Indiana Rianne 


54 + 16 blijkt ineens 70 te zijn! En ik ging er nog zo van uit dat de uitkomst ergens tussen de 45 en 50 lag, hoe kon ik mij zo verrekenen. Ik kijk even in een split second terug op het leven met Justin en Sophie, nu ruim 16 en 18 jaar oud. Uh, dat is wel erg snel gegaan. Van 0 tot 18 duurde ook gevoelsmatig niet eens de helft, nee, een kwart maar van de werkelijke tijd!! Daniël is 2.5 en ik nader met rasse schreden de 54,(621031133 mil.reg.nr.). Dus als mijn redenering klopt ben ik binnen een gevoelsbeleving van 4 jaren, 70 jaar oud! En dat terwijl ik altijd voor ogen had net de 60 te halen. 

Oke, laten wij eerlijk zijn, er is niets mis met 70 zijn. Ik ken genoeg fossielen van die leeftijd die het helemaal niet onaardig doen. (Sommige zijn zelfs nog door een ringetje te halen, al heb je daar wat KLM training voor nodig gehad. Voor mij alleen maar een mooi vooruitzicht qua partner dan). Daarnaast kom ik op veteranendag krasse knarren (hoe heten die in vrouwelijke vorm eigenlijk) die nog uit vliegtuigen springen en marsen lopen alsof zij ons voor de tweede keer komen bevrijden. Nee, er valt op die leeftijd genoeg te bereiken. Maar mijn vraag ligt eigenlijk bij die “korte” tijd er naar toe. Ik heb het wel goed gehad maar als ik nu terug kijk op de afgelopen 20 jaar wil ik op mijn 70ste toch echt een veel afwijkender verhaal vertellen dan nu het geval is. Zeg maar géén zichzelf steeds herhalende voortgang van hetgeen ik nu heb. Daar verander ik trouwens veel te sterk voor. 


Wil ik dat uitvliegen? Het vertrouwde leven achter mij laten en een nieuwe start maken. Moeilijke vraag waar ik eerlijk gezegd geen antwoord op heb. Saskia zegt dat zij dit zal accepteren als ik dit zou vragen, dat vraag ik mij serieus af. Mij oude ik was geestelijk en lichamelijk opgebrand, wilde echt niet meer. Ik genoot echt wel van de doorsnee dingen, mijn kids en vrouw maar miste gewoon het essentiële stuk levensvreugde om door te willen gaan. En dat heb ik nu gevonden, het is daar nu alsof het ergens uit een laatje is getrokken. Tuurlijk heeft het veel gekost en gevergd van mijn naasten maar het zal zijn vruchten afwerpen. Waarom zou ik dat in godsnaam niet met hen die zo voor mij knokte alles delen. Dat wil ik ook, juist heel erg! Maar aub niet zoals het was. Het voelt voor mij een beetje als opnieuw naar Libanon gaan, onvoorbereid en wel zien waar ik allemaal beland en wat ik mee ga maken. Op avontuur met Rianne, samen, ik leid, jij leidt, wij beslissen samen. Ik zou het mooi vinden als de jaren zijn verstreken niet alleen ik de prachtigste verhalen en levenswijsheden heeft,  maar ieder gezinslid. Dat de jongsten later nog over mij en Saskia “strokkelen” (bloggen en vloggen over 30 jaar). 


Kortom, ik wil op avontuur, leven, genieten, houden, echt voelen, kunnen huilen en intens kunnen lachen. 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s