Spinnenweb 2


“two black widows in one web”. 


Ben ik nu de spin “in” het web of voel ik mij “als” een spin in het web. “In” het web klinkt zo egoïstisch, alsof je op een gemene manier alle aandacht zou opzuigen. Af en toe wat aandacht naar mij toetrekken, oke, daar ben ik helemaal niet vies van. Zo lang het maar niet schadelijk is voor mijn naasten en niet ten koste gaat van hun gevraagde aandacht. Daarbij vind ik het een enorm verschil tussen iets te doen waar je aandacht door krijgt dan iets te doen waardoor je alle aandacht naar je toetrekt. Zeg maar blind of geslepen alles naar jezelf toetrekken zonder rekening te houden met een ander. 

Ik houd het voorlopig maar even op “als” een spin in het web. Want ik voel mij echt thuis in de huidige gender. Als een vis in het water zou ik willen zeggen, maar die eten weer spinnen…pppfff. Ik realiseer mij echt wel dat het allemaal nogal pril is en dat het echte leven als vrouw nog moet beginnen. (Ik mis nog wat jaartjes ervaring en wat lichamelijke onderdelen). Nu is alles nog nieuw en spannend, lijken de te overwinnen hindernissen niet onneembaar, simpelweg omdat je er voor de volle honderd procent voor gaat. Dat zal zeker anders gaan worden als het “gewone” leven mag gaan beginnen. Of schrijf ik nu iets wat gewoon gebakken lucht is? Bestaat er wel een gewoon leven voor een transgender? Ik zal het de komende 25 jaar gaan ervaren al weet ik vrijwel zeker dat het echt niet gewoon word. Want mensen, ik ben nou eenmaal niet gewoon, wij (daar bedoel ik Saskia en deze muts mee, dus wees maar niet bang hoor😃) zijn niet gewoon, wij maken altijd iets moois van het leven, links of rechts om, wij zijn een bijzondere uitzondering op de regel: “two friendly black widows in one web”. 


Weet je waarom ik weer terug dacht aan de “spinnenwebloop” in het parcours militair? Omdat ik het zo typerend vind dat mijn, ons, leven nu ook een beetje zo is ingedeeld. Vanuit ons veilige haventje, het pleintje met de pionnen, gaan wij keer op keer een uitdaging aan die overwonnen moet worden. We gaan er doorgaans samen in en slagen voor 100%. Dat is mogelijk omdat ons thuis een fundering heeft van 20 jaar. Niet zomaar een fundering maar een van een strategisch gelegen vesting. Wij zijn wat aangevallen in die tijd en daar zijn ook pittige onderlinge oorlogen bij geweest. Maar tot nu toe allemaal getrotseerd en ons gevormd tot wat wij nu zijn. Het is nu even niet aan ons om te bepalen hoeveel pionnetjes er uiteindelijk moeten worden getrotseerd. Nu pakken wij er noodgedwongen soms meerdere tegelijk aan, wetende dat dit er steeds minder worden. Wie ons kent weet dat er geen medaille uitreiking komt. Ons leven is dat al zelf en de vuurwerk momenten zullen vanzelf wel blijven komen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s