Rest my case, part 1



Voor de buitenwereld zag het er ogenschijnlijk rustig, solide en stabiel uit.  Insides weten wel beter. Het was geruime tijd helemaal geen koek en ei. Er waren even geen roze wolken en kabbelende beekjes. Te veel meegemaakt en ook nog eens te veel in één keer geserveerd gekregen. Dat moet het haast wel geweest zijn. Daarbij de één nog druk aan het uitzoeken en de ander al aan het ontplooien. De één alles proberen angstvallig vast te houden terwijl de ander aan het losbreken is. Twee verschillende éénheden die één en hetzelfde eigen doel proberen te bereiken. Eigen doelen die zouden moeten passen in het geheel, mits ze zouden voortkomen uit een gezamenlijk streven.  En die stonden haaks op elkaar. Wat de één de ander gunde, gunde ook de ander aan die één. Maar paste (even) niet in elkaars plaatje. 

Er was geen ruimte voor een gezamenlijk streven en zo ontstonden er diepe kloven. Kloven waarin je zonder het te beseffen blind indonderde. Zulke diepe kloven dat je daar op eigen kracht niet meer uit kon komen.   Of toch wel?   Ja, maar op eigen kracht zou echt betekenen dat er weinig ruimte meer was/is voor “samen”.  Toen ik, nu alweer bijna 2 jaar geleden, begon te klimmen dacht ik niet anders dan dit samen te doen. Zo stapten wij er ook eerlijk gezegd in. Gek genoeg kwamen er andere factoren boven drijven en/of explodeerde er onverwachte dingen in ons gezicht die het geheel deed vertroebelen en wankelen. Daar, onderaan in die kloof, zag ik hoog boven mij gestalten over de rand kijken. Ze moedigde mij in koor aan omhoog te komen. Toen ik eenmaal hoog genoeg was gekomen om de gestalten een gezicht te geven was de helft reeds verdwenen. Slechts enkele hielden het vol om mij tot de laatste meters aan te moedigen.

Een daarvan maakte geen keus. Die voelde zich in beide kampen veilig genoeg. Dat is op zich heel erg knap als je je staande kunt houden in het kamp van de weglopers en in het kamp van de blijvers. Mijn inziens kan dat eigenlijk niet want je zal je dan toch op de een of andere manier in ieder kamp anders moeten opstellen. En wat heeft het voor zin? Je kan toch niet van twee walletjes tegelijk eten? En toch gebeurd het. Waarom? Omdat het eigen doel zo ingebakken, grensoverschrijdend is dat alle waarden en normen als sneeuw voor de zon verdwijnen. Voor zo’n iemand rest de zware taak om iedereen te vriend te houden en de hersentjes geen seconde rust te gunnen. Want een verspreking is dan gauw gemaakt. Slecht één enkeling had het door en die heeft heel verstandig afgehaakt. 

In mijn kamp is het nog redelijk goed te doen. Dat zijn immers de mensen die mij steunen, daar kun je punten scoren. Maar in het andere kamp word het wat lastiger. Daar moet je je telkens weer verantwoorden, wat je nog te zoeken hebt bij mij. Of is daar ook een slimme zet voor? Jawel, je speelt het op zo’n manier dat dit kamp het idee heeft dat je jezelf opoffert en slachtoffer bent van de omstandigheden, slachtoffer bent van de ander. ‘Uitermate knap dat dit jaren vol te houden is!’ 

 Wie bekend is met borderliners weet dat dit bijna oneindig stand houd, met wie dan ook! En niet zal veranderen!. Ik zie het met steeds kortere tussenpozen gebeuren, zelfs op één en dezelfde dag!

In mijn kamp snappen zij er werkelijk niets van. Hoe kan ik mij nu tegen zo’n toegewijd persoon keren!! Voor hun word het daardoor ook moeilijk om het te vatten en zijn geneigd ook overstag te gaan.  Ik geef jullie op een briefje dat er binnen een jaar iets gaat gebeuren dat mijn hele proces zal doen verbleken. Het enigste wat dan nog rest is te zeggen:”zie je wel, dat hadden wij al gedacht”. En dat alles is achter ieders rug om al jaren geleden zo gepland en heel slim uitgevoerd. Zelfs ik geloofde heilig in de oprechtheid van dit doel. In mijn kamp wel te verstaan en niet in die van de ander. Rest my case. 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s