Countermarched 2


Joepie, weer zo’n opbeurend verhaal voor de lezers!  Ik ga zo maar naar twee geweldig verhelderende films kijken. Dat is veel leuker. “Conspiracy theory” en “Arlington road”. Veel kijkplezier!!

Wie mij een beetje kent en een persoonsbeschrijving zou moeten maken zou gauw uitkomen op: naïef, impulsief, goed gelovig, goed van vertrouwen, afhankelijk, bescheiden, gesloten, zorgzaam, lief, verslaving gevoelig en doorzetter. Wat mij betreft komen zij dan aardig in de buurt. Diegene die er in vette hoofdletters TE voor durft te zetten komt het dichtste bij. Een mooie mengeling van eigenschappen die het leven heel mooi maken maar ook finaal kunnen afbreken. Als je zo gecompliceerd in elkaar steekt als ik is het verdomde moeilijk om een juiste beslissing te nemen tussen het kwade en het goede. Ik zie de dingen wel degelijk heel erg goed en ben in staat situaties heel goed te relativeren, meer dan goed zelfs. Daarnaast is karma een huisvriend waardoor ik niet vaak naast een realistisch toekomstbeeld zit. Juist die visie op het kwade is voor mij een doodsteek, telkens weer trap ik in dezelfde valkuil omdat ik niet in staat ben het de rug toe te keren. Iedere keer zoek ik wanhopig naar dat ene (kleine) stukje houvast om het af te wenden. Ja, ik weet het….., afhankelijk zijn maakt je naïef en goed gelovig. 

Het lukt mij telkens weer om in situaties terecht te komen waaruit je je eigenlijk niet meer kunt loswrikken. Ik raak daar zo in verstrikt dat een geruisloze aftocht niet (meer) mogelijk is. Zo erg dat dit niet zonder slachtoffers zou kunnen en dat idee brengt mij weer terug bij af. Nu weiger ik mijzelf in een slachtofferrol te plaatsen want dat vind ik wel een hele makkelijke manier om te vergoedelijke dat je wild om je heen zou gaan slaan. 

Het leven heeft mij zo gevormd dat ik enorm veel kan incasseren. Al dan niet zichtbaar voor anderen. Daar is wel veel voor nodig en moet de grens al nabij zijn voordat het merkbaar is. Niet dat ik het als erg ervaar dat ik klappen kan opvangen, verre van dat hoor. Het geeft soms ook voldoening om nare dingen voor een ander te (kunnen) incasseren. 

En als het echt niet meer mogelijk is om te incasseren maak ik mij uit de voeten. Dan loop ik weg van iedereen en alles, verstop mij. In de ogen van anderen wellicht laf maar altijd nog beter dan dingen te doen die niemand zou begrijpen en mij een status van doorgedraaide ptss-er zou geven. 

Er verstrikt in raken zorgt er ongevraagd voor dat ik op een voetstuk word geplaatst, in de schijnwerpers word gezet en volledig als bliksemafleider functioneer. Tsja, en dat zorgt er in-direct voor dat er geen ruimte is om het licht ergens anders op te schijnen. Alsof je bent geinjecteerd met een track and trace chip. 

Denk nu niet dat mijn genderdysforie een gecreëerde bliksemafleider is. Nee, zo makkelijk is het niet. Dit is wel een hele bewuste keuze van mijzelf en heeft niets te doen met een laffe vlucht. Sterker nog, het maakt mij juist sterker, steeds een beetje meer. En geloof mij maar als ik zeg dat die al zo omarmde gewonnen energie en power al de nodige TE-tjes heeft weggenomen. Dat gaat er allemaal aan bijdragen dat ikke het kwade voor eens en voor altijd de rug leer toekeren dan wel het niet meer zo ga absorberen als een ongeschoren schaap. 

Saluut!!

Een gedachte over “Countermarched 2

  1. Potver, dit is een bijzonder eerlijk verhaal over jezelf. Respect dat je dit zo over jezelf durft te zeggen en te erkennen tegenover jezelf. Echt bijzonder. Billen bloot, hoe naakt kun je zijn? Hoort het bij het genderproces denk je? Ik had ook zo’n pijnlijk confronterende tijd. Succes en alle liefde ❤️

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s