverds, het gaat buitengewoon toppie met mij, echt waar. Ik sta ervan versteld wat ik allemaal al kan! Wij hadden eigenlijk een heel ander beeld, een beeld dat helemaal niet strookt met wat wij nu doormaken. Niet dat ik niet naar huis zou willen maar het is hier echt goed uit te houden en het verblijf is bijna een feestje. Helaas is dat voor Saskia heel andere koek, ik zie aan haar dat zij met de dag afknapt, op raakt. Het meeste komt door slaapgebrek. Haar eigen bedje zal haar goed doen, weer in mijn armen in slaap te kunnen vallen. Ik heb echt met haar te doen want zij word nu een beetje verscheurd door twee werelden. Voor iemand met een auto is Alkmaar echt geen opgave, buiten de spits dan, maar met het openbaar vervoer is een enkele reis al 3 uur!! Tot op vandaag hebben veel lieve mensen voor onze kids gezorgd en liep alles op rolletjes. Nu komen daar wat scheurtjes in. Van mij mag zij zo naar huis maar zij zal zich dan weer zo verscheurd en te ver weg vinden van mij, dat dat haar ook weer op zal breken. Als laatste komt daar ook nog eens bij dat ik waarschijnlijk morgen al naar huis kan. Dat hangt van twee dingen af; als dr. Kanhai morgen alle laatste watten, tampons en katheter vroeg in de ochtend verwijderd en ik aansluitend zelfstandig kan plassen, mag ik weg. Jullie begrijpen wel dat het voor vanavond en morgen even puzzelen word. In het ergste geval blijf ik wel een nachtje langer hangen.

Oh, en ook weer zo stom geregeld door ons. Wij dachten dat een oud Ikea bedje wel zou voldoen in de woonkamer. Nou, vergeet het maar!! Ik dacht alles wel aan te kunnen thuis maar zo’n ziekenhuisbed heb ik echt wel nodig. Word geregeld!! Wat daarvoor ook noodzakelijk is, is dat iemand met spoed bij ons een gordijnrails op wil hangen, liefst vandaag of morgen overdag nog. Wie helpt!!

Rianne, 21:00      Dit was een hele leuke slopende dag. Ik heb al meerdere keren met de laptop voor mijn neus gezeten om in de pen te klimmen. Het kwam er steeds maar niet van omdat er dan wat gebeurde en ik daarna als een blok in slaap viel.
Het aller aller aller grootste nieuws is wel dat dr. Kanhai rond 19:00 uur plotseling aan mijn bed stond, mij weer even op het verkeerde been zette en tussen neus en lippen door vertelde dat hij morgenochtend vroeg alle watten, verbanden en wat hechtingen gaat verwijderen. Ook Saskia mag er bij zijn. Jeetje, als ik dan goed uit kan plassen houd dat in dat ik morgen al naar huis kan.

Zo spannend is dit, morgen alles full size in the picture. Een soort van I-Max theater maar dan anders. De spiegel staat al op mijn nachtkastje klaar!!

Het was vandaag bijzonder druk omdat er veel leerlingsverpleegkundige aanwezige waren en die zaten met duizenden vragen. Ik was daar niet toe verplicht iets mee te doen maar ja, jullie kennen mij en dit was zo leuk om te doen. Ook Saskia haakte op een gegeven moment in zodat wij als stelletje vele vragen konden beantwoorden. Verder heb ik weer wat stapjes gedaan en mocht ik op mijn verzoek even op de weegstoel, ik was daar zo nieuwsgierig naar, na al die dagen niet eten. Zes kilootjes lichter, toe maar!

Wat even minder was, was dat het op het thuisfront even zwaar was. Er ging niets fout maar mijn schoonzusje kreeg even alles wat maar mis kon gaan over zich heen. De twee oudsten waren ziek geworden waarvan één heel erg. De kleintjes wilde perse bij haar in bed dus dat is nachtwerk geworden. Zij kan een hoop hebben maar dit was voor haar ook op het randje. Daarbij natuurlijk de nodige spanningen van onze afwezigheid en het geregel er omheen. Het is even niet zo gelopen als gepland en dat vraagt wat van mensen. Toch knap dat het allemaal weer op z’n pootjes terecht is gekomen.

