Beestjes, allemaal beestjes



Jong, onbezonnen en roekeloos. Wie is dat niet geweest? Wat heb ik in mijn jeugd toch domme dingen gedaan en kroop ik regelmatig werkelijk door het oog van de naald. De bolderkar uit mijn kinderjaren heb ik al eens besproken. Als kind zorgde deze voor veel comfort, vooral die lange steile weg naar Lookhill  niet te hoeven belopen was al een feest, arme ouders. Later, in de pre-pubertijd, namen wij de bolderkar mee om zo veel mogelijk mee te slepen. Het mooiste kwam aan het eind van de dag. Doordat de triangel van de kar lang genoeg was, kon je hem besturen als je er in zat. Juist, vanaf het hoogste punt met dit zware ding, blind naar beneden. Tussen de badgasten, fietsers en automobilisten door. En geen rem! De enigste mogelijkheid om tot stilstand te komen was door de trekstang los te laten, waardoor de wielen onder de bolderkar blokkeerden, deze op zijn kant ging  en jij daarbij werd gelanceerd. Het is altijd goed gegaan. Tot zover een piep klein stukje roekeloosheid en onbezonnenheid.

Later toen ik groter was (15, 16, 17 jaar) was het voor mij al de normaalste zaak van de wereld om laveloos van het strand af te komen. Eerst met de fiets, daarna met een Yamaha, Zundapp of Puch (maxi). Ook allemaal overleefd. Dat stukje grond aan de kust heeft veel betekend, ik kom er nog steeds graag. Alleen niet recreatief, als ik in een dip zit, het rare leven rustig wil overpeinzen of als ik alleen wil zijn. Dit is voor mij de aangewezen plek. Het heeft geen zin om mij daar te zoeken. Mijn stukje Lookhill beleving is groter dan je misschien denkt! 

Onder de “vuurtoren” van Lookhill loopt de bestrating terrasvormig af. Hier kan je heerlijk zitten en naar mensen kijken. Ik kijk graag naar mensen. In de zomermaanden zat/lag ik daar alleen, in mijn eentje, midden in de nacht, tot zonsopkomst. Meestal na 04:00 uur, de sluitingstijd van de strandtenten. Dezelfde tijd als ook mijn tweede thuis haar deuren sloot, discotheek “De Marathon”.  (R.I.P.). 

Jeetje, een toch wel aparte plek om je roes uit te slapen! Weetje, af en toe moet er iets in mijn drankje hebben gezeten. (Ik gebruikte echt geen drugs, never ever). Want ik zag daar regelmatig allemaal beestjes. Eigenlijk meer kleine monsterachtige wezentjes. Ik kon hier tot nu toe niet over praten. Bang om voor gek te worden verklaard. Bang om mensen net dat stukje bewijs te geven dat mij in een dwangbuis zou doen belanden. Maar ik wil niets meer verzwijgen, met een schone lei een nieuw leven beginnen. Daarom schaam ik mij niet om dit te vertellen. Tot voor kort zou men mijn vooruitziende blik, blijkt nu, niet geloven. Dat is nu voorbij, ik blijk niet de enige te zijn die daar “beestjes, allemaal beestjes” ziet. Klik hier en zie dat ik gelijk heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s