Van de hak op de tak



In mijn voorgaande blog was ik best wel positief over de liefde, verhouding en omgang met de kinderen. Maar na het gade slaan van een vader met, net als ik, ook een emmer vol kroost, weet ik het even niet meer. Het riep vage herinneringen op, van die herinneringen waar ik niet aan herinnerd had willen worden. Ben ik zo? Ik liep naar de spiegel in het toilet en bekeek mijzelf eens vanuit een andere hoek. Ik zag iets wat ik al in mijn diepste onderbewustzijn verwachte. Ik accepteerde het niet en twijfelde aan de reflectie in de spiegel. Ik wilde 100% zeker zijn om maar geen domme dingen te schrijven of te zeggen. Ik wist de uitkomst al maar tegen beter weten wist ik de trappen naar de slaapkamer te trotseren. Ik wilde een totaalbeeld van mijzelf zien. “Fuck”! We hadden in onze slaapkamer helemaal geen passpiegel! 

Gek, maar het lood stond in mijn hakken en de zweetdruppels gutste over mijn rug. Dit moest een teken zijn. Ik moest even bijkomen aan de rand van ons bed. En die stond, dankzij Daniël, ook op standje “hoofd omhoog en benen in de lucht”. Was dit al zijn eerste uiting van ongenoegen naar mij? Het duurde even voordat ik mijzelf één verdieping kon laten zakken. Afdalen naar de kamer van onze dochter, zij had op zeker een passpiegel. In positie, ik stond stabiel en opende één van één mijn ogen. Mijn God, het klopte!! Ik ben er ook zo een!!

Die vage herinnering waren plotsklaps zo helder als glas. Alsof het één uur daarvoor was gebeurd. Het was zo duidelijk. De rit er naar toe, het parkeren tussen een crematorium en een begraafplaats, het bospad met zijn bladerendak van oude eiken, het passeren van de schaatsweide, het monument in de steigers, de rhododendrons en tenslotte de speeltuin. Daar vleide ik neer op een mooi bankje en begon met controle van mijn make-up, haalde een borstel door mijn haar en begon met plukken van wat verdwaalde haren op mijn benen. Af en toe zwaaide ik naar de kids als zij mij riepen. Ze haalden op dat moment een of andere gevaarlijke stunt uit op het prachtige speeleiland. Met Saskia wisselde ik maar weinig woorden. Zij had het te druk met Daniël, hij wilde overal op en af worden geholpen. 
Dat was een klap in mijn gezicht van heb ik jou daar. Elke minuut van afgelopen zondag nogmaals te beleven. Ik had toch zelf de vurige wens geuit om jeugd herinneringen op te halen in Ockenburg. Nu wist ik het zeker. Ik ben ook zo’n modieuze-trut-hola-moeder. Zo een die meer aandacht heeft voor haar nagels dan het spelplezier van de kinderen. Maar even eerlijk, de ondergrond van de speeltuin was zo ongelijk dat ik mij niet normaal kon verplaatsen en blote voetjes op zeker een ritje EHBO hebben opgeleverd. (Geweldig excuus, toch?) Gelukkig had de andere modieuze-doe-vrolijke-speelse-moeder haar schoeisel wel aangepast. 

Ik heb het één keer geprobeerd, mee te klauteren in een boom. Helaas, met hakken klim je echt niet in takken. 💋

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s