Ik ga nu maar verplicht aan de Netflix en de chocolade die ik van Marion heb gekregen. Over krijgen gesproken, Saskia kreeg vandaag zo’n apart cadeau. Een grote platte doos waar een wenskaart in zat met ook een grote zak rozen. Die waren luchtdicht verpakt en staan nu te stralen in een vaas. (Dank je wel Frank).

woensdag 16 november 2016 (Dag 06)

Rianne, 04:00       Zo, gat in de dag geslapen, strakst de laatste handelingen, even plassen en dan hup naar huis. Hoe zou het met de caissieres van de Jumbo gaan? Weet je dat die iedere dag aan Saskia vragen hoe het gaat, met haar en met mij. Ik kon echt niet joepie in slaap komen, het was ruim na 24:30 dat de luiken sloten en nu zit ik alweer rechtop in bed, nou ja, rechtop, dat gaat nog niet want er is een zit-probleempje. Nog even wachten tot 08:30 en dan gaan wij het meemaken, dan komt alles in het zicht, ben zo benieuwd.

07:45      De verpleging heeft het over de grote dag. Het grote moment wat binnen 45 minuten gaat gebeuren. Dan word alles uitgepakt. Voel mij daar beneden steeds meer oncomfortabel worden. img_2023 Laat die mummie maar met rust zou ik haast zeggen.  Ppppffff. Ben ook heel blij dat Saskia er bij wil en mag zijn. En ze neemt verse koffie mee, ook niet onbelangrijk. Terwijl ik type worden er voorbereidingen getroffen, zo is er net een looplamp aan het voeteneinde geplaatst en moest ik even snel wat paracetamol innemen.

09:00     Oke, Saskia is ontbijt gaan halen, met verse koffie. Mijn tweede bakkie vandaag. Ze ziet er prachtig uit, Saskia dan, leuk wijd en speels jurkje met hoge laarzen. Ze zag er ook uitgeslapen uit. Oh, voor dat ik het vergeet: rond 08:20 kwam dr. Kanhai binnen, het zoeklicht ging aan, met een mesje werden wat tubes losgesneden en werd het eerste, oppervlakkige verband verwijderd. Daarna werd het verbandgaas op een Hans Kazan achtige wijze uit de schede verwijderd, echt een metertje of 3. (Helaas niet in vrolijke kleurtjes). Wat wel leuk was dat ik de afgelopen dagen seizoen 6 van The walking dead heb gekeken. Nu heb ik tenminsten ook een geur bij al die wandelende doden. Oke, ik dwaal weer even af. Met een spiegeltje legde hij uit hoe ik moet spoelen en de huidplooien moet schoonmaken. 08:30 was hij alweer weg!! Doei, tot volgende week bij de 1e controle.

Het voelt wel heerlijk nu die druk daar weg is. Maar het voelt ontzettend raar en het is zo onwezenlijk als ik naar beneden kijk. De vagina zelf, wat vind ik daar dan van? Ik heb tenslotte gekeken. Gekeken en kan het even niet zien, schrok zelfs van hetgeen ik zag. Ik weet dat het uiteindelijk een plaatje word maar nu even niet. Saskia heeft het wel uitvoerig bekeken en kan wel zien wat ik niet zie, gelukkig maar. Zij vergeleek het met haar eerste bevalling. Toen zag ik het wel een beetje. Volgens mij was dat voor Saskia nog pijnlijker en zwaarder als dit van mij en dat ik ook helemaal goed gekomen.

Nou lag ik de laatste dagen al vaak schaars gekleed op bed en had daar geen moeite mee. Nu lig ik echt bijna poedelnaakt in het zicht en het doet mij niets. Een vagina is veel discreter als een “pilo” (zo noemt Daniël een piemel).

10:45    Ik plas, ik heb geplast, ik ga zo weer plassen, en hoe! Mensen, dit is zo’n rare ervaring, niet te beschrijven, echt niet, zo raar, zo mooi, zo vreemd, zo schoon, huh, zo schoon?? ‘He!! Geen druppels meer op de bril!!’  Nu aan mij de taak om heel veel te drinken, veel te plassen en zorgen dat ik straks naar huis kan. (Het is de bedoeling dat na iedere 2e keer plassen de blaasinhoud word gemeten om te kijken of er niet teveel achterblijft).

10:45 1e blaasmeting, negatief😭
11:45 2e blaasmeting, positief 😃
12:50 3e blaasmeting, positief 😃
13:30

img_2024

Als jullie het niet erg vinden ga ik mij even klaarmaken voor de terugreis.

Rianne, 19:00     Ik ben thuis!! Thuis bij mijn kids, wauw!! Wat is een week eigenlijk lang. De reis ging best voorspoedig maar het was echt een vermoeiende opgave. Mario bedankt voor het thuis brengen!! Ik ga straks proberen nog wat meer te schrijven.

