10 tenen


Met de regelmaat van de klok schrijf ik direct op wat er op dat moment in mij opkomt of beleef. Zo heb ik een hele rits aan blogs in reservestand staan. Sommige werk ik uit, sommige delete ik uiteindelijk en sommige laten mij niet los. Dit is er één van. Wellicht geen touw aan vast te knopen. De meeste waardering krijg je uiteindelijk als je niet meer kunt schrijven ……….

Saskia uit logeren. De kleintjes slapen. Twee vlechten in mijn haar gedaan en kijk naar een serie. Althans, dat probeer ik. Al vanaf de wekker vanochtend ben ik ontregeld, er knaagt iets. Trouwens, die vlechten zijn om mijn haar te beschermen tegen Jactatio capitis. Je zal het maar hebben. 

Wat is er na een lange dag niet lekkerder om onderuit op de bank te zitten, met de blote voetjes op de hocker. Stilte in huis en langzaam koelt het af. Ik moet helaas even opstaan om de fan uit te zetten. Daarna weer lekker op de bank. Het begint te schemeren. Ik kan mij niet concentreren en kijk steeds naar mijn voeten, naar de richting die mijn tenen wijzen. In mijn ooghoeken zie ik iets bewegen. WTF, een veldmuisje waagt zicht door de schuifpui en loopt op het laminaat. Een schop beweging met linkervoet en weg is hij. 

Hoe ik mijn voeten ook beweeg, ik krijg de tenen niet in één richting. Denkbeeldige laserstralen verlengen de lijnen. Van die CSI onderzoeken na een schotenwisseling. Hoe langer de lijn, des te groter de onderlinge afstandIs mijn leven ook zo? Of zo geweest?  Voeten tegen elkaar en ze wijze aan de onderhavige voet naar links of naar rechts. Geen middenweg. In ruststand, waarin ik nu zo lekker zit, kan ik alleen naar links of rechts. De makkelijkste weg dus, relaxed en zorgeloos. Manjana manjana. Niet mijn stijl, niet mijn manier van leven, niet de richting(en) waar het geluk ligt. Ik heb jaren mijn tenen verstopt in stoere boots, opgesloten en in dezelfde richting gedwongen. Recht vooruit, niet zeuren maar doen. Niet naar links of naar rechts, nee, in een strak keurslijf, want zo hoort het. Zo zien ze het toch het liefst? Ook niet echt zaligmakend, ook niet een eindpunt waar de ruststand op de hocker naar snakt. 

Weg rugpijn, dag wekelijkse fysio. Waardoor? Niet alleen door de hakken hoor. Dat zou wat wezen zeg, zie het al voor je? Iedereen met rugklachten aan de hak😃. De hakken hebben geen stompe lompe neus. Elegant zitten mijn tenen naar elkaar toe. Gek, maar de combinatie met de hak maakt het bevrijdend, haast een zwevend gevoel. En mijn tenen? Die wijzen nu alle richtingen op, ze kruizen elkaar, ze vinden elkaar, daar ergens in de verte komen ze samen. Hè hè, gevonden. Dat is waar ik naar op zoek was. En opnieuw op de hocker, gewoon voor het lekkere. Niet meer afgeleid naar Bloodline kijken. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.