Sound & Vision 7


“Om iets op zijn plek te laten vallen moet je het toch eerst omhoog gooien?”, Een vriendin haalde het laatst aan, dat mijn leven als een puzzel de lucht in was gegooid en dat nu langzaam alle stukjes op z’n plaats vielen. Ik heb het geprobeerd, een hand vol puzzel de lucht in gegooid, meerdere keren zelfs maar er viel er niet één op z’n plek. De puzzel, of wat er nog van over was, heb ik maar weg gegooid. (Diverse stukje waren in de stofzuiger beland, enkele door Daniel gebroken en twee waren door mijn naaldhakken doorklieft).

Wel fascinerend, zo’n puzzelstukje. Wie mij kent weet dat ik graag vanuit een metafoor schrijf dus ik ging drukdoende op zoek naar het ontstaan van een puzzel. Niet “de” puzzel maar een puzzel. Ik wist werkelijk niet hoe een puzzel werd gemaakt, de bezigheid die iedereen wel eens heeft gedaan. Ik vond het op zijn tijd ook wel een leuk tijdverdrijf. Een mooie foto wordt op karton geplakt, die, na een droogproces, in één klap onder een puzzelstansmachine in het gewenste aantal stukje word geslagen en dan als laatste, in een puzzelbreekmachine, tot losse puzzelstukjes te worden geschud.

Dat ik daar niet eerder achter ben gekomen, zo ontzettend stom! Ik ben gewoon verkeerd gestanst, niet goed gebroken en hierdoor was het onmogelijk om mij goed in elkaar te zetten. Zo kon het gebeuren dat Saskia en ik het heldere idee kregen om mij opnieuw te stansen, te breken en opnieuw te leggen. Weliswaar in overleg en onder begeleiding van specialisten. Zo kwam ik in handen van mijzelf, mijzelf in honderden stukjes, ik mocht mijzelf opnieuw in elkaar zetten, elke stukje wel overwogen daar leggen waar het past. Ik ben daar heel open voor iedereen aan begonnen, alle stukjes legde ik netjes gesorteerd op tafel en deelde iedere stap op sociaal media. (Aan die openheid heb ik geen moment getwijfeld, het gaf ook hen die minder dichtbij stonden de mogelijkheid om mee te puzzelen). Het open en bloot neerleggen van al die stukjes gaf mij meer dan ik vooraf besefte, het gaf mijn gezin, mijn vrouw, juist alle ruimte om mee te kijken, stukjes puzzel zelf te (ver)leggen of om mij er op te wijzen dat het even verstandiger was om mij op de andere hoek van de puzzel te concentreren.


Ik schreef het bovengenoemde in de verleden tijd, alsof het allemaal bijna achter de rug is, alsof de aankomende operatie het laatste puzzelstukje is. Beste lezers en lezeressen, dit is absoluut niet het geval. De puzzel is nog lang niet klaar, de rand ligt, enkele hoeken zijn gevuld, hier en daar een eilandje van wat puzzelstukjes en links van het midden heeft zich een schaduw gevormd, een heldere schaduw waar de contouren van een vrouw duidelijk zichtbaar zijn, de rest moet nog allemaal vorm en kleur krijgen. Het moeilijkste gaat nu pas komen, de schaduw moet een gezicht krijgen, de vorm moet aansluiten met het te vormen beeld en moet blijven passen in het geheel. Ik besef mij dat het heel erg moeilijk gaat worden, heel langzaamaan is de strategie van het leggen 100% veranderd en is het “wij” gevoel veranderd naar “ons” en op enkele vlakken zelfs al een “ikke” aan het worden. Waarom, waardoor? God knows! (Met wij bedoel ik ook wij en met het “ons” een selectiever groepje). Ik wist op voorhand al, toen ik die puzzel uit de doos haalde, dat het “wij” een luchtspiegeling zou zijn maar dromen mag altijd, toch? En ik ben blij dat ik nog steeds kan dromen!

Daarom ben ik blij dat ik midden in het proces, vlak voor de operatie, het roer heb durven omgooien. Misschien nog niet echt merkbaar en is het vooralsnog voor de meeste alleen visueel zichtbaar, maar het is anders en gaat anders, in mijn koppie ben ik er echt aan toe!

