Pinda in de dop



Het gonst in onze nabijheid nog steeds door en heeft nogal wat stof doen opwaaien. “Pompen of verzuipen” was misschien op het randje, maar wel vanuit het hart geschreven en er was geen woord uit mijn duim gezogen. Ik ben er zelf nog steeds niet overheen en word regelmatig badend in het zweet wakker. Ik kan daardoor best venijnig op Saskia reageren en gemene steken onderwater geven, in mijn ogen terecht, maar niet opbeurend voor de sfeer. 

Het zijn de kinderen, 20 jaar lief en leed, de gedeelde afwijkingen en vooral het rariteitenkabinet wat wij samen zijn. Altijd komen wij op een punt weer tot besef dat wij iets unieks in handen hebben, namelijk elkaar!! En wij zijn me daar een uniek stel!! En ja, wij hebben gebreken, gebreken die wij wat makkelijker zichtbaar maken als een ander misschien zou willen. En ja, voor de één totaal onverantwoord en voor de ander zelfs een onvoorgeeflijke daad, maar alles komt wel vanuit het hart, onze ziel. 

Afgelopen week werd ik uitgenodigd voor een spontane picknick in het centrum van ‘s-Gravenhage, om precies te zijn: naast het “homomonument”. Het was de 1e spontane regenboog picknick dus was de opkomst niet zo groot. Van de 200 genodigden kwamen er in totaal 5. Ik was voor 2 van hen een onbekende en raakten in gesprek over het leven, zo ook over mijn kinderen, waar ik heel trots foto’s van liet zien. ‘Maar van welke vader is de jongste dan? Hij is zo anders dan de anderen 3!’  

Weet je, bovenstaande opmerking over de laatste telg heb ik vaker moeten horen, een beetje te vaak naar mijn zin. Ik snap echt wel dat mensen het niet snappen. (Echt waar hoor 😉). Het plaatje is ook best wel anders dan anders, een trans-vrouw die nog steeds getrouwd is met de vrouw waar zij als man mee trouwde. Waar zij de verwekker werd van 4 van hun kinderen. Voor de twee oudste pappa en de jongste mamma Rianne. ‘Zit ie, of moet ik het nog één keer herhalen?’

Even een tikkie terug naar het begin, waar het eigenlijk allemaal om draait. Een 5e spruit! Juist!……. Gaat die er komen? Ik zou het eerlijk gezegd niet weten en ik ben niet, ik herhaal NIET alleen de bepalende partij in zo’n beslissing. Dat zijn wij samen en een ding staat vast: 2.5 jaar geleden heb ik Saskia beloofd hier alle medewerking aan te verlenen en haar in alles te steunen. (Ik dacht toen wel dat het een overwaaiende bevlieging was, dat wel. Ik had veel beter kunnen weten). Maar mag ik die belofte nu zomaar teniet doen? Haar gewoon laten vallen omdat het volgens een artikeltje in “Reader’s Digest” ongepast is???? Dacht het zelf van niet! En dat is echt niet alleen omdat zij ook enorm veel voor mij doet en over heeft. Let op: ik heb naast de kids, voor mijzelf en ook voor haar gekozen. Dus ook voor het mogelijk opnieuw schilderen van een kamertje in roze of blauw. Ppff. 


Die opmerkingen over die jongste telg, weet je nog. Ik doe daar zelf ook aan mee hoor want hij lijkt nu eenmaal sprekend op de melkboer. En juist dat zit mij de laatste tijd heel erg dwars. Ik heb mij tot voorkort nooit hoeven verdedigen dat het allemaal “mijn” kinderen zijn. Dat doet zo’n zeer en voelt absoluut niet goed. Zoals ik in “pompen of verzuipen” schreef; een eventuele 5e is op 100% zeker niet biologisch van mij. Ook al is het slechts een wens, een uit de hand gelopen droom, ik twijfel of ik niet meer inspraak moet nemen over de kenmerken van een eventuele donor. Ik wil, denk ik wel, een ietsje pietsje weg hebben van het kind(je). Dus op zoek naar een dopje pinda zeg maar. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s