Blaren op mijn kont, eelt op onze ziel


Mijn oudste zus zei een lange tijd geleden tegen mij: ‘wij tweeën hebben dezelfde aura en in het hiernamaals zal alles anders zijn’.  In grote lijnen klopt dit wel, beiden hebben een aantrekkingskracht op “van buitenaf komende narigheid”.  Dat ligt waarschijnlijk aan ons avontuurlijke karakter waarbij wij ook graag grenzen opzoeken en het niet schuwen om nieuwe avonturen aan te gaan. Avonturen waarbij anderen achter hun oren krabbelen en hun vingers kruisen. ‘Gaat dat wel goed!?’ En ja, dat ging ook niet altijd goed. In mijn geval nu ook even niet. Het is niet ons karakter om ons hoofd te buigen en dingen maar te laten voor wat het is, het leven heeft ons tot knokkers gemaakt die toch telkens weer ons doel bereikte, wat er ook ons op ons af kwam. En die knokkers mentaliteit zit in ons alle vier. Alle vier zijn keiharde werkers, ieder op zijn eigen manier en diegene die ons kennen weten dat wij bergen kunnen verzetten, ons niet door een beperking of wat dan ook klein laten krijgen. Opgeven komt niet in ons woordenboek voor en dat kan soms een gebrek zijn.

Dit poppetje had al jaren geleden de handdoek in de ring moeten gooien. Stoppen met het bedrijf had zoveel beter geweest en had ons een hoop leed kunnen besparen. Ook dat van anderen. Toch deed ik het niet. Door de knokkers mentaliteit, ego en trots. Daarnaast wilde ik gedupeerden tegemoet komen, dat is op zijn zachts gezegd niet gelukt. Sterker nog, het zijn er meer geworden. Het gezond verstand zegt alle deuren achter mij te sluiten en een nieuwe weg in te slaan. Dat zal heel erg moeilijk gaan worden want dat heb ik tot nu toe nog nooit gekund. Zo hield ik aan mijn scheiding in 1995 een schuld over van rond de 40.000,- Euro. Ik had toen de mogelijkheid om via de schuldhulpverlening er binnen drie jaar vanaf te zijn. Maar de aard van het beestje zat anders in elkaar. Ik had dat toch, mede, zelf veroorzaakt?! Samen met Saskia (die daar op geen enkele wijze schuld aan had) hebben wij het binnen 8 jaar afgelost. Dat ik hiervoor drie banen had en dat dit veel van mijn gezin vergde nam ik op de koop toe. Ook weinigen zijn op de hoogte dat ik jaren geleden zakelijk zo verschrikkelijk ben genaaid en dat voor een minus omzet van 300.000,00 zorgde. Het juiste was toen inderdaad zeggen ‘krijg allemaal maar de ………’  Maar ik wilde mij niet laten kennen en ging door, door tot de laatste snik waarin ook nog eens reuma bijna roet in het eten gooide. Ook dat is een gepasseerd station, de reuma is er nog steeds maar ik heb een modus gevonden waardoor eigenlijk niemand er nog notie van heeft. 

Ons gezin zou daar in de ogen van anderen sterk onder te lijden hebben gehad. Dat is misschien ook wel een stukje zo, onze laatste zelf betaald vakantie was in 2003. Maar als je het daar van zou moeten hebben, fout! Je moet het hebben van liefde en saamhorigheid en dat is tussen Saskia en onze kids onvoorstelbaar groot. Daarnaast maakt zo’n leven je enorm vindingrijk waardoor je heel gelukkig en voldaan kunt leven. Een belangrijke factor zijn ook onze familieleden en vrienden. Die ons altijd in voor en tegenspoed hebben ondersteund en bijgestaan.Ik kan oprecht zeggen dat wij door liefde tot nu toe nog niets te kort zijn gekomen!

Ik ben soms heel sceptisch over bepaalde zaken die in het nieuws komen of in eigen omgeving worden beleefd. Daar ben ik heel duidelijk in geweest en ik zal het ook zeker niet schuwen dit te blijven doen. Ik zit er nog een klein beetje over te dubben of ik dit medium ook ga gebruiken om te delen wat er nu allemaal op ons pad komt, op ons pad komt omdat het ongeval met mijn hand ons noodgedwongen de bijstand in drukt. Het is nog maar pril en staan in de startblokken om een mega gevecht aan te gaan met onszelf, instanties, schuldeisers, you name it. Word dit een tijd waarin je mens echt goed gaat leren kennen? Ga je daadwerkelijk ondervinden wie nu je werkelijke vrienden zijn? Dat laatste vind ik betrekkelijk, denkende aan hetgeen ik bovenin schreef over het storten in avonturen en mijn trots en ego. (Daarnaast zorg mijn transitie en de onbegrepen steun van Saskia al voor een aardige shifting). Ik snap donders goed als zij die ons lief hebben een gereserveerde houding aannemen. Wie zijn gat brand moet maar op de blaren zitten, toch?

 

Een gedachte over “Blaren op mijn kont, eelt op onze ziel

  1. Het is heel knap hoe jullie dit allemaal doorstaan. Zo zal er ongetwijfeld ook heel gauw een einde komen aan jullie bijstand situatie. Na oktober gaat voor jullie een hele mooie zo’n schijnen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s