From Dusk Till Dawn



Wauw, wat een film was dat zeg. Dit jaar is het trouwens 20 jaar geleden dat hij voor het eerst op het witte doek verscheen. Net zo oud dus als ons jubileum dit jaar! In de afgelopen 20 jaar hebben wij die film nog een paar keer gezien. De eerste keer natuurlijk stom verbaasd over de totale omslag in de film en later met meer oog voor de details. Wij zagen deze film in ons prille begin. In een tijd waarin ik ook leefde tussen schemering en dageraad, ik mij in het duistere veel prettiger voelde.  

Vermoedelijk wilde ik destijds uit het daglicht blijven omdat ik weer 100% als man door het leven moest gaan. Het transgenderproces van toen was immers een groot fiasco geworden. Het was in alle opzichten beter om voorlopig in de schemering te leven. Het heeft mij toen veel rust gebracht en kon in de luwte van de nacht mijzelf weer op de rit krijgen. Ik durf mijzelf ook wel te vergelijken met één van de karakters in deze film, een monster. Ja, dat was ik echt. Met een reden weliswaar en daardoor was er gelukkig een opening om er weer uit te komen, heelhuids zelfs. Goed, dat heeft een poosje geduurd. 

Het heeft ook heel erg lang geduurd eer ik wilde accepteren dat niet de genderdysforie het monster was maar de, door het verleden, gevormde en ontwikkelde ikke. Het was ook wel erg makkelijk om je achter genderdysforie te verschuilen. Het gekke is wel dat ik het al die jaren niet verloochend heb. In die zin dan dat als er in die richting een toespeling werd gemaakt, Saskia en ik er hard om konden lachen. Dat gebeurde ook wel eens met collega’s en vrienden. Je kent die uitspraken wel naar een man toe: ‘wat weet jij daar nu van! Dat is echt een vrouwen dingetje’. ‘Je moest eens weten’, zei ik dan. 

Afgerekend met het verleden, het daglicht weer kunnen omarmen, een nieuwe start, een nieuw leven, met een geweldige vrouw in een heerlijk huis en de beloning van prachtige dochter. Vele jaren verstreken, het leven lachte mij toe en af en toe kwam er een spruitje bij. Flinke hobbels konden worden gladgestreken. Het leven wel altijd anders  leven dan in een doorsnee gezin, want wij waren en zijn dan ook niet het “huisje boompje beestje” types. 


En nu? Nu schrijf ik een eigen script: From Dawn till Dusk. Volop in het licht ontplooien, niets meer in het duistere, niets meer in het onzekere. Genderdysforie is geen monster, het is iets moois, dat je moet vrijlaten, omarmen en mag laten zien. Het was en is aan mij de taak om dat over te brengen. Lukt dat, dan zullen ook mijn naasten dit overnemen. Één is er al zeker over de streep, Sebastiaan! ‘Blijf maar Rianne, het is anders zo zonde van je mooie nieuwe haar, dat maakt je heel mooi!’ Dat zij hij zomaar uit het niets, terwijl hij heerlijk tegen mij aan zat te knoedelen. In afwachting van de absolute duisternis. We zouden naar vallende sterren gaan kijken. Hij zag er een tussen alle sterren aan de hemel. Ik niet, veel te veel lichtvervuiling! Hij wierp nog een blik naar de sterren. ‘Welke ster is nu grootvader?’  Een bijzonder mannetje. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s