Patrouilles deel 1


Het is een niet te benoemen handelen dat op een instinctieve wijze deel uitmaakt van mijn leven. Het is daar gewoon en nu, als vrouw, sterker aanwezig als ooit daarvoor. 


Als ik er aan terug denk dan lijkt het wel gisteren te zijn gebeurd. Het is schijnbaar op mijn harde schijf ingebrand want het gebeurde reeds 34 jaar geleden. Het heeft mij op een bepaalde manier gevormd en de daardoor opgedane ervaring ben ik nooit meer kwijt geraak.

 De eerste nacht op patrouille in Libanon. Ik was totaal nog niet gewend aan mijn nieuwe omgeving. Daar in de middle of nowhere, waar werkelijk niets was wat je dacht dat het was. Midden tussen gewapende partijen die elkaar naar het leven stonden. (Nog steeds trouwens). Klom je op de aarde wal rondom onze post en draaide je je 360 graden in het rond, dan was er geen enkel herkenningspunt van maar een klein beetje beschaving, andere levenende wezens of je eigen landgenoten. Het landschap zelf was wel amazing. Bij helder weer zag je de besneeuwde top van de berg Hermon. De nachten waren daar aarde donker, koud en geen enkele lumen te bekennen. Je moest het hebben van de maan en de sterren. 
En in die duisternis moest je bepakt en bezakt je post verlaten, het ruige landschap in. Een broekie van amper 19 jaar oud, ver van huis, in het holst van de nacht, overdenkende waar je je in godsnaam voor opgegeven had. Na een uurtje door lage begroeiing en vooral veel rotsen te hebben geploeterd moesten wij een zogenaamde luisterpost inrichten. Kort gezegd je schuil houden tussen wat rotsen en in absolute stilte de omgeving observeren. Met de bedoeling infiltranten te onderscheppen en te ontwapenen. Ik had ze overdag wel gezien en huiverde toen al bij het idee dat zo’n exemplaar over mij heen zou kruipen of lopen. Het wemelde daar namelijk van de schorpioenen, slangen en joekels van spinnen!! Het was dus de bedoeling om je tussen de rotsen te verstoppen. Nou echt niet, het idee alleen al om tussen die beesten te moeten gaan zitten of liggen. De eerste weken bleef ik dan ook trouw staan of op een rotsblok zitten, met de voetjes zo hoog mogelijk. Daar kwam later wel verandering in toen ik eenmaal gewend was aan het leven daar. 

Na een uurtje intensief luisteren gingen wij weer verder, naar een volgende locatie , om weer gezellig te gaan “luisteren”. Dat deden wij zo de hele nacht tot wij in een dorp belande en door de doodstille straatje liepen.  De zon kwam inmiddels op, zo’n 10 uur na vertrektijd. 10 uur in volle waakzaamheid, elke spier gespannen en constant alles, maar dan ook alles in de gaten houdend. Eerst je maten, dan je omgeving en niet te vergeten de grond waarop je liep. Ook vele meters er voor, voor boobytraps. (Die zag je ’s nachts natuurlijk niet, helaas. Maar het idee alleen al). 

Weet je, je stond daar eigenlijk altijd op “scherp”. Zowel op een gezonde als een hele ongezonde manier.  Dat “op scherp staan” is nooit meer weg gegaan. Het heeft een hele tijd geduurd om met het ongezonde deel om te gaan. Je leert jezelf te beheersen zodat het, indien noodzakelijk en niet te vermijden is, alleen ongezond voor een ander kan uitpakken. Ik heb ook geleerd dat voorkomen beter is dan genezen dus het is gelukkig niet zo vaak voorgekomen. 

Het is er weer, in een hele sterke mate. 

Een gedachte over “Patrouilles deel 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s