4cb4e049a68c6c17153df35699f7b67d-d33r0r8

Meestal zegt een blik genoeg of hoor je aan de toon hoe een persoon over je denkt. Daar is niet veel fantasie voor nodig.

ZOMAAR EEN TOON, ZOMAAR EEN BLIK:

Het is zo voorspelbaar en als transgender uitgesproken dom om je in het hol van de dronken, met testosteron doordrenkte leeuw te begeven. En toch heeft deze muts het wel gedaan. Ik was goed voorbereid en tot de tanden toe bewapend. De afgelopen week had ik ook diverse survivalboeken gelezen en het “handboek voor de soldaat” weer geraadpleegd. Onder mijn jurk droeg ik een speciaal gordeltje waarin een Rambo knife vast zat en aan mijn bh sluiting zat een schede met daarin een heus samoerai zwaard. Zo ging ik geheel ontspannen naar de reünie van mijn oude LTS klasje. Gek he, ik wist dat wij in een kroeg zouden belanden en dat vond ik op voorhand helemaal niet erg. Ik was er gewoon op voorbereid en zou daar sowieso met een heleboel klasgenoten naar binnen stappen, dus nee, geen enkel negatief gevoel vooraf gehad. Maar toen bleek Kijkduin in de wintermaanden niet over zoveel gelegenheden te beschikken waar je met 10 personen even kon reünie-en.  Wij vonden slecht één kroegje en dat was nou niet echt een plek waar je graag wilt zijn. En oh, mijn hemel, keiharde NL muziek, alsof je in een natte droom van Ted de Braak terecht was gekomen. Om het geheel een beetje aan mijn verjaardag aan te passen waren er her en der Halloween items aangebracht. Persoonlijk denk ik dat dit een averechts effect had. Om het geheel af te maken hingen er een paar dronken mannen aan de bar die je van 3 meter afstand al rook en inmiddels bijna niet te verstane klanken uitstootten. Het enige verstaanbare ging over mij, maar dat kon tussen mijn oren zitten. Een positief dingetje wil ik wel kwijt, de bardame was helemaal toppie.

Weet je hoe leuk het is om je oude klasgenoten weer te zien!! Dat was echt heel erg leuk! De één pikte ik er gelijk al uit en bij de ander had ik geen enkel idee wie het was. Wij hadden als verzamelplek de beroemde draaimolen op “Lookhill”. Het was de eerste keer dat mij dat ding opviel maar hij hield lekker de koude wind tegen. Toch wel koud zo ‘s-avonds in een jurkje :). (Er waren trouwens nog maar weinig Pokemon fans). Niet iedereen had zijn cariere in de bouw gevonden, maar allen waren volgens mij wel geslaagd in het leven, de aanwezige levenden dan. Ik kan niet ieder zijn beroep herinneren maar dat er één een bloeiend familiebedrijf in stroopwafels runt is wel blijven hangen. Hij was niet van de bekende hete komaf hoor, die waren er in die tijd nog helemaal niet!! Het zal denk ik wel aan de omgeving hebben gelegen dat iedereen vroeg afhaakte en de aankomende keer, met eten erbij zal het wel wat langer gaan duren. Het werd op een gegeven moment ook vervelend voor mij. Vervelend in de zin dat de zuiplappen aan de bar zich op mij gingen richten.

Ja, en ik ben nu éénmaal ik dat ik niet in mijn schulpje ging kruipen en juist er in mee ging, mee ging om de boel niet te laten escaleren. Mijn blik en toon spraken alsof ik nog Hoofdconducteur was. Ik kom daar in de volgende aflevering van Sound & Vision op terug, goed? Gelukkig (voor wie weet ik eigenlijk niet) greep de fors gebouwde, onder de tattoo’s en duidelijke bij een motorbende (:)) behorende klasgenoot in. Afrekenen en hup, onder zijn veilige vleugel, de kroeg uit en naar de parkeerplaats geloodst. (Nogmaals bedankt Ton). Deze “beer” had trouwens de perfecte oplossing voor mijn toch wat mannelijke tattoo op mijn arm. Als hij dat in de toekomst, als professionele artiest, gaat verwezenlijken zal ik jullie zeker een blikje laten meegenieten.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s