Houvast


Een vaste baan, een veilig thuis, een vast groepje vrienden, familie, kinderen en/of een stabiele relatie. Ingrediënten die je houvast geven en er voor zorgen dat je bestaan enig doel heeft. Zo zou het toch moeten zijn? Nog niet zo lang geleden had ik dat allemaal in overvloed en zorgde voor houvast, maar in mijn geval was er geen doel. Geen doel naar een toekomst, geen toekomstbeeld naar iets wat ik wilde bereiken, geen streven naar iets. Want er was geen iets. Althans, ik zag geen iets. Ik zag geen “oud en grijs”, “pensioen”, “verre reizen”, “kleinkinderen”, ik zag geen toekomt. Het interesseerde mij ook helemaal niet. Als Saskia het had over samen oud worden dan dacht ik alleen maar: “mens waar heb je het over”.  “Dat ga ik echt niet meemaken”! Niet dat ik het niet wilde maar ik kon mij in de verste verte niet voorstellen dat ik überhaupt ook oud zou worden. Sterker nog, ik wilde dat ook helemaal niet. 


Waar was dan die houvast zonder doel? Was er wel houvast? Hield ik mijzelf alleen maar voor de gek? Daar lijkt het wel op. Was het dan allemaal k.u.t. Tuurlijk niet. Er waren zat dingen die het leven leuk maakte. Het was echt geen depressief bestaan. Mijn houvast bestond uit een leven waarin ik mij vastklampte aan werk, thuis en de kinderen. Ik realiseer mij nu dat door het missen van een doel, een toekomstbeeld, het overige verwaarloosd is. En stilletjes moet ik ook bekennen dat mijn prioriteiten in dezelfde volgorde lagen. 

En wat heb ik vandaag de dag gewonnen aan houvast? Heb je een uurtje of wat? Nee, gekheid. Heel langzaamaan kwam er in de aanloop naar mijn huidige proces een ommekeer in denken over de toekomst. Er kwam ruimte om er mee bezig te zijn. Wauw, dat gaf een euforisch gevoel. Een gevoel van warmte als ik dacht aan al het moois wat haalbaar moest zijn en het “oud en grijs” kon ik visualiseren. Het bracht mij op een punt om stil te staan bij de dingen waarvan ik dacht dat die mijn houvast waren. Dit is eigenlijk tot op dit moment zo. Het werd tijd om “houvast” eens flink op de korrel te nemen. (Daarnaast hielp het lot een beetje mee door een stukje vakwerk mijn vinger te laten breken en een belangrijk stuk houvast alsnog in één keer rücksichtlos weg te vagen). Oké, werk viel plotsklaps weg en dat zorgde in eerste instantie voor enorm veel onrust. Onrust dat zich geleidelijk omzette naar rust. Rust die weer de ruimte gaf om de andere zaken aan te gaan pakken, te kunnen relativeren wat wel en wat niet belangrijk is om houvast, structuur en een niet vertroebelt toekomstbeeld te geven. 

Heel lang geleden, als soldaat, heb ik letterlijk mensen op de korrel gehad. Die situaties zijn er echt geweest en soms vraag ik mij nog af wat of wie mij tegenhield om niet de trekker over te halen. Daarna werd het een denkbeeldige korrel. Op zeker, voor sommige personen, maar goed ook want ik zou de trekker gevoelloos hebben overgehaald. En toen ik mijzelf op de korrel moest nemen was er een weerspiegeling van een persoon waarvoor ik geen moeite hoefde te hebben om de wijsvinger naar achteren te halen. Gelukkig zit er tussen denken en doen een heel groot gat. 

Het vertroebelt beeld van houvast heeft plaats gemaakt voor een open weg. Een open weg om die richting te kiezen waar ikzelf voor ga. ‘En ik ga voor een stabiele weg naar houvast! Neem dat maar van mij aan’. Die weg is, hoever mijn gezichtsveld nu reikt, al aardig geplaveid. Als het aan mij ligt word ik “oud en grijs”. (De tweede ben ik al dus oud worden is het enigste wat ik nog even moet bewerkstelligen). 

Ik zit nu op ons terras, in het zonnetje met een heerlijk briesje door mijn grijze lokken. De jongsten eten hun ontbijtje en Saskia en ik zitten daar stilletjes van te genieten. (Ondertussen eten wij onze gezonde shake). Dat is een stuk houvast van heb ik jou daar. Wie daar niet van kan genieten is het leven niet waard!

Dit stukje geeft mij geen credits. Meer aan de persoon die met mij moest leven. Niet dat er maar enig deel bewust of gepland is verlopen of dat “ik alleen” debet heb hoe alles is verlopen. Nee, ik schuif mijzelf niet alles in de schoenen. Ik kan alleen maar stellig zeggen dat mijn persoontje, mijn vrouwelijk persoontje, zo anders is. Ik hoef geen lokvoer meer te gebruiken. Wie het waard zijn komen vanzelf in mijn vizier!

Een gedachte over “Houvast

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s