Downfall 



‘Hoe gaat het?’ Of ‘Hoe is het nu met jou?’ Dat zijn de vragen die ik dagelijks als eerste te horen krijg wanneer ik iemand tegen het lijf loop of aan de telefoon krijg. Een gewone vraag die niet storend zou moeten zijn en die je open en eerlijk zou moeten beantwoorden. In de regel is deze vraag ook uit oprechte betrokken- en nieuwsgierigheid. Nou denk ik dat de meesten die vraag wel beantwoorden met “goed”, “het gaat” of “gewoon zijn gangetje”. 

‘Hoe gaat het?’ ‘ Ja, wel goed al zeg ik het zelf’, zeg ik dan. En omdat ik er bijna 100% van uit ga dat zij naar mijn proces vragen is dat ook een eerlijk antwoord. Echt waar! Kijkend naar alle facetten die een transvrouw moet doorlopen of moet “doorstaan”, gaat het op rolletjes. Ik heb absoluut niet te klagen over hetgeen ik al bereikt heb en de aankomende operatie geeft mij zelfs vleugels. En toch heb ik er een soort van moeite mee. Moeite mee omdat het mij een egocentrisch gevoel geeft. Natuurlijk geeft het mij een boost als men geïnteresseerd is in mij, maar ik ben niet alleen. Hallo, er staat ook nog iemand naast mij, ik heb ook nog een gezin!  Of betrek ik zelf automatisch alles naar mij toe? Zeker niet. Zo ook naar mijn naasten toe, die krijgen ook dezelfde vragen, ook gericht op mijn transitie. Maar dan doelgericht of zij het allemaal wel trekken. Ook uit betrokken- en nieuwsgierigheid. En ja, ook soms met een ondertoon omdat zij het domweg zelf geen plek kunnen geven. Voordat mijn naasten een antwoord kunnen geven worden de oplossingen al aangedragen. ‘Ga toch weg, kies voor jezelf, daar kan je toch niet mee leven!’ Het zal je maar gezegd worden. En één enkeling waagd het zelfs om mijn eega maar alvast aan een ander te koppelen. Want zoals deze persoon zegt: ‘zij kan toch niet zonder een man?’  (Word vervolgd). 

Alles draaid dus om de transitie. Mijn ommezwaai van een uiterlijke man naar een vrouw. Of laat ik eerlijk zijn, wat er voor door moet gaan. Dit proces duurt tenslotte nog velen jaren en zal op zeker nog verbeteren. Is er dan geen plek meer voor het “jullie”? Nee, even niet. Sinds de dag van mijn/de openbaring is daar geen ruimte meer voor. Dat geeft een heel egoïstisch tintje. Ik kies inderdaad voor mijzelf maar koos voor het welzijn voor mijn gezin! Samen met mijn eega en niet alleen. Het zou voor ons, het gezin, een verbetering moeten zijn anders ging het feest niet door. 

‘Jullie, hoe gaat het nu met jullie?’  ‘Nou, gewoon heel erg klote!’  Wat kan ik er verder van maken. Iedere relatie heeft wel eens een downfall, nou en! He, wakker worden, wij leven dit jaar al 20 jaar samen onder één dak. Wie kan dat tegenwoordig nog zeggen? Wie twijfelt er soms niet aan zijn of haar relatie? Wie oh wie heeft soms geen huwelijkscisis? (Er zijn tegenwoordig meer stiefouders dan biologische ouders, zo lijkt het wel). Misschien in ons geval wel eens even niet door de transitie maar gewoon door zaken die ook jij/jullie wel eens parten speelt. Kijk eens verder dan een transgender neus lang is!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s