Het stille hoekje


Ik parkeer daar altijd zo dat wij de kortst mogelijke weg hoeven af te leggen. Het stukje pad dat wij moeten lopen leidt ons, via vals plat, naar de achterzijde van een supermarkt. Het heeft daar altijd iets kils vind ik, zo’n bevoorradingsplek, met van die rondslingerende rolcontainers en verdwaalde winkelwagentjes. Een beetje schemering erbij en het plaatje is compleet. Het laatste stukje loop je tussen wat gesloten winkels door en alleen een oversteek van de dorpsstraat rest nog voor het bereiken van ons doel. Het is de kortste weg dus waarom zou je langs de gezellige terrassen lopen?

Heel bewust kiezen wij bij aankomst in het restaurant voor het stilste en intiemste hoekje, waar je nagenoeg onzichtbaar bent en niets met andere tafelgasten te doen hebt. Geen blikken van anderen, ruimte om met je eigen stem te praten en niet te hoeven fluisteren. Waar, zonder dat iemand het ziet, je je partner kunt kussen en vasthouden. Waar je twee geliefden (van hetzelfde geslacht) kunt zijn. Waar niemand kijkt omdat je anders bent!! Het is zo jammer dat dit plekje alleen beschikbaar is bij slecht weer of als het kil en donker is buiten. Erg populair dus en weinig beschikbaar. Een goede timing qua reserveren is een must. Anders zit er niets ander op om naar de bios te gaan, daar ziet ook niemand wat je bent en met wie.

He, gatver, het lijkt wel de tekst van iemand die zich bewust verstopt voor de rest van de wereld. In mijn geval dan die trans-vrouw die zich schaamt, of Saskia die niet met mij gezien wil worden. 

Maar het is echt het mooiste en fijnste plekje in Pizzaria Bella Torino. Ons lievelings restaurant in Zoetermeer als wij lekker en super gezellig willen eten. Ik heb het dan over hun “serre kamer”, die tussen de achterkamer en het terras op de binnenplaats is gelegen. Als het terras open is doet de smalle “serre” dienst als doorgang, maar als het voor buiten te koud of te nat is dan ……..Wauw, dan gaan de deuren naar buiten dicht en voel je direct al die warme knusse gloed. Als je het lief vraagt doen zij ook nog eens de schuifdeuren van de ensuite dicht, dan zijn wij echt de Koninginnen te rijk. Ik kan mij echt niet herinneren wanneer ik voor het laatst met mijn volledige gezin uit eten ben geweest, gewoon met z’n zessen. Als ik het vraag kan ook niemand die beantwoorden. Ja, Sebastiaan, die noemt dan de Mac, dat telt even niet mee. Al kan ik mij ook niet voor de geest halen wanneer ik dit met een compleet gezin voor het laatst heb gedaan. 


Afgelopen donderdag was het er eindelijk toch van gekomen. Het gezinnetje Volkering had de “serre kamer” veroverd en zaten met z’n zessen in deze knusse serene plek. Het was een hele speciale dag want wij waren 10 jaar getrouwd en dat in een jaar dat wij ook nog eens 20 jaar samen zijn. 50/50, dat gebeurd maar één keer in ons samenzijn. Het was ons feestje maar voor mij had het iets extra’s, iets extra’s omdat dit de eerste keer was dat wij, na de start van mijn Real Life Fase, met het voltallige gezin uit eten gingen. Gewoon mijzelf, met vrouw en kids, zoals het hoort. En wat hebben we allemaal genoten!! (Voor onze oudste dochter was het überhaupt een mijlpaal. Zij was nog nooit publiekelijk met mij buiten de deur geweest. Dat is gewoon zo gelopen, zonder kwade opzet ofzo, maar het is voor haar nog een beetje moeilijk om met mij gezien te worden. Geloof het of niet, maar uitgerekend die avond, zat in de ruimte naast ons een grote groep leerkrachten van haar oude school. En die waren discreet genoeg om werkelijk geen enkele blik van herkenning te geven). 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s