One of the guys 


 

Afgelopen maandag werd mij de draaginsigne “Nobelprijs voor de Vrede” officieel uitgereikt door de burgemeester van Zoetermeer.  Wie een beetje terug gaat in de tijd weet dat ik dit mooie geschenk al een tijdje in huis had. Ik had daar destijds een goede reden voor. Echter werd mij de mogelijkheid geboden dit alsnog ceremonieel  uitgereikt te krijgen, dit heb ik met beide handen aangepakt! Terecht, want ik kan oprecht zeggen dat deze prijs welverdiend is.

Samen met Saskia en Sebastiaan vertrokken wij vol goeie zin naar het Zoetermeerse Stadstheater, we zagen er alle drie prachtig uit. Bij aankomst stond er op enige afstand van de toegangsdeur een man, hij deed verwoede pogingen om zijn sigaret aan te steken, rokers! Omdat de schuifdeuren tot de entree niet open gingen wende ik mij tot de, inmiddels rokende, man. ‘Hallo, is er toevallig nog een andere ingang?’ vroeg ik op mijn alleraardigst. Eerst een gezellige w.t.f. blik en daarna op een toon die om te snijden was: ‘Dat weet ik niet, waar ik voor kom is nog niet begonnen.’ Ik deed mijn jas ietsje pietsje open (nee, niet voor dat, al dacht ik het wel) en gaf hem een blik op mijn veteranenspeld, en zei: ‘oh, ik ook.’ Hij draaide zich van mij weg en achter mij hoorde ik Saskia tegen iemand praten, gelukkig, de deur werd geopend. Wij werden heel hartelijk ontvangen en kregen allerlei informatie voordat wij naar een zaal werden geleid.  (1)Eerst even plassen. Wauw, die was werkelijk prachtig aangekleed, alsof er een galafeestje werd gegeven. Wij hadden onze kleding helemaal goed gekozen! We namen plaats en kregen iets te drinken, de heerlijke koekjes en bonbons waren in een flits verdwenen. (Foei Sebastiaan en Saskia). (2)Ik ging even plassen. Toen ik daar van terug kwam waren er wat meer veteranen binnen gekomen, ook mijn nieuwe vriend (de roker) zat inmiddels aan een tafeltje. Ik ging de tafeltjes langs en gaf iedereen een hand, onderweg nog even snel een bonbonnetje wegpikkende want die lustten de andere toch niet. Sebastiaan vertelde ons tijdens het wachten de meest fantastische verhalen waardoor het best gezellig was. (3) Ik ging weer even plassen. Toen ik weer op mijn toegewezen stoeltje was beland viel het mij op dat iedereen bij binnenkomst de andere gasten verwelkomde, net als ik even daarvoor had gedaan. Maar zij liepen steevast, allemaal, onze tafel voorbij. Er ging heel veel door mij heen, vooral het laatste door mij gelezen blog van Sandra , zij had een soortgelijke ervaring. (Nu heb ik wel stof om te reageren, toen niet, sorry Sandra). Ik had echt een momentje dat ik wéér wilde gaan plassen om vervolgens het pand stilletjes te verlaten. En toen kwam een oud NS collega binnen, ook een Libanon veteraan. HHHEEEEE RIANNE, dikke knuffels en drie oprechte warme knuffels. Deze oud collega, mede Libanonganger bleek heel actief binnen de organisaties voor  veteranen, een man die iedereen kent dus. Hij was echt mijn redding van deze bijzondere dag. Alle ongemakken gleden gelijk van mijn jurk en de zin was er weer helemaal. Bedankt John! (4) Ik ging maar even plassen.

Ik werd niet apart benoemd of kreeg echt niet meer aandacht dan de anderen, dat zou ik niet hebben gewild. Maar toch ontkwam ik daar niet aan, 21 mannen en 1 vrouw. Eén vrouw blijft één vrouw en iedere veteraan kan zich nog wel die ene vrouw bij zijn uitzending herinneren. Tot zover dat al gebeurde. (Bij mij was er ook één maar die had ik maar één maal gezien, de Zweedse verpleegsters herinner ik mij nog goed). De voordracht van de burgemeester was werkelijk perfect. Daarna werden wij gezamenlijk naar voren geroepen en stond ik tussen allemaal mannen. Ik voelde mij best een éénling. En Oh, wat had ik het met de burgemeester te doen, toen hij bij mij de fel begeerde speld mocht vastzetten. Hij trilde helemaal en toen ik hem probeerde gerust te stellen, nog meer. ‘U kunt gewoon prikken hoor, alles is echt dus er kan niets “lek” raken.’ Ik bedoelde het echt lief hoor.

Daarna was het tijd voor het informele, (fris)drank en hapjes. En hier kom ik weer even terug bij Sandra. Ik voelde mij tussen al die veteranen en genodigden echt even genegeerd. Iedereen kende iedereen en niemand kende Rianne, met uitzondering van John en onze burgervader. Stilletjes gingen wij in een hoekje zitten en snoepten van het lekkers op tafel. Het duurde even voordat ik een gesprek opving wat mij raakte en waar ik ook deel aan wilde nemen. Ik belande zowaar in een goed gesprek, echt waar! Er kwamen meer “mannen” bij en zelfs mijn voordeur-vriend (de roker) mengde zich in ons gesprek. ‘Even over doen’, zei ik tegen hem en schudde hem heel warm de hand. “Kom niet aan veteranen,” dat gevoel was weer helemaal daar. Het heeft nog een volle dag geduurd eer ik met Saskia kon praten over wat er nu gebeurde en hoe de ommekeer tot stand kwam. Saskia was daar heel kort en bondig in: ‘One of the guys, je was weer een van de jongens, een vrouw die haar mannetje stond’.

Ik had er graag Sound & Vision 9 van willen maken maar ik kon niets verzinnen. (Later op de avond de geweldige verwijzing van vriend Hans. Tekst van Sound & Vision (Bowie) blue blue electric blue / de blauwe baret!!)

 

 

 

2 gedachtes over “One of the guys 

    • Dank je wel. Omdat ik “even” het gevoel had totaal genegeerd te worden moest ik gelijk aan jou denken. Achteraf begreep ik het wel want er waren destijds bijna geen vrouwen bij en ik had (bijna) niets herkenbaars aan. De baret vind ik zonde van mij haar 😃

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s