KEUZE!! Aan me hoella



Het is nog maar zo kort dag tot de operatie en ik maak mij druk om zaken die er helemaal niet toe doen, of misschien toch wel? Ik zou toch super nerveus moeten zijn? Waarom ben ik zo ongelooflijk opgefokt over van buitenaf komend onheil waar ik doorgaans veel beter mee om kon gaan. Alleen dat opgefokte is al niets voor mij en mij dan ook nog eens druk maken over dingen die het absoluut niet verdienen om aandacht te krijgen. Ik had mij juist voorgenomen om afscheid te nemen van dit soort dingen en lieden. Dat liep in mijn ogen gesmeerd en gaf zoveel rust en voldoening. En nu, nu is het net of ik een super magneet ben en alles wat ik maar niet wil aan mij vast gekleefd zit. Ik kan op dit moment schudden wat ik wil, het helpt niets. Sterker nog, het heeft een aanzuigende werking!  Bepaalde elementen voelen haarfijn aan dat Saskia en ik een sterk verminderde weerstand hebben en proberen zich, als een maar niet weg te snijden gezwel, opnieuw in ons leven te nestelen.

‘Ik heb hier een vrouw voor mij die vroeger man is geweest, zij heeft nog veel mannelijke trekken, wat maakt haar een transgender? Waarom wil een man een vrouw worden?’ Die vragen kreeg ik onder andere op mij afgevuurd tijdens een officieel consult bij een onafhankelijke psychiater. (Niet n.a.v. wat er de afgelopen weken is gebeurd maar gewoon op afspraak en nodig voor de stappen in het lange proces). ‘Ik had eigenlijk gehoopt dat u mij dit kon vertellen!’ Dat zei ik echt, omdat ik daar domweg ook geen antwoorden op heb.

ÍK WEET HET ZELF OOK NIET EN IK KIES ER OOK NIET VOOR

Nee, echt niet. Tot op heden kan ik niet vertellen waarom ik dat in mij heb en jij niet! Ik kan geen verklaring vinden waarom een man een vrouw wil worden of een vrouw een man. Ik heb het zo lang geprobeerd, zo lang gezocht en dan heb ik het bijna over een heel leven lang zoeken naar iets waar je geen antwoord op krijgt. Hoe frustrerend is dat! Ik krijg er ook nooit een antwoord meer op. Wat ik wel weet is dat een transgender voortreffelijk kan maskeren en compenseren. Niemand had het achter mij gezocht en het kwam voor hen echt als een donderklap bij heldere hemel. Voor mij niet dan? Net zo, ik wist wel dat het ooit zou gaan donderen, dat ik er misschien aan moest geloven, dat er geen andere weg meer te bewandelen was maar ik wist echt niet wanneer die bliksemschicht mij zou treffen. Ja, er was wel een andere weg, blijven hangen in de vlucht van alcohol, zelf kastijding en er aan werken om maar vooral niet oud te worden. Dat was ooit mijn keus, dat deed ik met opzet, dat kon ik verklaren, ik kon verklaren waarom ik mijn leven en dat van andere verwoestte, ik kon Saskia vertellen dat ik het met het leven wel gehad had, dat ik mijn tijd wel uit zat. Mijn houden van Saskia en onze kinderen was er niet minder op geworden maar het houden van mijzelf was zoek, weg, op, foetsie en kwam niet meer terug, hoe ik ook mijn best deed.

Ik vocht opnieuw 20 jaar tegen dat sluimerende gender-dingetje in mij. Nee, dat was geen 20 jaar want toen ik Saskia leerde kennen was Rianne er nog en heeft zij langzaam plaats gemaakt voor Roberto, om zo samen een mooi leven met kids op te bouwen. Er was al die jaren geen enkele ruimte voor wat anders, er werd door mij echt geen seconden over nagedacht en ook Saskia heeft het er nooit meer over gehad. Beiden waren er van overtuigd dat het een plek had gevonden, weg was. En toen was daar die niet te verklaren ommekeer, de zin in het leven, iets wat perspectief gaf en gewoon als een warme deken over mij heen kwam. Ik deed er inderdaad niets tegen, ik vond er tegen vechten niet nodig en liet het nu maar gewoon gebeuren.

Nu ga ik een leven tegemoet waarin ik altijd anders zal zijn, altijd worden bekeken, moet knokken om serieus genomen te worden, altijd achterom moet kijken, niet zomaar altijd veilig zijn, voorlopig een éénling zijn in een grote boze wereld,……….. kies je daar dan werkelijk bewust voor, geloof je dat nu zelf? Ik kan metaforen en vergelijkingen genoeg verzinnen maar die zullen geheid worden geanalyseerd en terug gekopt worden als zijnde dat er toch een ietsie pietsie van vrije keus terug te vinden is. Zijn wij eigenlijk wel in standpunten veranderd, natuurlijk wel, iedereen vind het nu belachelijk dat anders geaarden, anders denkende, gewoon iedereen die niet in het gareel liep werd opgesloten en de meest walgelijke behandelingen moest ondergaan. Daarom noemen wij het nu tolereren. Joepie, ik word nu getolereerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s