Volle bepakking 


Wat zou het gewicht zijn geweest van de “volle bepakking” die ik in het leger moest meezeulen? Alles bij elkaar denk tussen de 40 en 50 kilo aan uitrusting. En weet je hoe zwaar die zooi aan je lijf werd als het regende? Daar heb je geen fantasie bij nodig. Het was oefening “blauw koord” waarbij wij ons twee dagen lang constant aan het verplaatsen waren. En dan heb ik het niet over een gemotoriseerde beweging, nee, gewoon met de benenwagen. En dan ook nog eens de lieve weergoden die de laatste druppel uit iedere wolk perste. Meer dood dan levend bereikten wij ergens in de avond, of was het nou vroege ochtend, de grens van het Drentse Assen. En meer dood dan levend komt doordat het tempo de laatste kilometers werd bepaald door de sterkste afvallers. Zij die kort voor de naderende eindstreep onvoorzien uit waren gevallen. Een ieder die weet wat blind, gevoelloos, in de maat, in marstempo lopen is, kan daar wel een gevoel aan vastknopen. Die laatste kilometers, helemaal uit je ritme gerukt, wat een nachtmerrie was dat. Tijdens die uren marcheren hoorde ik de kreet voor het eerst, ik ben hem nooit meer vergeten, het is mijn tool om door te gaan en ik motiveer hier ook anderen mee. 

ALS JE DENKT DAT JE DOODGAAT, KAN JE NOG 25 KILOMETER.’

Ergens op een bospad stonden wij stil, in linie opgesteld, daar kreeg ik mijn “blauw koord”. Ik had hem verdiend, wat was ik trots op dat stukje gekleurd touw!. (Hij hangt nog steeds in het zicht).  

ergens begin 1982, 19 lentes jong!

Ik weet het niet helemaal zeker maar het heeft er wel aan bijgedragen dat ik altijd zo licht mogelijk op reis ging  Alleen de hoogst noodzakelijke dingen zaten strak en samengeperst in mijn reistas / koffer. 

En nu ben ik weer aan een reis begonnen. Een zware reis met een naderende gebeurtenis die immens overweldigend is. Een reis, een geslachtveranderende operatie en een onzekere toekomst. Wel een veel gelukkigere toekomst, dat weet ik wel zeker. Voor de rest kan niemand ook maar één uur vooruit voorspellen, (he KNMI) laat staan een leven! Ik ervaar het wel als een van de zwaarste tochten in mijn leven, misschien wel binnenkort als de zwaarste. Mijn leus heeft geholpen maar marcheren in cadance doe je ook niet alleen. Ik was nooit zover gekomen zonder mijn vrouw, kinderen, naasten en hele fijne vrienden.  

En ik twijfel echt niet aan mij keuze, het is nu eenmaal zo. Daar word ik iedere dag op gewezen, keihard zelfs. Het duurt nu nog 44 dagen tot de operatie en mijn denkbeeldige bagage bestaan nu al uit twee jumbo koffers. Als dat niet “op en top vrouw” is dan weet ik het niet meer. 

2 gedachtes over “Volle bepakking 

  1. Ja, ook hier die denkbeeldige laatste 25 Km. Een sterke vrouw haalt de eindstreep en krijgt het fel begeerde rosé koortje! Je bent op en top vrouw dus haal je ook de eindstreep. Nog 5-6 weken dan mag je aan een nieuwe fase in je leven beginnen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s