Rianne, 21:00    Een dressoir vol wenskaarten, prachtige boeketten en cadeautjes. En al die felicitaties en steun op WhatsApp en Facebook. Wat voelt dat enorm warm, wauw. Er zat trouwens een kaart bij met een hele fijne en emotionele tekst erin geschreven. Geschreven door een anonieme lezeres uit de Flevopolder. Saskia en ik zijn diep geraakt door deze vrouw, een vrouw net als ik. Zij is een paar jaar ouder dan ik en via dit medium zeg ik tegen haar: ‘jouw leeftijd zegt helemaal niets. Een lieve vriendin van ons is net zo jong en start eerdaags met de hormonen. Alles is mogelijk!!’

He gatver, zit naar het beeldscherm te staren en krijg geen inspiratie, te moe, sorry.

Donderdag 17 november 2016 (Dag 7)

Rianne, 09:00      Om ons nestje, daar hoog in de nok van ons huis, te bereiken zul je toch twee verdreven trappen en een overloop moeten trotseren. Ik kan mij nog heel goed herinneren dat ik die bizarre tocht zonder er maar over na te denken vele malen per dag maakte. Maar gisteravond keek ik vanuit mijn comfortabele bedje in de woonkamer naar de eerste treden met een lepe hoek, dat was al voldoende om alle goede voornemens ineens weg te vagen. Het was zo de wens van Saskia dan ik weer naast haar zou liggen in bed, dat zij naar al die lange dagen in het ziekenhuis, zonder maar geslapen te hebben, weer eindelijk rust zou krijgen. En daar heeft zij mijn borstkas, warmte, stem, lichaamsgeur en ademhaling voor nodig. Ik had er een tijdje geleden geschreven over die prachtige film “Everest” en nu stond ik ineens voor dezelfde uitdaging. Ware liefde moet de doorslag zijn geweest dat ik mij in de klimuitrusting heb gehesen en het mij is gelukt om voor zonsopgang te top te bereiken. (Lees: voor 24:00 uur). Pal achter mij klom Sherpa Saskia mee, als vangnet en als coach, ‘go Rianne, go, je kan het’ klonk het aldoor door het trappenhuis. In elkaar gestrengeld vielen wij rond middernacht in slaap. Slechts twee keer heb ik Saskia wakker gemaakt omdat ik even met de billen op die afgrijselijke roestvrijstalen soeppan moest gaan zitten. Om 08:30 werd ik pas wakker.

Rianne, 10:30     Gisteren weer met de kids herenigd, wat was dat heerlijk en voor hun ook een beetje onwezenlijk. Sophie keek er echt naar uit en was blij mij te zien. Zij had het ziekenhuisbed opgemaakt en heel gezellig met kussens ingericht. Lekker dicht bij mij deed zij haar huiswerk, wat heeft zij een zware opleiding (hotel management). Justin was aan het werk bij de AC-tion en reageerde bij thuiskomst eigenlijk zoals hij altijd doet, zoals hij nu éénmaal is, zo ontzettend droog, maar wel met een grote smile van oor tot oor en dan weet je dat ook hij blij was om mij te zien. Daniël vond het maar al te interessant dat ziekenhuisbed en raakte maar niet uitgepraat over alles wat hij de afgelopen dagen had meegemaakt. Wij waren allebei verrast hoe snel dat mannetje veranderd was, een heel ander ventje! Sebastiaan heb ik helaas nog niet gezien, hij vond het te gezellig op zijn logeeradres en wilde graag nog één nachtje blijven. Eigenlijk was het voor alle kids wel een avontuur, vooral te oudsten hebben het weekeind zonder ouders in huis goed benut. (Ik zeg er verder niets over).

Rianne, 17:00       Ik was er al bang voor, ik kan niet stil liggen als ik thuis ben en kan het niet aanzien als de dingen niet lopen zoals ze doorgaans gaan. De gewone dagelijkse dingen waarbij ik normaliter betrokken ben, alleen doe of juist de dingen die wij altijd samen doen. Ik vind dat echt niet leuk. Het regent en stormt hier als een gek en Saskia moest hier net in vertrekken om boodschappen te doen. En dat op de fiets!! (Ik denk dat zij nu wel spijt heeft dat zij het autorijden verleerd is want weet je: er staat een auto voor de deur en zij heeft een rijbewijs! Zij durft alleen niet meer). Van toch wel veel rust naar de hectiek van een druk gezin, wel even wennen. Daniël heeft inmiddels door hoe hij bij mij op bed kan klauteren dus komt af en toe voorbij stuiteren. En ik heb Sebastiaan weer in mijn armen kunnen nemen, heerlijk, wat hebben wij elkaar gemist!!

de 2 laatste uurtjes voor de operatie in beeld

Ingecheckt en wachten in de wachtkamer

Klaargemaakt voor de reis naar de OK
Daar ga ik dan
img_1993-1
Saskia mocht mee tot aan de OK, hier gingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s