Sound & Vision 1


Ben ik nu gelukkig(er)? NEE, NEE, NEE en nog eens NEE!!

Er is een tijd geweest dat ik het geloofde, geloofde dat een transitie mij gelukkig(er) zou maken. Dat er veel in de positieve zin zou veranderen en het leven één groot feest zou worden. Dat gevoel begon al in de pubertijd en had z’n hoogtij rond mijn dertigste. Heel langzaam zwakte dat af tot slechts een glimlach op mijn mond als ik even in gedachten was weg gezonken, meer was het niet.  En opeens was het gevoel er weer, zomaar uit het niets, alsof ik 25 jaar werd terug geworpen. Over de afloop hiervan hoef ik mij niet verder uit wijden. Het blijft voor mij alleen een raadsel waar het die jaren verstopt heeft gezeten en of ik mijzelf  niet al die jaren een worst heb voorhouden. (Over worst gesproken!)

Over enkele weken word ik geopereerd,  een operatie die onomkeerbaar is, een operatie die verstrekkende gevolgen heeft voor de toekomst. Maar ook de operatie zelf kan de nodige gevolgen hebben. (Want die is zeker niet zonder risico’s). En toch doe ik het, toch laat ik in mij snijden, 4 uur lang. Ik zou hypernerveus en in een ongekende euforie moeten zijn. Althans, dat zou je uit de Facebook felicitaties moeten opmaken en de dingen die mij mondeling / schriftelijk worden toegespeeld. Daar is niets mis mee, integendeel, want het is voor hen ook meer dan logisch dat ze mij feliciteren. En ik zou het ook niet leuk vinden als er geen felicitaties waren. Maar tot nu toe is er bij mij nog geen spoortje hieperdepiep te bekennen, echt niet.

De afgelopen tijd is verwarrend, stuurloos en apart geweest, zo erg dat het voor mij onmogelijk was om ook maar iets zinnigs te schrijven. Ik schreef ook niet uit zelfbehoud want het leven gaat al enkele weken in een stroomversnelling, een rollercoaster is er niets bij. Daar zijn meerdere reden voor en de aankomende weken zullen nog heftiger zijn. Naast al de slechte gewoontes, roken, nicotine en roken, waarmee ik de afgelopen twee maanden al was gestopt, ben ik inmiddels, verplicht, ook mijn assortiment aan medicijnen tot nul komma nul aan het terugbrengen. “Hallo Reuma”.  En ik dacht echt dat de emotionele hormoon schommelingen aan mij voorbij zou gaan, maar helaas! Zeer binnenkort ga ik het roer van dit blog omgooien. (niet alleen dit blog). Geen Schots geruiten hakken meer en zal ook de tekst “de lange reis naar een eigen ik” verdwijnen. Ik ben namelijk van mening dat er helemaal geen lange reis naar een eigen ik is geweest. Ik heb ook niet in een kast gezeten. Waarom zou ik de aankomende weken niet even terugblikken, van mij afschrijven, een pluim hier en daar uitdelen, sneren naar waar te sneren valt en lekker gewoon weer ouderwets de draak steken met mijzelf en wellicht wel anderen. (Dat kan soms heerlijk zijn).


Meestal zegt een blik genoeg of hoor je aan de toon hoe een persoon over je denkt. Daar is niet veel fantasie voor nodig.

 ZOMAAR EEN TOON, ZOMAAR EEN BLIK:

Ik heb ooit in een rolstoel gezeten, niet door een ongeval maar door mijn slechte gezondheid. Ik woog veel te zwaar, dronk en rookte mij te pletter, weinig goed voedsel, geen beweging  en een lekkere dosis stress. Daar werd uit het niets een emmer reuma overheen gegooid en toen was het leed niet te overzien. De apneu en heftige psoriasis kreeg ik er even daarvoor al gratis bij :). (En dat alles door de transitie overwonnen! De reuma is stabiel dan). Maar het was geen bewuste keuze, wist ik veel, het overkwam mij gewoon. Ooit hoorde ik dat mensen in een rolstoel niet voor vol worden genomen, echt waar. Nou, dat kan inderdaad gebeuren want terwijl Saskia mij eens door een pretpark duwde sprak een aller aardigste dame via haar tegen mij. Nog net niet werd er gevraagd of ik een snoepje mocht. Daarnaast krijg je wel heel vaak van die “schattige of medelijdende” kijkende blikken. Mensen moesten eens weten waartoe rolstoelers in staat zijn. Soms kunnen zij dingen die een doorsnee gezonde Hollander in geen honderd jaar voor elkaar krijgt. (Zie Paralympics). Ik heb mogen meemaken hoe een kennis, door een beroerte, in een rolstoel belande. Ik heb enorm veel respect hoe die zichzelf weer heeft opgeworpen en nog altijd strijd voor een menswaardiger bestaan. Voor de rest blijf ik het een V.V.T.W.vinden, dat was al zo en dat zal niet veranderen. Ik heb het geprobeerd, een snoepje aangeboden, maar dan ervaar je dat de binnenkant echt niet veranderd. Soms lijkt het wel of ik weer ik een rolstoel zit, ze kunnen respect opbrengen voor wat ik, voor mijzelf, heb bereikt maar kunnen het niet in een breder perspectief zien. Bij mij kijken ze wel degelijk naar de buitenkant, alsof ik een besmettelijk ziekte hebt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s