Hete stroopwafel-Marokkaan 



Marokkanen!!! Ik heb wat met ze te stellen gehad. Privé niet zo vaak, maar in mijn conducteurs bestaan! Hou op, niet te beschrijven gewoon. Of misschien toch een beetje?  In die tijd kwam ik ze overal, op de vele kilometers rails die Nederland rijk is, tegen. Maar ik had het onlangs over Gouda. Daar begeleide ik vaak, heel vaak en tot treurnis toe, het treintje Gouda-Alphen. Dat heette toen het gewraakte “rondje rond de kerk”. Oke, en onder andere op dat lijntje had ik regelmatig een conflict met Marokkanen. 

Het was soms best spannend en af en toe ronduit beangstigend. Het was voor mij aan de andere kant ook een uitdaging om juist de druk van de ketel te halen en alsnog deze jongeren “om” te krijgen en ze daar te krijgen waar ik ze hebben wilde. Niet dat het altijd lukte hoor. Zelfs kreeg ik wonderwel een soort van trein-band met enkele. 

Zo ontmoette ik een stelletje dat echt geen zins was om überhaupt mee te werken. De één was agressief terwijl een ander zat te “zuigen”. Één gedroeg zich anders, hij keek naar buiten en riep de hele tijd: ‘Hamas, Hamas, alle Joden aan het …’  Te walgelijk voor woorden, ik weet het. Op hem richtte ik mijn pijlen. In eerste instantie reageerde hij niet op mij, maar toen ik hem vroeg of hij misschien Palestein was, kreeg ik wel contact. Ik vroeg hem of hij toevallig familie in Libanon had, of hij er vandaan kwam en of hij er ooit geweest was. ‘Nee’ was het antwoord op mijn vragen. Vervolgens liet ik hem, met tekst en uitleg wat het was, mijn veteranenpas zien. Ik verwees naar géén van de strijdende partijen, ik vertelde hem alleen dat ik, in 1982, in de oorlog, de bevolking zo goed als mogelijk verdedigde en hielp. Plotsklaps was ik zijn grootste vriend! De agressieveling drukte een briefje van 25 gulden in mijn hand. ‘Dit is voor ons allemaal!’  Niet echt genoeg, maar vond het allang best. 


Terug naar het heden. Af en toe moet ik er even uit, even weg van huis en haard. Even tien keer niets, even wat anders aan mijn hoofd. Na de handtherapie reed ik naar vrienden in Gouda. Beter de volgende keer eerst bellen, zij waren niet thuis. Het zal wel aan mijn nieuwe blonde look liggen. Ik slenterde langs de pittoreske binnenwateren die Gouda rijk is en genoot van de omgeving. Steeds ontdekte ik wat nieuws. En niet te vergeten, ik kreeg lucht!! Ik kon weer rechtop lopen. Naast mij lag het water in een diepte, bijna diep genoeg om er hoogtevrees van te krijgen. Net voorbij de brug/sluis ging ik rechtsaf naar beneden, een klein parkje in. Rechts van mij de sluizen en een geweldig leuk theehuisje. Toen gebeurde het……….!

Kut, een Marokkaan! “Niet weg kijken, niets laten merken”, dacht ik bij mijzelf. Wat, dat ben ik toch niet, genoeg is genoeg. Mijn hoofd ging omhoog, bekken gekanteld en borst vooruit! Shit, hij komt recht op mij af gefietst, stopt, doet zijn oortjes uit en vraagt:’bent u een travo?’  ‘Uh, nee, ik ben een trans’. ‘Wat gaaf, zijn die tieten echt?’ Vraagt hij. Ik beweeg mij ongemerkt iets achteruit, alles is iets te dichtbij naar mijn zin. ‘Oh, en is het daar beneden ook af?’  Ik antwoord dat dit binnenkort zal gaan gebeuren. (Vroeger, toen ik nog iets van aantrekkingskracht had, dus heel lang geleden, kwam ik altijd uit een benauwde situatie door snel te zeggen dat ik getrouwd was, inclusief een batterij aan kids). Dit excuus had ik weer nodig en snel ook!! Ik kreeg namelijk een wel heel oneerbaar voorstel……… Na bedankt te hebben en mijn trouw beloftes nogmaals, heel nadrukkelijk, te hebben verteld wenste hij mij veel succes. Stapte op zijn fiets, oortjes weer in en verdween tussen de complexe sluis constructies. Mij beduusd achterlatend. 

Ik had hem goed in mij opgenomen en als eerste viel zijn slechte gebid en vale huid mij op. Een junk, dat moest haast wel. Het is zo ie zo al raar dat hij op een fiets zat en niet in een BMW. Maar goed, mijn eerste aanzoek als vrouw komt van een stroopwafel Marokkaan, een hete Marokkaan, wauw. Toffe gasten daar. En toch liep ik niet op mijn gemak verder. Ik heb heel wat keertjes achterom gekeken!! Ik voel aan mijn theewater dat ik weer even die uitstraling had. Die uitstraling die mij al vaker uit lastige situaties heeft gered. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s