Factor 50


Wie beschermt binnen ons gezin wie, wat, waar en wanneer? Geen moeilijke vraag toch, dat is en blijft toch zoals het was? Nou, niet helemaal!


Binnen ons gezin heeft iedereen zijn eigen plekje en weet wat er van hem of haar word verwacht. Zo gewoon als het is slaan wij als ouders onze vleugels wijds uit over onze kinderen en nemen onze verantwoordelijkheid heel serieus. Dat stukje kennis over verantwoordelijk zijn dragen wij ook weer aan de kids over. Zo is Sophie er altijd op een ontspannen manier voor de twee jongste. Onze oudste zoon zit in een leeftijd dat het lijkt of hij er niet is en of het hem allemaal niet kan schelen, maar oh wee als er iets met zijn broertjes is, dan staat hij daar. Heel stilletjes laat hij ze ook, af en toe, toe in zijn domein. Ja, en Sebastiaan van 9, die kan zich nu ook een beetje broederlijk ontfermen over Daniël. En dat vindt hij heerlijk om te doen!

Zijn Saskia en ik elkaar dan anders gaan beschermen? Ja zeker, in bepaalde situaties weten wij ons zelfs geen raad en zijn daar nog drukdoende mee bezig. Ik heb er nooit op gelet hoe mensen in het verleden naar ons keken als man en vrouw. Ik denk helemaal van niet want ik kijk ook niet expliciet naar man/vrouw stellen”, altijd naar de mens. Maar nu zijn wij ons er allebei bewust van dat er naar ons word gekeken. Ik ben mij daar overigens meer van bewust dan Saskia. (Ik moet haar er regelmatig op wijzen). Het zijn niet de nieuwsgierige of verbaasde blikken, nee, het zijn de afkeurende, van walging doordrenkte blikken. Als het een beetje tegenzit volgen er vunzige opmerkingen en gelach (al dan niet in het vuistje). 

Vroeger, in mijn mannelijke periode, gebeurde zulke dingen gewoon niet. Niemand haalde het in zijn hoofd om in mijn bijzijn naar Saskia te fluiten of te lonken. Slechts één keer durfde een man, in mijn bijzijn, haar te betasten. Er waren 6 (HTM-ers) man voor nodig om mij van hem af te krijgen. Ik kon haar toen verdedigen. Kan ik dat nu nog wel? Ik denk dat de net genoemde situatie misschien wel niet zo positief voor mij zal aflopen, ik durf het eerlijk gezegd niet te zeggen. Ik heb ontzettend in kracht ingeboet maar loop nog steeds nergens voor weg. Misschien kom ik niet meer weg met mijn mondje, handjes en voetjes maar zal ik handig gebruik moeten maken van hak en handtas. En ik weet bijna zeker dat het niet fijn is om een nagelvijl in je oog te krijgen. En weet je hoe fataal een oogpotlood in je oor is?  Saskia vertelde mij onlangs nog best wel bang te zijn voor een confrontatie en hoe dan te reageren. Saskia was onlangs even aan het shoppen in Gouda en daar meerdere keren geconfronteerd met zuigende, ruzie zoekende, stroopwafel vrinden. Zij vertelde mij oprecht het heel eng te hebben gevonden als ik op dat moment naast haar had gelopen.  Ik heb haar gerust gesteld door de inhoud van mijn gecamoufleerde handtas te laten zien, alleen de veldradio ontbreekt nog. 

En Saskia? Die beschermt mij nu op een hele andere manier. Ze hoeft mij nu niet meer te beschermen tegen geneugten die ik mijzelf toe-eigenende maar naar de personen met een vreemde blik. Zij pakt mij dan extra stevig beet om te laten zien dat ik bij haar hoor. Ook verdedigt zij mij bij instanties met hand en tand. 

Een gedachte over “Factor 50

  1. Na een pauze, door verschillende omstandigheden ben ik je blog weer gaan lezen.
    Ja, er lopen rare mensen op deze wereld rond met hun eigen zieke gedachten.
    Laat iedereen gewoon mens zijn.
    Ik vind het geweldig hoe jullie elkaar steunen en er voor elkaar zijn.

    Liefs,
    Inge.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s