Plooien en zo 


Dit blog was in eerste instantie bedoeld om de weg van mijn transitie zo goed mogelijk weer te geven. Ik vraag mij af of dit wel lukt want ik schrijf over alles en nog wat maar niet altijd concreet wat er qua transitie gebeurd. 

Nu heb ik afgelopen week een onbeschrijfelijke behandeling gehad. Een noodzakelijke behandeling voor de aankomende behandeling. Ik wilde dit gelijk delen, van de daken schreeuwen, want het was heel speciaal! Maar hoe ga je nu iets netjes schrijven als het gewoon niet netjes kan. Ik ben wel in staat om er een komische draai aan te geven maar u is gewaarschuwd!


Voor de geslachtsaanpassende operatie is het noodzakelijk dat een strook van 4×10 centimeter definitief van schaamhaar word ontdaan. Dit vanaf de anus naar boven toe. Dit is alleen mogelijk met lasertherapie. Ik heb al eerder uitgelegd dat iedere “flits” aanvoelt als een elastiekje tegen je bovenlip aanschieten. Nu zijn er diverse middeltjes om je vooraf mee in te smeren die pijnstillend moeten werken. Dat deed ik niet want ik wilde de eerste keer ervaren of het echt zo pijnlijk is. Achteraf niet zo slim dus. Dat laat ik verder maar masochisten over 😃. 

Oké, tot zover was het nog niet zo intiem. Daar gaat ie dan! U kan nog terug!

Klaar liggend op de behandeltafel voelde ik mij heel erg opgelaten. Mijn broekje had ik al uitgedaan. Nee, ik ging er niet “commando” naar toe! Heel verlegen schoof ik mijn jurkje omhoog om de beide dames een blik te gunnen op iets waar ik helemaal niet zat te wachten. Eerlijk gezegd laat ik 10x liever een tros aambeien aan mijn huisarts zien. De twee dames keken heel serieus, keken nog serieuzer en zeiden beide in stereo: ‘nou, maak je maar niet druk hoor, er is niets mannelijks meer aan!’  Wilde ik dat wel horen? Ja, dat wel, maar toch klonk het vreemd. Vreemd omdat dit nog nooit eerder zo door een vrouw bekeken en benoemd is. En dan nog eens door twee tegelijk. De medicijnen hebben dus perfect hun werk gedaan. Ik ben nu chemisch gecastreerd. 

Toen ik die stap had overwonnen werden de laatste haartjes weg geschoren en het te behandelend gebied met een watervaste merkstift afgetekend. Hierna werd mij voorgedaan hoe en waaraan ik moest trekken om een zo glad mogelijk oppervlak te creëren. Ik heb dat ding zo vaak aangeraakt in mijn leven maar nog nooit voelde het zo oneigen als nu. Dit was ook de taak van dame 2, die gefascineerd boven mijn verschrompelde delen hing. Zij moest zorgen dat elke te beschieten deel glad bleef. Er werd wat glad getrokken zeg, ppff. Ik dacht even dat als zij zo doorgingen ik helemaal geen operatie meer nodig had. Maar: geen napijn of een schrale verschroeide huid. Over 3 weken weer een onderhoudbeurt, joepie, ik kan niet wachten!!

  •  Dame 1 = de huidtherapeute
  • Dame 2 = Saskia
  • Watervast = grapje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s