Kaarsjes en gaatjes met een knipoog. 


 33 jaar geleden ging ik daar voor het laatst naar binnen. Daarna reed ik er nog tientallen malen langs, keek vluchtig en reed snel weer door. Tot vandaag dan. Enigszins met lood in mijn schoenen en een verwachting dat het mij emotioneel erg zou raken.


Vaak reed ik langs deze plek als ik naar onze tandarts ging, die heeft nu eenmaal zijn praktijk nabij mijn oude vertrouwde omgeving: Loosduinen. Vandaag was het tandarts gevoel weer raak, nu met Sebastiaan. Hij klaagde de afgelopen dagen over kiespijn en één blik in zijn mond sprak boekdelen, je zag een gapend gat in een van zijn kiezen, met daarin nog een halve hamburger, een stokje van mijn zelfgemaakte saté en wat zakken chips. (Hoog tijd dat wij weer mee gaan poetsen). Opnieuw reden we langs de genoemde plek en vertelde hem dat niet ik, maar wij, straks binnen gingen kijken. Ik vertelde hem waarom ik dat niet eerder heb gedaan en hoe ik mij daarbij voelde. (Van de gelegenheid gebruik makende gooide ik Saskia en Daniël er alvast aan de rand van het centrum van Loosduinen uit de auto en reed ik alleen met Sebastiaan verder). Nu had Sebastiaan lood in zijn schoenen en vroeg mij bij het naderen van zijn plek des onheils of wij niet heel vluchtig konden kijken om daarna snel door te rijden. Die had even daarvoor heel goed geluisterd😃😃.  Nou, emotioneel werd het zeker: zijn eerste gaatje dat geboord moest worden en die vooraf in de verdovende prik-prijzen viel. Arme ziel, wat had hij een pijn. Ik heb net zo hard met hem meegehuild. 

Het andere op de agenda kon toch niet emotioneler zijn!!


Er kwam nog heel even wat ge-auw van de achterbank voordat wij bij de O.L. Vr. Hemelvaartkerk aankwamen. Saskia stond er, op gepaste afstand, al te wachten. Ik werd heel luid en duidelijk verwelkomd door Daniël en met z’n vieren gingen wij de kerk binnen. Ik had mij blote schouders gepast met een stola bedekt. En wat denk je, er is bijna niets veranderd. Alsof ik mijn jeugd binnen stapte. Na een hartelijk welkom door vrijwilligers gingen wij naar voren en zat ik weer even op mijn oude plekje. Nog steeds binnen 10 seconden een houten kont van de Knoertharde kerkbank. Nog steeds dezelfde kussentjes voor het knielen. Nog steeds dezelfde staalkabels waaraan de enorme kroonluchters hangen. Nog steeds de los zittende planken in het gewelfde dak. Ook toen al had dit mijn aandacht. Ik berekende altijd waar iets zou neerkomen en wie de gelukkige zou zijn. 

‘Was jouw moeder een “van der Ark”, ik kende zelf een “Toos” uit dat gezin en een van mijn neven is getrouwd met één van hen. ‘Echt waar?? Was Toos jouw moeder!! Maar die had toch 2 zonen!!’ Nou nee, niet echt, maar wie was die neef van u dan?, zei ik. Er werden toen een paar namen en gebeurtenissen genoemd die mij helemaal niet bekend voorkwamen. Wij bleken het allebei niet te zijn! Zij, een van de vrijwilligsters en ik een bezoekster wiens vader in deze kerk is overleden. Wie kan dat nu zeggen. 

En weet je wat, het was leuk er even te zijn en vooral Sebastiaan een echte kerk te mogen laten zien. Maar emotioneel deed het mij helemaal niets. Blijkt maar weer dat schrijven over nare zaken die rond een gebouw hangen veel doet verwerken. De komende 33 jaar rijd ik er weer gewoon langs, alleen met een knipoog. Oh, de kaarsjes zijn Verruild voor waxine lichtjes. Het oude model kaarsje lag er nog wel, maar was om de lichtje aan te steken. Amen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s